Hoe het echt zit met ‘The Great Reset’ complottheorie

Wie wel eens op Facebook of Twitter komt heeft het wel eens voorbij zien komen: berichten en/of video’s over ‘The Great Reset’. Zelfs zonder social media kun je het gezien hebben; in de Tweede Kamer ‘bijdragen’ van Baudet viel het begrip regelmatig en de anti-campagne posters hingen zelfs in de Rijp (zie foto hieronder). Maar wat is The Great Reset eigenlijk?

Het echte idee van The Great Reset zullen de meeste Forum-stemmers maar dodelijk saai en onbegrijpelijk vinden. Het is een voorstel van o.a. Klaus Schwab, grondlegger van het World Economic Forum (WEF), om na de coronapandemie de wereldeconomie duurzaam opnieuw op te bouwen. Schwab schreef er een boek over samen met Thierry (naamgenoot van…) Malleret.

De belofte van het voorstel is: verhoogde duurzaamheid, minder sociale ongelijkheid en stakeholder capitalism. Dat zijn positieve zaken, maar de keerzijde is dat er meer macht zal vloeien naar grote corporates (in tech, finance en pharmaceuticals) en supranationale organisaties. Ook zal de burger door het voorstel aan macht inboeten.

Vooral vanwege dat laatste punt is het idee van Schwab gekaapt door populisten, zoals Baudet, voor een complottheorie met dezelfde naam. Deze theorie wordt al sinds het begin van de coronapandemie met groot succes verspreid. Baudet heeft er zelfs zijn hele partijprogramma (na het uiteenvallen van zijn partij in 2020) op ingestoken, maar ook internationaal is de complottheorie populair.

De complottheorie komt erop neer dat het World Economic Forum de zelf veroorzaakte coronapandemie misbruikt om burgers steeds meer vrijheden af te nemen, grote delen van de wereldbevolking om zeep te helpen met vaccins, een wereldwijde overheid te installeren en van burgers slaven te maken die alles alleen nog via een centraal digitaal systeem kunnen doen. Een soort Brave New World meets 1984 dus.

Het handige voor de complotverspreiders is dat er veel over gepubliceerd is door het WEF. Dus zeggen ze; ‘de globalisten willen de macht overnemen en ze doen dit gewoon openlijk’ en ‘waarom heeft niemand in de gaten wat er aan het gebeuren is?’. Niemand van hen heeft echter het boek van Schwab gelezen; ze baseren zich op nep nieuwsberichten en ophitsende posts van populisten.

De complotdenkers vallen ook duidelijk prooi aan de ‘confirmation bias’ (of bevestigingsvooroordeel): de neiging om alleen waarde te hechten aan informatie die de eigen ideeën, overtuigingen of hypotheses bevestigt. Een voorbeeld is minister Kuipers die het corona EU-paspoort wil verlengen. De reden hiervoor is waarschijnlijk dat de minister verwacht dat corona nog een comeback gaat maken, maar voor de wantrouwende complotdenker is dit hét bewijs dat de Great Reset de volgende fase ingaat.

Aan de andere kant: de coronamaatregelen zijn bijna allemaal afgeschaft, dus dat dreigt te botsen met de complottheorie. Wat te doen? De uitkomst werd vrijwel direct geboden door Poetin die Oekraïne binnenviel. En al snel doken er video’s op waarin wordt gesteld dat deze oorlog ook bij het plan van ‘de globalisten’ hoort.

De oorspronkelijke tijdslijn van ‘The Great Reset’ is inmiddels bijgesteld.

Toen viel alles voor mij op zijn plaats. Waarom die verheerlijking van strongmen als Poetin? (Baudet noemde hem een ‘prachtkerel’). En waarom zijn bijna alle aanhangers van de theorie vóór Trump, tegen coronamaatregelen en nu zelfs voor Poetin? Het is duidelijk: de complottheorie is onderdeel van een georganiseerd plan van populisten om de macht in het Westen te grijpen. De complottheorie is zelf onderdeel van een complot!

Dit is niet de eerste keer dat een nepnieuwscampagne wordt ingezet om een populist aan de macht te helpen. Donald Trump heeft zijn overwinning aan de algoritmes van Facebook te danken dat gebruikers voortdurend nepnieuws toonde van hoe slecht de democraten wel niet waren. Trump is daarbij geholpen door Russische troll farms. Baudet en andere Europese populisten hebben goed gekeken naar de trucs die Trump (en andere dictators zoals Poetin) gehanteerd hebben om ‘het volk’ te manipuleren. Door wantrouwen te creëren tegen de gevestigde politici (zie poster) en de populisten neer te zetten als ‘beschermers van de vrijheid’ hopen ze dat voldoende stemmers hierin meegaan, zoals in de VS gebeurde.

