Robin Green, rock-‘n-roll schrijver…

De naam Robin Green kende ik wel van The Sopranos. Samen met haar echtgenoot Mitchell Burgess schreef ze 17 afleveringen van de beste serie ooit. Nu hoorde ik op de podcast Talking Sopranos dat ze in de jaren ‘70 schreef voor Rolling Stone Magazine samen met o.a. Gonzo-journalist Hunter S. Thompson. Haar ervaringen uit die tijd staan beschreven in haar memoir ‘The Only Girl’. The Sopranos en Hunter S. Thompson? Dat is een boek voor mij.

En het viel niet tegen. Op 26 jarige leeftijd kwam Green op de Masthead van Rolling Stone te staan, als eerste vrouw. Het was in 1971, het jaar waarin Hunter S. Thompson’s Fear and Loathing in Las Vegas in twee delen in het magazine werd gepubliceerd, mijn favoriete boek aller tijden. Green hierover: ‘Hunter had been sent to Las Vegas to cover a motorcycle race, and when the magazine – ‘aggressively’ according to Hunter, rejected the pages – that story resulted in ‘Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream’, published in two parts. The first as Hunter had written it, the second derived largely from taped hours of Hunter and Oscar Acosta’s muttering and raving, tapes that landed on the desk of newly hired Sarah Larin to be transcribed’.

En nog meer over Hunter: ‘His writing seemed like a new form as close to rock itself as writing gets. Unrestrained and Unrepressed, wild and reckless and high as a fucking kite. Hunter had found the perfect venue in Rolling Stone. Neither a glossy magazine with a two month lead time nor a newspaper with its limited space and linguistic leeway.’

Green, die altijd schrijver wilde worden, maakte haar debuut bij Rolling Stone met een verhaal over Marvel waar ze als secretaresse van Stan Lee had gewerkt. Ze kreeg 5 cent per woord wat haar 500 dollar opleverde, veel geld in die tijd. Nog belangrijker: ze werd vaste bijdrager aan Rolling Stone en het artikel werd haar eerste cover story. Later schreef ze een onthullend verhaal over Dennis Hopper, waarna haar naam als eerste vrouw aan de masthead van Rolling Stone werd toegevoegd. Haar Hopper-stuk werd in 1992 opgenomen in Movieline’s overzicht van de ‘Ten Interviews That Shook Hollywood’.

Het was een goede tijd voor de journalistiek. Zoals bekend van Hunter S. Thompson’s escapades betaalde het magazine alle onkosten, en dus waren Green en collega’s niemand iets verschuldigd. Ze konden niet makkelijk omgekocht worden door de PR-industrie en schreven wat ze wilden.

En het was een tijd waarin vrouwen voor hun rechten opkwamen. Green: ‘In this world, the world of rock and roll, men ran the show. They were the rock stars. The journalists and editors were men too. Even before that, in college, it was guys who’d been the ones to grab the microphones at sit-ins and demonstrations. A chick’s mandate: to be by their sides at the revolution, looking hip. Women were seeking equality. Hair under the armpits and getting sweaty. Have sex with everybody. Not out of promiscuity, but for freedom. There were no consequences yet. AIDS would not arrive until the 1980’s.’

De tegencultuur waar ze onderdeel van werd wordt tegenwoordig misschien gezien als nogal puberaal, tegendraads gedrag, maar Green brengt hier tegenin dat er ook een hoop was om boos over te zijn in die jaren: Vietnam, Kennedy’s dood (twee keer), Nixon, Malcolm X, Martin Luther King… En niet te vergeten: de tragische dood van Jim, Janis en Jimi.

Na een periode van zo’n vijf jaar kwam er een einde aan haar carrière bij Rolling Stone. Ze had een verhaal geschreven over de kinderen van Bobby Kennedy, maar vond dat ze een journalistieke grens had overschreden door met Robert Kennedy Jr. naar bed te gaan. Hoofdredacteur Jann Wenner eiste het verhaal wat zij weigerde. Toen liet hij haar naam van de masthead verwijderen.

