Paul McCartney’s Begrafenis

The Beatles, vooral John Lennon, stoorden zich vaak aan journalisten die op het bizarre af zochten naar betekenis in hun songteksten. Vaak was die er helemaal niet. Lennon en McCartney bedachten bij het schrijven meestal gewoon woordcombinaties en uitdrukkingen die mooi klonken en intrigeerden, maar betekenis? Lennon schreef het liedje Glass Onion over de obsessie van fans en journalisten met het ontdekken van verborgen boodschappen in hun liedjes (‘The Walrus is Paul’).

Een van de bekendste Beatles geruchten was dat Paul in 1966 zou zijn overleden in een auto-ongeluk en sindsdien zou zijn vervangen door een nieuwe Beatle. Dit gerucht ontstond in 1969 nadat verslaggever Fred LaBour van The Michigan Daily een opsomming gaf van aanwijzingen die op diverse Beatles albums te vinden zou zijn. Zo begon een obsessie onder Beatles-fans met de zoektocht naar aanwijzingen die dit bizarre verhaal ondersteunden.

Bijvoorbeeld, in de film ‘Magical Mystery Tour‘, bij het vertolken van Your mother should know, hebben alle Beatles een rode roos in hun witte pak gestoken, behalve Paul: hij draagt een zwarte roos. En op het einde van Strawberry Fields Forever lijkt John “I buried Paul” te zeggen. John Lennon verklaarde achteraf echter dat hij “Cranberry sauce” zei.

Er zijn talloze andere aanwijzingen voor de dood en vervanging van Paul. Onzin natuurlijk, maar de beroemde cover van Abbey Road, het album uit 1969 dat LaBour in zijn artikel eigenlijk moest recenseren, is wel degelijk symbolisch.

Het is een begrafenisstoet. John loopt voorop in het wit als een heilig figuur of God zelf. Daarachter loopt een plechtige Ringo die de kistdrager of begrafenisondernemer moet voorstellen. En dan komt de overledene: Paul. Het valt niet te ontkennen dat hij er wat zombie-achtig bijloopt op blote voeten, een niet gefocuste blik, een sigaret (‘coffin nail’) in zijn rechterhand (terwijl hij links is) en uit de pas lopend met de andere Beatles. De stoet wordt afgesloten door George die denim draagt: juist, hij symboliseert de doodgraver in zijn werkkleren.

Paul ontkende, zoals gewoonlijk, dat er enige waarheid schuilde in dit verhaal. De outfits en volgorde zouden toeval zijn geweest. Hmmmm, ik weet niet. Normaal ben ik niet zo’n complotdenker rond The Beatles, maar ik heb de laatste tijd teveel over symboliek gelezen om dit als toeval te kunnen beschouwen.

Aan de andere kant was het verhaal van Paul geloofwaardig; de fotoshoot voor Abbey Road gebeurde vrij spontaan en de kleren hadden ze niet eens zelf uitgezocht. Bovendien, als je symboliek gaat interpreteren: John loopt voorop in het wit; de kleur van de dood in Oud-Egypte en veel Aziatische culturen. John zou de eerste Beatle worden die de reis naar de andere wereld zou maken. Toeval?

Gelukkig leefde Paul in 1969 nog wel en was de echte tragedie van Abbey Road dat het het laatst opgenomen Beatles album zou blijken. Dit werd gesymboliseerd door de scheur door de naam ‘Beatles’ op de achterzijde…

Ook toeval dat het laatste nummer The End heet?

Advertenties

Vanaf vandaag verkrijgbaar: Yellow Submarine van LEGO

Vandaag 1 november komt LEGO met een speciale set van de beroemde Yellow Submarine uit de geanimeerde Beatles-film ‘Yellow Submarine’ uit 1968 die weer gebaseerd was op het gelijknamige liedje uit 1966.

yellow-submarine-1yellow-submarine-2

De set bestaat uit ongeveer 550 onderdelen, inclusief de goed lijkende bandleden John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr. Dat blauwe figuurtje is Jeremy Hillary Boob, een verzonnen personage uit de film.

Het, ik mag wel zeggen briljante, idee om de onderzeeër als LEGO-pakket uit te brengen komt van Kevin Szeto, zowel Beatles als LEGO-fan. Hij diende het idee in bij de Deense fabrikant via een Kickstarter-achtige pagina waar LEGO-liefhebbers hun eigen ontwerp kunnen indienen. Degene die meer dan 10.000 stemmen ontvangen, worden door het LEGO-team in overweging genomen. Vorig jaar kreeg het ontwerp van Szeto groen licht en werd het in productie genomen.

