Heterdaadjes

Heterdaadjes

Rond mijn twaalfde raakte ik betrokken bij lichte criminaliteit. Mij werd door een vriend een Uzi en een Magnum wel beloofd als ik mee zou doen. Ik verslond in die tijd actiefilms en zag dit wel zitten. De ‘organisatie’ waar ik voor ging werken bleek echter niet bepaald SPECTRE te zijn.

Onze acties bestonden uit winkeldiefstal, vandalisme en terreur. Met die laatste bedoel ik de bedreiging van jongeren uit de buurt. Ik was niet een hele slimme crimineel, want ik ben talloze keren betrapt door mijn ouders of opgepakt door de politie. Toen ik een keer bierflesjes van de achterkant van de lokale CRV wagen pikte, kreeg ik voor het eerst de binnenkant van een politiewagen te zien. En toen ik samen met een vriend een jongen met een mes bedreigde bleek hij mijn naam te kennen en belde zijn ouders ’s avonds mijn ouders op.

Maar ik heb ook talloze misdaden begaan waarvoor ik nooit ben gepakt en veroordeeld. Tientallen ramen ingegooid en andere vernielingen aangericht, honderden diefstallen gepleegd, brandjes gesticht en mensen beschoten met een luchtbuks. Dat laatste verhaal is wel de moeite van het vertellen waard overigens…

Toen een vriend van school voor zijn verjaardag een Chinese luchtbuks kreeg, besloten we vanuit mijn kamerraam op een boom te gaan schieten. Maar al snel begon dit stilstaande doelwit saai te worden, en verlegde we de focus naar voorbijkomende fietsers op straat. Toen het buiten donker werd zijn we gewoon doorgegaan met dit kogelfestival. Een jongen die voorbij kwam werd in zijn voorhoofd getroffen door een ‘rondvliegend projectiel’, zo stond later te lezen in het politierapport.

De politie had een melding binnengekregen dat er met scherp geschoten werd in de buurt van de Van Vladerackenlaan, en ze zette daar hun auto even aan de kant om te kijken of dit klopte en waar de kogels dan vandaan kwamen. Niet veel laten ‘vlogen’ naar hun eigen zeggen ‘de kogels ze om de oren’. Kort daarna werd beneden op de bel gedrukt. Mijn moeder deed open en twee politieagenten stoven langs haar naar boven de trap op. Ik had een politie-inval veroorzaakt in mijn ouderlijk huis…

Een ander heterdaadje is misschien minder spectaculair, maar niet minder hilarisch. Ik had een sportdag op school, dat gehouden werd op de lokale sportvereniging, maar besloot – samen met mijn vriend, klasgenoot en partner in crime – te gaan spijbelen. We gingen naar de andere sportvereniging – er zijn er twee in Heiloo – om vernielingen aan te richten. We braken het materiaalhok open en al snel vlogen de leren ballen alle kanten op. We namen ook een grote verbanddoos mee en begonnen de inhoud systematisch over het veld te verspreiden.

Toen kwam er een auto, een zilveren Chrysler, op ons afrijden. ‘Wegwezen’, riep ik en we zetten het op een rennen, de auto achter ons aan. Toen draaide mijn vriend zijn hoofd om tijdens het rennen, keek eens goed naar de auto die achter ons aanreed en zei toen: ‘hey, het is je pa’. Verdomd, wie reed er nog meer rond in een zilveren Chrysler in Heiloo? Het was inderdaad m’n ouweheer.

Wat bleek? Mijn vader had besloten me op te halen van de sportdag, wat vreemd was omdat we hierover niets hadden afgesproken. Vervolgens was hij naar het verkeerde sportveld gegaan waarop hij ongewild getuige werd van zijn vandaliserende zoon. In de auto vroeg mij me wat we aan het doen waren. ‘Aan het opruimen’, antwoorde ik met een stalen gezicht. ‘Daar leek het anders niet op’, zei hij toen. En dat was het laatste wat hij erover gezegd heeft.

Niet veel later kwam mijn criminele carrière ten einde nadat ik gepakt werd voor winkeldiefstal bij de grootgrutter waar mijn vader in het verleden had gewerkt. Samen met twee vrienden werd ik bij de kassa aangehouden en naar het kantoor van de bedrijfsleider gebracht. Toen moesten we onze namen opschrijven. Toen hij mijn naam zag schrok hij zichtbaar omdat hij, zo bleek later, m’n ouweheer kende. Hij besloot niet de politie te bellen, maar we moesten het wel zelf aan onze ouders vertellen. Dat heb ik die middag gedaan en de reactie van mijn ouders was niet van de lucht.

Later ben ik m’n excuses gaan aanbieden aan de bedrijfsleider. Als een veroordeelde liep ik door de winkel, woedend aangestaard door het winkelpersoneel. Maar de bedrijfsleider toonde genade. Hij waardeerde mijn spijtbetuiging en bood me zelfs aan terug te komen voor een baantje als ik een paar jaartjes ouder was.

De criminele bende die Heiloo een jaar lang geteisterd had was opgerold. Dit was niet m’n laatste heterdaadje geweest, maar wel van dit soort. Vanaf dat moment ging ik als respectabel burger door het leven, die grotendeels aan de eerlijke kant heeft gestaan. Mijn toekomst als James Bond slechterik was van de baan. Heeft dit laatste heterdaadje de koers van mijn leven veranderd? Dat weet je nooit, maar het zou zo maar eens kunnen. Maar goed dat ik als crimineel niet al te snugger te werk ging.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s