Wat ik gemeen heb met Donald Trump

Gelukkig heel weinig, maar sinds gisteren één ding. We zijn allebei permanent verbannen van Twitter.

En net als Trump, beweer ik ook volledig onschuldig te zijn. Een verschil is dan weer dat dit in mijn geval echt zo is en dat Trump dit alleen maar denkt in zijn narcistische brein.

Wat is er gebeurd? Anderhalve maand geleden kon ik niks meer met mijn Twitter-account. Er stond dat ik bepaalde regels had overtreden, maar niet specifiek welke dan. Ik ging in beroep tegen de blokkade.

Lange tijd hoorde ik niks en gisteren ontving ik deze e-mail:

Hello,

After investigating your appeal, we have determined that your account posted content that was threatening and/or promoting violence in violation of the Twitter Terms of Service. Accordingly, your account has been suspended and will not be restored.

You can learn more about suspended accounts here: https://help.twitter.com/managing-your-account/suspended-twitter-accounts

Thanks,
Twitter

WTF? Ik heb iemand bedreigd? Dat lijkt me toch stug of ik heb een gespleten persoonlijkheid zonder dat ik het zelf weet. Ik ben even door mijn tweets van het laatste jaar gegaan en dacht nog, misschien kun je deze retweet beschouwen als een oproep tot geweld?

Maar Twitter zal toch wel begrijpen dat dit een onschuldige parodie is op Return of the Jedi?

Toen ging ik op zoek naar ‘lotgenoten’ en vond ik op Reddit de mogelijke dader van mijn block:

The origin of Threat Destroyer comes from Threat Slayer which happened notably in 3rd November 2017. Threat Slayer is a rogue Twitter user who managed to exploit Twitter’s reporting system for tweets containing words relating to threats, namely “kill you” or “just die.” The reported tweet is then sent to Twitter’s automated review system and is automatically detected as a violent threat – and that makes the posting account suspended and cannot be appealed – what a god he is.

Een kwaadaardig algoritme heeft het gedaan! We leven in gekke tijden.

Ik houd er een gek gevoel aan over. Echt een big deal is dit natuurlijk niet, al ben ik wel ruim 4000 volgers kwijt. Wat me meer dwars zit is dat ik vals beschuldigd ben en gestraft voor iets dat ik niet gedaan heb. Ik kan me nu een heel klein beetje voorstellen hoe het moet voelen om op te draaien voor een misdaad die je niet gepleegd heb. Kortom, ik heb enige empathie. En dat kunnen we van Trump dan weer niet zeggen.

 

Hunter S. Thompson in de jaren ’80

Generation of Swine is de in 1988 verschenen bundel columns van een van mijn lievelingsschrijvers; gonzo-journalist Hunter S. Thompson. De 100 columns verschenen allemaal in de San Francisco Examiner in de periode 1985 tot 1988. Over Thompson schreef ik eerder o.a.:

Hunter S. Thompson in 1970 – Decadentie en verderfelijkheid in het Zuiden
De Hunter S. Thompson kronieken
Hunter Goes to Hollywood: Hunter S. Thompson Triple Bill

‘I have spent half my life trying to get away from journalism, but I am still mired in it – a low trade and a habit worse than heroin, a strange seedy world full of misfits and drunkards and failures. A group photo of the top ten journalists in America on any given day would be a monument to human ugliness. It is not a trade that attracts a lot of slick people; none of the Calvin Klein crowd or international just set types. The sun will set in a blazing red sky to the east of Casablanca before a journalist appears on the cover of People magazine.’

Zo denkt hij dus over zijn vak. Desondanks is hij er verslaafd aan en met name aan politieke verslaggeving. En dus reist hij door het land van hotelkamer naar hotelkamer om de realiteit van zijn tijd te beschrijven in zijn kenmerkende stijl. Het is de tijd van zure regen, AIDS, een seniele Ronald Reagan, een evil George Bush, Miami Vice, Gorbachev en Thatcher. Veel columns gaan over de midterm verkiezing van 1986 en zijn daarom inhoudelijk minder interessant, maar door Thompson’s waanzinnige pen toch zeer de moeite: ‘German politicians were not the only ones worried about the bent legs of Ronald Reagan last week. There were sounds of babbling and scrambling all over Washington, as many gentlemen of a distinctly rodentlike persuasion either quit or got pushed off the Ship. The Reagan Revolution was beginning to look like a secondhand Studebaker with bald tires.’

Andere columns zijn meer tijdloos: over een ontsnapte walvis in de Sacramento river, de Chinese minnares van Richard Nixon, het journalist-in-de-ruimte-programma van NASA, en uiteraard over zijn geldproblemen: ‘By the time I started having trouble with the hotel accountants I was not in a mood to be reasonable. The government of Tanzania was offering me $1000 a day to go there and help exterminate a herd of “killer crocodiles” that was threatening to turn the Ruvuma into a river of bones and blood, but day after day I was forced by a strange chain of circumstances to postpone my departure from San Francisco.’