Jaren later na vele omzwervingen werd Green televisie-schrijver. Grappig dat ze bij The Sopranos terecht kwam, de eerste echte rock-‘n-roll sterren van de televisie. Ook bij dit andere culturele fenomeen was Green de enige vrouwelijke schrijver. Het laatste deel van het boek gaat over deze periode van haar leven en vond ik verreweg het interessantste. Over hoe ze David Chase ontmoette, het genie achter The Sopranos, en samen met haar man Mitchell in het schrijversteam terecht kwam. Over hoe ze haar eigen jeugdervaringen in de scripts verwerkte en over hoe de serie een fenomeen werd. En uiteindelijk, hoe Chase haar ontsloeg in het laatste seizoen omdat ze ‘de show niet zou begrijpen’. Het had iets met zijn moeder te maken, vermoed Green. Toch is er een happy ending voor de schrijver die nu in de zeventig is. Samen met haar man ontwikkelde ze de serie Blue Bloods, die nu al aan het twaalfde seizoen toe is.

Tegenover elk succesverhaal dat je leest staan vele verhalen over mislukking. In ‘The Only Girl’ is dat het verhaal van Robin’s jeugdvriendin Ronnie die keer op keer in een psychiatrisch ziekenhuis McLeans belandt, dat bekend is geworden door de film Girl, Interrupted. Later zou ze zelfmoord plegen. Green schrijft: ‘Life is strange in that way. Why is one in mental pain, and the other juicy, healthy and productive? Riding high.’ En ‘riding high’ heeft ze zeker gedaan. Dat weet ze met deze smakelijke memoires goed over te brengen.

How to Write a Television Series

Originally published on FilmDungeon.com on 24-12-2007

As a lifelong devotee of the moving image, I developed the idea of writing screenplays. What better way is there to get your break into movies when you’re a non-professional that wants to be a filmmaker? I had already written a movie screenplay. A low-budget horror-comedy comparable with Peter Jackson’s Bad Taste. The problem with actually filming it was that a considerable budget was required. I am from the Netherlands where even renowned filmmakers struggle to get another project done. So who was going to invest in a cult film with a microscopic target group and an inexperienced director?

It was time for a strategy change. TV-series are the next best thing. And being the creator of a TV-series is what many would call a dream job. So would I. You get to write and produce a mini-movie every week, and when successful, you can continue it for as long as a decade. So I decided to start the creation of my very own TV-series. I already knew my subject. Or concept if you will. Now I needed some ideas on how to craft my screenplay.

To get this done I bought a book: The Sopranos – Selected Scripts From Three Seasons. This is an extremely useful book for aspiring TV-writers. But knowing the show is probably a prerequisite. It describes the process of writing a series. The creator of the show, David Chase, explains how he came up with the overall theme of every season. Then, together with his writing team, he started working on the individual episodes. Every episode has three or four storylines. One major storyline called A. Then there are smaller ones called B, C and sometimes D.

Once the storylines were decided, the actual scenes were described. The five example screenplays in the book are in between 35 and 80 scenes long, and approximately 60 pages (1 hour of TV). When the scenes for every story were decided they are sequenced in a logical order. Then the episodes were divided among the writers. They had approximately two weeks to come up with the first draft. Then the show’s creator read it and gave the writer feedback on what he liked and didn’t like about it. Then the second draft was written and this process continued till the final draft was ready for production.

A great benefit of this book is that it contains five example TV-plays. If you need direction on the format of a TV-screenplay, all you have to do is check out one of these. After finishing the book I was ready to start the creation process of my very own TV-series. First a lot of research had to be done. I collected newspaper articles and started reading books on my subject. I started shaping my fictional world by describing the characters, their life stories and their personality traits.