Helaas voor de populisten werkt de strategie niet heel goed momenteel. Online zijn er weliswaar veel aanhangers, maar bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 heeft FvD het heel slecht gedaan. Het pro-Poetin standpunt is zelfs bij veel FvD-aanhangers verkeerd gevallen. Toch is dit een gevaarlijke ontwikkeling. Facebook weet dat Trump met behulp van Russische trolls de verkiezingen van 2016 heeft gewonnen en de social media hebben hun algoritmes niet aangepast, wat schandalig is. Daarom blijft nepnieuws zoals ‘The Great Reset’ een potentieel dodelijkere epidemie dan corona. We hebben immers al genoeg gekken, dictators en populisten aan de macht momenteel.

Harvey’s Law (over het Voice-schandaal)

Sinds de val van Harvey Weinstein lijkt er geen einde te komen aan de pandemie van MeToo-schandalen die naar buiten komen. Nu blijkt zelfs het brave Nederlandse volksvermaak ‘The Voice of Holland’ geïnfecteerd. Afgelopen donderdag bracht het YouTube programma BOOS tientallen verhalen naar buiten van ex-kandidaten die te maken hebben gehad met grensoverschrijdend seksueel gedrag van prominente medewerkers.

De beschuldigingen: Bandleider Jeroen Rietbergen heeft vrouwen lastiggevallen met vunzige appjes, ongepaste opmerkingen, ongewenste handtastellijkheden en dickpics. Coach Ali B heeft, zo wordt gesteld, zijn positie misbruikt om seks te hebben met verschillende van ‘zijn’ talenten. Marco Borsato, voormalig coach, heeft jonge kandidaten betast van ‘The Voice Kids’. En tegen de regisseur zijn vijftien klachten voor wangedrag ingediend, maar wat hij precies gedaan heeft is nog niet helemaal duidelijk. Tegen alle vier lopen inmiddels aanklachten.

Zo’n MeToo zaak voelt toch vreemd omdat er nog niks bewezen is, maar de vermeende daders wel direct volledig afgefikt en gecancelled worden. Desalniettemin is er weinig reden om te twijfelen aan de journalistieke integriteit van BOOS. Ook zijn er zoveel kandidaten die zich gemeld hebben dat deze zaak niet als een reeks incidenten kan worden afgedaan. Er is duidelijk sprake van een diepgeworteld cultuurprobleem.

Zenderbaas John de Mol heeft naar eigen zeggen slechts één keer een signaal binnengekregen over ongepast gedrag. Een kandidaat had een klacht ingediend over een ongepast appje van Rietbergen, waarna De Mol hem “alle hoeken van zijn kantoor heeft laten zien”. Maar desondanks vond hij dat zijn (inmiddels ex-)zwager nog een kans verdiende. Daarmee heeft hij misschien wel zijn grootste succes permanent de nek omgedraaid.

Toen hem gevraagd werd te reageren op de daders, had hij daar de grootste moeite mee. “Hoe haal je het in je hersens”, wist hij nog uit brengen. Begrijpelijk, dit gedrag is moeilijk te begrijpen. Wat ging er om in de hersenen van deze uiterst succesvolle entertainers? Hoe konden ze hun reputatie zo op het spel zetten? En waarvoor eigenlijk? Want ga maar na wat de gevolgen voor hen (zullen) zijn: hun carrières, nalatenschap, reputatie, inkomensstromen en huwelijken allemaal kapot. Dan hangt hen ook nog vervolging door justitie boven het hoofd.

De enige verklaring die ik heb is dat mannen in hoge posities toch wat hoger scoren op het narcistische spectrum. En verschillende onderzoeken over leiderschap hebben dit ook uitgewezen. Het gevolg: ze wanen zich onaantastbaar. En in de entertainment industrie hebben deze narcisten te maken met de constante verleiding door de aanwezigheid van bloedmooie vrouwen. Die kunnen ze simpelweg niet weerstaan met hun primitieve oerbreinen.

De nog overwegend masculiene bedrijfsculturen bij de grote bedrijven zijn er niet op toegerust dergelijk gedrag aan te pakken. Vrouwen hebben niet het gevoel gehoord te worden en de mannen durven niks te zeggen tegen gorilla-collega’s die over de schreef gaan. Zo blijft het probleem dooretteren totdat het zo groot wordt dat het uit elkaar barst.

Wie dacht dat er met de veroordeling van Harvey Weinstein dus een eind was gekomen aan dit soort praktijken zat ernaast. Ook de Voice zal niet het laatste geval zijn en dat komt door wat ik Harvey’s Law zal noemen: ‘Waar in de entertainment industrie machtige mannen de kans hebben hun positie te misbruiken voor seks met vrouwen zullen ze dit altijd doen.’