Het is interessant om Thompson te lezen in tijden van fake news. Gonzo – de journalistieke stijl die hij heeft uitgevonden – is een subjectieve manier van verslag doen waarin de feiten puur in het hoofd van de verteller tot stand komen. Bijvoorbeeld in deze passage: ‘I could see the C.B.S. man through the warped convex glass of the peephole, and I yelled at him “Get away from here, you giddy little creep! Never bother the working press. Spiro Agnew was right. You people should be put in a cage and poked with sharp bamboo sticks.”

Het lijkt net of Spiro Agnew (vice president van de door Thompson gehate Nixon) dit echt gezegd heeft. Agnew was inderdaad kritisch op de media, en in die zin een voorloper van Trump, maar tv-mensen opsluiten in kooien is puur de interpretatie van de schrijver. En met die methode zit hij vaak dichter op de waarheid dan met conventionele journalistiek.

Generation of Swine is 300 pagina’s gevuld met dergelijk gebazel en pure waanzin. Komt het in de buurt van zijn jaren ‘70 verhalen, zoals het legendarische Fear and Loathing in Las Vegas? Zeker niet, maar Thompson heeft hier nog steeds het Gonzo-vuur en voor de liefhebber van zijn vreemde, maar vaak verbazend accurate beschrijvingen zeker een aanrader.

Script Idea: Masters of the Underworld

Type: Limited Series (9 episodes, 50 minutes)
Screenwriter: Jeppe Kleyngeld (episode 1 till 3 and stories)

Tagline: An unknown assassin is taking out bosses of the powerful crime organisation that rules over Devlin City. They must find out why!

Short Story (First Volume): Devlin City, early nineties. In a depraved American city, a sinister and powerful crime syndicate controls everything. One day, a mysterious masked killer shows up and starts killing leaders of this group one by one. Is this the beginning of the end for the Outfit? And what is the identity of this crazy assassin? Find out in Masters of the Underworld: Volume I.

Episodes:
VOLUME I
Episode 1: The Great Valuation
Episode 2: The Outlaws of Delacross
Episode 3: Two Godfathers
VOLUME II
Episode 4: The Silenced Minority
Episode 5: Billy, Rosemary and the Jack of Hearts
Episode 6: The Legend of Nino Lugiere
VOLUME III
Episode 7: Los Scorpios Rising
Episode 8: At the Gates of Hell
Episode 9: Final Devlin Wars

Episode 1: The Great Valuation
Peter Whitehouse, a city journalist who wastes his time writing about new entertainment venues at a paralyzed newspaper, falls in love with prostitute Mireia. He wants to declare his love for her, but fate intervenes. Bad man, who just got word about a mysterious killer who caused a bloody massacre at a funeral attended by their fellow gang members, are out on a night drinking. They end up at Mireia’s place of employment where things go violent very fast. Mireia escapes and runs to Peter, but the gangsters are quickly on her trail. Will she end up like so many victims of the all powerful Outfit? Or can she escape with Peter and start a new life? Find out in the first episode of Masters of the Underworld. Only on Netflix/Prime/HBO.

Bullshit Bestsellers

Ik erger me al een jaar kapot aan de titel van een boek dat in iedere boekhandel prominent op de planken staat: The Subtle Art of Not Giving a F*ck. Ik weet niet waarom ik me er zo aan stoor. Misschien omdat van de titel iets uitgaat van; ‘kijk mij eens gedurfd doen’. Omdat het al zo lang in de top 10 staat, dacht ik dat het binnenkort eindelijk wel eens zou verdwijnen. Niet dus. Sterker nog, toen ik van de week de AKO binnenliep, zag ik tot mijn verbazing dat de auteur een nieuw boek heeft uitgebracht:

Everything Is F*cked: A Book About Hope. Haha, weer een goeie grap van bewustzijn.

Ik had het ook kunnen weten. Zodra een boek onverwacht een hit wordt, zet de uitgever de verraste auteur meteen aan het werk voor een follow-up. Dat zagen we recentelijk ook met Sapiens dat direct werd opgevolgd door Homo Deus en 21 Lessons for the 21st Century. Boeken waarin de auteur interessante dingen vertelt en onze misdadige behandeling van dieren aan de kaak stelt, maar die helaas ook het schadelijke mainstream wereldbeeld van de mens als biologische machine in stand houden.

Kortom, tijd voor een positieve bestseller. Mijn boek staat gepland voor 2022, maar wat is de kans dat het een bestseller wordt? Volgens randomness expert Nassim Nicholas Taleb nihil. Een bestseller is een echte Zwarte Zwaan-gebeurtenis (onverwachts en met grote impact). Er bestaat geen formule voor het schrijven van een bestseller, net zoals die niet bestaat voor rijk worden. Boeken als The Millionaire Fastlane zijn grote onzin volgens de auteur van o.a. Fooled by Randomness. De schrijvers van zulke flutboeken negeren de kerkhoven met duizenden ondernemers die geen miljonair zijn geworden. Zo is het ook met bestsellers. Hoeveel miljoenen boeken verdwijnen er niet in de papiercontainer elk jaar? Het boek moet precies op het juiste moment de juiste snaar weten te raken bij een massapubliek. Daarin spelen zoveel factoren een rol dat je het nooit kan berekenen. Wat je wel kan doen als deelnemer aan deze loterij is zorgen voor een fantastisch geschreven boek. En een fatsoenlijke titel. Mocht het onverhoopt een succes worden staat er tenminste geen bullshit in de schappen.