The research and preparation took me a whole year. Of course I did it all in my spare time. I also had a day job to keep going. After this year I was ready to write an actual episode; the pilot. I wanted to do this in one go, because I thought it would make the writing process easier. So during a holiday in Crete I wrote the pilot script. It was certainly fun to do. But finishing the script was a weird sensation. I was proud that I had not given up, and had now completed it. But I was also wondering if what I wrote was actually any good…

Update 2021
No, that pilot tv-script I wrote is not very good. However, I haven’t lost my passion for this writing business. I recently decided to give it another go. That Bad Taste like script I mentioned earlier, I have decided to rewrite it. And it will be in English, so it is fit for international audiences.

Will it ever be a movie? Small chance. No one will want to produce it, that’s for sure. It’s too weird and has no commercial appeal I think. But if I ever get my hands on some money that has no immediate purpose, I might produce it myself. It has the potential to become a fantastic amateur cult movie.

And I would put it straight on YouTube when it would be done. It would be a lot of fun to make for the voluntary or underpaid cast and crew, that’s for sure. So I take another advice from David Chase, don’t stop believing!

Wat ik gemeen heb met Donald Trump

Gelukkig heel weinig, maar sinds gisteren één ding. We zijn allebei permanent verbannen van Twitter.

En net als Trump, beweer ik ook volledig onschuldig te zijn. Een verschil is dan weer dat dit in mijn geval echt zo is en dat Trump dit alleen maar denkt in zijn narcistische brein.

Wat is er gebeurd? Anderhalve maand geleden kon ik niks meer met mijn Twitter-account. Er stond dat ik bepaalde regels had overtreden, maar niet specifiek welke dan. Ik ging in beroep tegen de blokkade.

Lange tijd hoorde ik niks en gisteren ontving ik deze e-mail:

Hello,

After investigating your appeal, we have determined that your account posted content that was threatening and/or promoting violence in violation of the Twitter Terms of Service. Accordingly, your account has been suspended and will not be restored.

You can learn more about suspended accounts here: https://help.twitter.com/managing-your-account/suspended-twitter-accounts

Thanks,
Twitter

WTF? Ik heb iemand bedreigd? Dat lijkt me toch stug of ik heb een gespleten persoonlijkheid zonder dat ik het zelf weet. Ik ben even door mijn tweets van het laatste jaar gegaan en dacht nog, misschien kun je deze retweet beschouwen als een oproep tot geweld?

Maar Twitter zal toch wel begrijpen dat dit een onschuldige parodie is op Return of the Jedi?

Toen ging ik op zoek naar ‘lotgenoten’ en vond ik op Reddit de mogelijke dader van mijn block:

The origin of Threat Destroyer comes from Threat Slayer which happened notably in 3rd November 2017. Threat Slayer is a rogue Twitter user who managed to exploit Twitter’s reporting system for tweets containing words relating to threats, namely “kill you” or “just die.” The reported tweet is then sent to Twitter’s automated review system and is automatically detected as a violent threat – and that makes the posting account suspended and cannot be appealed – what a god he is.

Een kwaadaardig algoritme heeft het gedaan! We leven in gekke tijden.

Ik houd er een gek gevoel aan over. Echt een big deal is dit natuurlijk niet, al ben ik wel ruim 4000 volgers kwijt. Wat me meer dwars zit is dat ik vals beschuldigd ben en gestraft voor iets dat ik niet gedaan heb. Ik kan me nu een heel klein beetje voorstellen hoe het moet voelen om op te draaien voor een misdaad die je niet gepleegd heb. Kortom, ik heb enige empathie. En dat kunnen we van Trump dan weer niet zeggen.

Update 28 april 2021

Hello,

After further review, we have unsuspended your account as it does not appear to be in violation of the Twitter Rules.

Your account is now unsuspended. We appreciate your patience and apologize for any inconvenience.