Natuurlijk is dit niet echt een wet; er zijn zeker uitzonderingen op de regel. Bij een hoop entertainment bedrijven gaat het niet mis of in elk geval in mindere mate. Maar Murphy’s Law is ook geen echte wetmatigheid. Als alles mis zou gaan wat er mis kan gaan zou de wereld allang vergaan zijn. Maar er zit toch een kern van waarheid in.

Dus de entertainment industrie – met daarin veel ongelijke machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen – zal het decor blijven van dergelijke scenario’s. De loketten waar De Mol het over had werken niet. Het enige wat een kans heeft is wanneer mannen – en dit is al vaak in de media geroepen de afgelopen week – hun bek gaan opendoen en andere mannen gaan aanspreken op hun neanderthalergedrag. Hopelijk lukt dit in de toekomst beter. Voor de Voice – toch nog steeds één van de beste programma’s van televisie – komt dit helaas te laat.

Robin Green, rock-‘n-roll schrijver…

De naam Robin Green kende ik wel van The Sopranos. Samen met haar echtgenoot Mitchell Burgess schreef ze 17 afleveringen van de beste serie ooit. Nu hoorde ik op de podcast Talking Sopranos dat ze in de jaren ‘70 schreef voor Rolling Stone Magazine samen met o.a. Gonzo-journalist Hunter S. Thompson. Haar ervaringen uit die tijd staan beschreven in haar memoir ‘The Only Girl’. The Sopranos en Hunter S. Thompson? Dat is een boek voor mij.

En het viel niet tegen. Op 26 jarige leeftijd kwam Green op de Masthead van Rolling Stone te staan, als eerste vrouw. Het was in 1971, het jaar waarin Hunter S. Thompson’s Fear and Loathing in Las Vegas in twee delen in het magazine werd gepubliceerd, mijn favoriete boek aller tijden. Green hierover: ‘Hunter had been sent to Las Vegas to cover a motorcycle race, and when the magazine – ‘aggressively’ according to Hunter, rejected the pages – that story resulted in ‘Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream’, published in two parts. The first as Hunter had written it, the second derived largely from taped hours of Hunter and Oscar Acosta’s muttering and raving, tapes that landed on the desk of newly hired Sarah Larin to be transcribed’.

En nog meer over Hunter: ‘His writing seemed like a new form as close to rock itself as writing gets. Unrestrained and Unrepressed, wild and reckless and high as a fucking kite. Hunter had found the perfect venue in Rolling Stone. Neither a glossy magazine with a two month lead time nor a newspaper with its limited space and linguistic leeway.’

Green, die altijd schrijver wilde worden, maakte haar debuut bij Rolling Stone met een verhaal over Marvel waar ze als secretaresse van Stan Lee had gewerkt. Ze kreeg 5 cent per woord wat haar 500 dollar opleverde, veel geld in die tijd. Nog belangrijker: ze werd vaste bijdrager aan Rolling Stone en het artikel werd haar eerste cover story. Later schreef ze een onthullend verhaal over Dennis Hopper, waarna haar naam als eerste vrouw aan de masthead van Rolling Stone werd toegevoegd. Haar Hopper-stuk werd in 1992 opgenomen in Movieline’s overzicht van de ‘Ten Interviews That Shook Hollywood’.

Het was een goede tijd voor de journalistiek. Zoals bekend van Hunter S. Thompson’s escapades betaalde het magazine alle onkosten, en dus waren Green en collega’s niemand iets verschuldigd. Ze konden niet makkelijk omgekocht worden door de PR-industrie en schreven wat ze wilden.

En het was een tijd waarin vrouwen voor hun rechten opkwamen. Green: ‘In this world, the world of rock and roll, men ran the show. They were the rock stars. The journalists and editors were men too. Even before that, in college, it was guys who’d been the ones to grab the microphones at sit-ins and demonstrations. A chick’s mandate: to be by their sides at the revolution, looking hip. Women were seeking equality. Hair under the armpits and getting sweaty. Have sex with everybody. Not out of promiscuity, but for freedom. There were no consequences yet. AIDS would not arrive until the 1980’s.’

De tegencultuur waar ze onderdeel van werd wordt tegenwoordig misschien gezien als nogal puberaal, tegendraads gedrag, maar Green brengt hier tegenin dat er ook een hoop was om boos over te zijn in die jaren: Vietnam, Kennedy’s dood (twee keer), Nixon, Malcolm X, Martin Luther King… En niet te vergeten: de tragische dood van Jim, Janis en Jimi.

Na een periode van zo’n vijf jaar kwam er een einde aan haar carrière bij Rolling Stone. Ze had een verhaal geschreven over de kinderen van Bobby Kennedy, maar vond dat ze een journalistieke grens had overschreden door met Robert Kennedy Jr. naar bed te gaan. Hoofdredacteur Jann Wenner eiste het verhaal wat zij weigerde. Toen liet hij haar naam van de masthead verwijderen.

