GTA V: Weerstand bieden tegen verslaving heeft geen zin

GTA V 1

Onlangs heb ik mezelf iets wijs gemaakt. Ik had me voorgenomen om GTA V niet (NIET) te gaan spelen. Hiervoor had ik een aantal motivaties die heel redelijk leken:
– Ik ben te oud om te gamen.
– Ik ben nu vader, dus GTA spelen past niet echt bij mijn huidige leven.
– Ik heb allerlei serieuze projecten lopen die mijn tijd en aandacht vragen.
– Et cetera.
Lijkt redelijk, toch?

Volledig kansloos.

Gisteren op maandag 13 april – één dag voordat het spel eindelijk na ruim anderhalf jaar op de PC is verschenen – kon ik mijn impulsen totaal niet beheersen en was het spel met een paar drukken op de knop besteld bij Bol.com.

Dit zegt natuurlijk wat over de genialiteit van het product dat het zo’n onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op een sucker voor media en entertainment als ik. Ik schreef al eerder over de uiterst succesvolle marketing van Rockstar North, en het bewijs wordt met de release van GTA V nog sterker: Dit is een exemplarisch voorbeeld van product leadership.

Het zegt ook wat over de werking van het menselijk brein en het vreemde functioneren daarvan. Hoe kan het dat je jezelf echt kunt laten geloven dat je iets links zult laten liggen waar je bewezen verslaafd aan bent? 34 jaar ervaring zou me toch iets anders moeten hebben verteld. Ergens was er ook wel een stemmetje dat zei; ‘nou Jeppe, ik moet het nog zien’, maar dat stemmetje heeft niet door kunnen dringen. Misschien is het dat je jezelf graag wilt geloven wanneer er goede voornemens in het spel zijn, zoals ‘ik ga meer vrije tijd besteden aan mijn zakelijke doelen, bla bla bla.’

De waarheid is dat het reptielenbrein van de mens het nog voor een groot deel voor het zeggen heeft. En dat brein heeft behoefte aan vet, zout en zoet vreetwerk, en het nodige digitale bloedvergieten.

En nu maar even uitzoeken waar ik allemaal tijd van af kan snoepen om dit spel straks te kunnen spelen.

Symbol Scorpion

Advertenties

Bonusdiscussie is niet meer te stuiten…

De ABN AMRO-top heeft het voor elkaar met hun poging een ton aan hun salaris toe te voegen. Vanaf nu zal iedere bonus – met name bij bedrijven waar de overheid een aandeel in heeft – uitgebreid besproken worden in de media en tot de grond worden afgebroken. Iedere bestuurder is nu een amorele graaier en de politici zijn slinkse linkse rakkers die ze helpen bij hun gegraai.

De krant van wakker Nederland speelt hier natuurlijk direct op in met een artikel getiteld ‘Megabonus voor Schiphol-topman’. De krant meldt dat het kabinet akkoord is gegaan met een bonus voor Schiphol topman Jos Nijhuis. ‘De topman van de luchthaven die voor 69 procent in handen van de Staat is, kreeg in 2014 een bonus van €369.716, op een basissalaris van €389.039’, aldus de Telegraaf.

‘Veel protest is er niet geweest van de zijde van Dijsselbloem en de gemeenten Amsterdam en Rotterdam, de andere aandeelhouders’, vervolgt de stemmingsmakerij. Natuurlijk zegt de krant de belangen te dienen van de democratie en de gewone man op de straat. Maar goed informeren doet de krant niet. Zet die ‘megabonus’ eens af tegen andere bonussen van topbedrijven en dan zal blijken dat het woord ‘mega’ er wel af mag.

De reacties zijn zoals te verwachten niet van de lucht:

Bonusdiscussie 1

De enkele stem die het verhaal probeert te nuanceren wordt afgestraft met een aantal ‘dislikes’:

Bonusdiscussie 2

Deze discussie is nu losgebarsten en zal niet meer ophouden. Social media heeft het klootjesvolk een stem gegeven en die gaan ze gebruiken ook. Bestuurders hebben geen keuze dan de maatschappelijke stemming mee te nemen in hun beslissingen. Volledig los van de maatschappij opereren is er niet meer bij. ABN AMRO heeft dat definitief aangetoond. En daar mag het klootjesvolk blij mee zijn, want zij kunnen nu direct invloed uitoefenen op de salarissen van toplui. Tot slot hoop ik dat de media in deze discussie verantwoordelijkheid neemt om zaken in context te plaatsen en de mensen zo goed mogelijk te informeren.