Please note that it may take 24-48 hours for your follower and following numbers to return to normal.

Thanks,
Twitter

Er is gerechtigheid!

Hunter S. Thompson in de jaren ’80

Generation of Swine is de in 1988 verschenen bundel columns van een van mijn lievelingsschrijvers; gonzo-journalist Hunter S. Thompson. De 100 columns verschenen allemaal in de San Francisco Examiner in de periode 1985 tot 1988. Over Thompson schreef ik eerder o.a.:

Hunter S. Thompson in 1970 – Decadentie en verderfelijkheid in het Zuiden
De Hunter S. Thompson kronieken
Hunter Goes to Hollywood: Hunter S. Thompson Triple Bill

‘I have spent half my life trying to get away from journalism, but I am still mired in it – a low trade and a habit worse than heroin, a strange seedy world full of misfits and drunkards and failures. A group photo of the top ten journalists in America on any given day would be a monument to human ugliness. It is not a trade that attracts a lot of slick people; none of the Calvin Klein crowd or international just set types. The sun will set in a blazing red sky to the east of Casablanca before a journalist appears on the cover of People magazine.’

Zo denkt hij dus over zijn vak. Desondanks is hij er verslaafd aan en met name aan politieke verslaggeving. En dus reist hij door het land van hotelkamer naar hotelkamer om de realiteit van zijn tijd te beschrijven in zijn kenmerkende stijl. Het is de tijd van zure regen, AIDS, een seniele Ronald Reagan, een evil George Bush, Miami Vice, Gorbachev en Thatcher. Veel columns gaan over de midterm verkiezing van 1986 en zijn daarom inhoudelijk minder interessant, maar door Thompson’s waanzinnige pen toch zeer de moeite: ‘German politicians were not the only ones worried about the bent legs of Ronald Reagan last week. There were sounds of babbling and scrambling all over Washington, as many gentlemen of a distinctly rodentlike persuasion either quit or got pushed off the Ship. The Reagan Revolution was beginning to look like a secondhand Studebaker with bald tires.’

Andere columns zijn meer tijdloos: over een ontsnapte walvis in de Sacramento river, de Chinese minnares van Richard Nixon, het journalist-in-de-ruimte-programma van NASA, en uiteraard over zijn geldproblemen: ‘By the time I started having trouble with the hotel accountants I was not in a mood to be reasonable. The government of Tanzania was offering me $1000 a day to go there and help exterminate a herd of “killer crocodiles” that was threatening to turn the Ruvuma into a river of bones and blood, but day after day I was forced by a strange chain of circumstances to postpone my departure from San Francisco.’

Het is interessant om Thompson te lezen in tijden van fake news. Gonzo – de journalistieke stijl die hij heeft uitgevonden – is een subjectieve manier van verslag doen waarin de feiten puur in het hoofd van de verteller tot stand komen. Bijvoorbeeld in deze passage: ‘I could see the C.B.S. man through the warped convex glass of the peephole, and I yelled at him “Get away from here, you giddy little creep! Never bother the working press. Spiro Agnew was right. You people should be put in a cage and poked with sharp bamboo sticks.”

Het lijkt net of Spiro Agnew (vice president van de door Thompson gehate Nixon) dit echt gezegd heeft. Agnew was inderdaad kritisch op de media, en in die zin een voorloper van Trump, maar tv-mensen opsluiten in kooien is puur de interpretatie van de schrijver. En met die methode zit hij vaak dichter op de waarheid dan met conventionele journalistiek.

Generation of Swine is 300 pagina’s gevuld met dergelijk gebazel en pure waanzin. Komt het in de buurt van zijn jaren ‘70 verhalen, zoals het legendarische Fear and Loathing in Las Vegas? Zeker niet, maar Thompson heeft hier nog steeds het Gonzo-vuur en voor de liefhebber van zijn vreemde, maar vaak verbazend accurate beschrijvingen zeker een aanrader.