Jaren later na vele omzwervingen werd Green televisie-schrijver. Grappig dat ze bij The Sopranos terecht kwam, de eerste echte rock-‘n-roll sterren van de televisie. Ook bij dit andere culturele fenomeen was Green de enige vrouwelijke schrijver. Het laatste deel van het boek gaat over deze periode van haar leven en vond ik verreweg het interessantste. Over hoe ze David Chase ontmoette, het genie achter The Sopranos, en samen met haar man Mitchell in het schrijversteam terecht kwam. Over hoe ze haar eigen jeugdervaringen in de scripts verwerkte en over hoe de serie een fenomeen werd. En uiteindelijk, hoe Chase haar ontsloeg in het laatste seizoen omdat ze ‘de show niet zou begrijpen’. Het had iets met zijn moeder te maken, vermoed Green. Toch is er een happy ending voor de schrijver die nu in de zeventig is. Samen met haar man ontwikkelde ze de serie Blue Bloods, die nu al aan het twaalfde seizoen toe is.

Tegenover elk succesverhaal dat je leest staan vele verhalen over mislukking. In ‘The Only Girl’ is dat het verhaal van Robin’s jeugdvriendin Ronnie die keer op keer in een psychiatrisch ziekenhuis McLeans belandt, dat bekend is geworden door de film Girl, Interrupted. Later zou ze zelfmoord plegen. Green schrijft: ‘Life is strange in that way. Why is one in mental pain, and the other juicy, healthy and productive? Riding high.’ En ‘riding high’ heeft ze zeker gedaan. Dat weet ze met deze smakelijke memoires goed over te brengen.

How to Write a Television Series

Originally published on FilmDungeon.com on 24-12-2007

As a lifelong devotee of the moving image, I developed the idea of writing screenplays. What better way is there to get your break into movies when you’re a non-professional that wants to be a filmmaker? I had already written a movie screenplay. A low-budget horror-comedy comparable with Peter Jackson’s Bad Taste. The problem with actually filming it was that a considerable budget was required. I am from the Netherlands where even renowned filmmakers struggle to get another project done. So who was going to invest in a cult film with a microscopic target group and an inexperienced director?

It was time for a strategy change. TV-series are the next best thing. And being the creator of a TV-series is what many would call a dream job. So would I. You get to write and produce a mini-movie every week, and when successful, you can continue it for as long as a decade. So I decided to start the creation of my very own TV-series. I already knew my subject. Or concept if you will. Now I needed some ideas on how to craft my screenplay.

To get this done I bought a book: The Sopranos – Selected Scripts From Three Seasons. This is an extremely useful book for aspiring TV-writers. But knowing the show is probably a prerequisite. It describes the process of writing a series. The creator of the show, David Chase, explains how he came up with the overall theme of every season. Then, together with his writing team, he started working on the individual episodes. Every episode has three or four storylines. One major storyline called A. Then there are smaller ones called B, C and sometimes D.

Once the storylines were decided, the actual scenes were described. The five example screenplays in the book are in between 35 and 80 scenes long, and approximately 60 pages (1 hour of TV). When the scenes for every story were decided they are sequenced in a logical order. Then the episodes were divided among the writers. They had approximately two weeks to come up with the first draft. Then the show’s creator read it and gave the writer feedback on what he liked and didn’t like about it. Then the second draft was written and this process continued till the final draft was ready for production.

A great benefit of this book is that it contains five example TV-plays. If you need direction on the format of a TV-screenplay, all you have to do is check out one of these. After finishing the book I was ready to start the creation process of my very own TV-series. First a lot of research had to be done. I collected newspaper articles and started reading books on my subject. I started shaping my fictional world by describing the characters, their life stories and their personality traits.

The research and preparation took me a whole year. Of course I did it all in my spare time. I also had a day job to keep going. After this year I was ready to write an actual episode; the pilot. I wanted to do this in one go, because I thought it would make the writing process easier. So during a holiday in Crete I wrote the pilot script. It was certainly fun to do. But finishing the script was a weird sensation. I was proud that I had not given up, and had now completed it. But I was also wondering if what I wrote was actually any good…

Update 2021
No, that pilot tv-script I wrote is not very good. However, I haven’t lost my passion for this writing business. I recently decided to give it another go. That Bad Taste like script I mentioned earlier, I have decided to rewrite it. And it will be in English, so it is fit for international audiences.

Will it ever be a movie? Small chance. No one will want to produce it, that’s for sure. It’s too weird and has no commercial appeal I think. But if I ever get my hands on some money that has no immediate purpose, I might produce it myself. It has the potential to become a fantastic amateur cult movie.

And I would put it straight on YouTube when it would be done. It would be a lot of fun to make for the voluntary or underpaid cast and crew, that’s for sure. So I take another advice from David Chase, don’t stop believing!