De prijs van de onderzeeboot bedraagt 55 euro. Ik weet wel wat ik voor Sinterklaas ga vragen dit jaar…

10 Beatles anekdotes die je nog niet kent

In het boek ‘The Beatles compleet: Het verhaal van de 213 songs’ staat de volledige opnamegeschiedenis van The Fabulous Four opgetekend.

Beatles anekdotes 1

Het uitgebreide fanboek bevat ook vele toffe anekdotes waaronder de volgende tien:

1. Naam van de band
Rock-’n-rollpionier Buddy Holly had grote invloed op de muziek van de jaren 60’. The Beatles – die eerst The Quarrymen (quarry betekent steengroeve) heetten – speelde onder meer zijn song ‘Words of Love’. De naam van Buddy’s begeleidingsband The Crickets vormde naar verluid de inspiratie voor de naam van The Beatles. Dit was eerst The Silver Beatles, maar Silver werd na korte tijd geschrapt. De bandnaam is ook een referentie naar the Beat Generation waarmee The Beatles een sterke connectie hadden.

2. Een jointje voor de Boys
Toen The Beatles in augustus 1964 Bob Dylan voor het eerst ontmoetten, bood hij hun een joint aan. De verraste Beatles gaven toe dat ze nog nooit marihuana hadden gerookt. Dylan, op zijn beurt verrast, vroeg: ‘Maar hoe zit het dan met die song?’ (‘I want to Hold Your Hand’) ‘Welke song?’ vroeg John Lennon. ‘Je weet wel: And when I touch you, I get high, I get high, I get high.’ Gegeneerd antwoordde John: ‘Zo gaat het niet. Het is: I can’t hide, I can’t hide, I can’t hide…’

3. Een nummer voor The Stones
De avond voordat het nummer ‘I Wanna Be Your Man’ zou worden opgenomen voor hun tweede album ‘With the Beatles’ op 11 september 1963, ontmoetten John en Paul de manager van The Rolling Stones. Hij vertelde dat de Stones snel een song nodig hadden als opvolger van ‘Come On’, hun eerste singel. De twee Beatles boden hem ‘I Wanna Be Your Man’ aan dat volgens hen goed bij de Stones paste. Ze vertrokken meteen naar studio 51, waar de Stones repeteerde, en voltooide daar tot ieders verbazing de song. Het werd een grote hit voor de Stones.

4. Dromen van gisteren
‘Ik heb zoveel lof voor ‘Yesterday’ gekregen, maar het was Paul’s kindje’, verklaarde John Lennon wanneer hij het had over de song die Paul McCartney in een droom had gehoord. Tijdens een verblijf in het huis van de familie Asher (van Paul’s vriendin Jane Asher) werd Paul op een ochtend wakker op zijn zolderkamertje. ‘Ik stond op, ging achter de piano zitten, speelde G, Fis mineur septiem – en ging van daaruit naar B en E mineur, en ten slotte terug naar E. Ik vond de melodie heel goed, maar omdat ik hem had gedroomd, kon ik niet geloven dat ik hem had geschreven.’ In deze fase was de tekst er nog niet. De werktitel was: Scrambled Eggs / Oh, my baby how I love your legs. Van alle Britse songs is ‘Yesterday’ het vaakst gedraaid om de Amerikaanse radio- en tv-zenders, namelijk ruim zeven miljoen keer.

5. Lennon: ‘Help!’
‘De meeste mensen denken dat het gewoon een snel rock- ’n rollnummer is. Dat had ik indertijd niet door; ik schreef het alleen maar omdat ik daartoe opdracht had gekregen’, zei John Lennon in 1980 over het nummer ‘Help’. ‘Pas later besefte ik dat ik echt om hulp schreeuwde.’ In die tijd voelde hij zich ongemakkelijk bij het succes, de eerbewijzen, het geld en de uitspattingen. Hij was terneergeslagen: ‘Dat hele Beatles-gedoe ging je begrip te boven. Ik at en dronk als een varken en was zo vet als een varken, ontevreden over mezelf, en onbewust schreeuwde ik om hulp. Het was dus mijn periode als dikke Elvis.’

Beatles anekdotes 2

6. Rubberen zolen
De hoes van ‘Rubber Soul’ maakte duidelijk dat de band een nieuwe richting was ingeslagen. ‘Ik vond het goed dat we op de hoes langere gezichten hadden gekregen’, aldus George Harrison hierover. ‘We waren niet onschuldig meer, niet meer naïef, en op ‘Rubber Soul’ waren we voor het eerst volwaardige wietrokers.’

Beatles anekdotes 3

Robert Freemans hoesfoto kreeg zijn vorm door stom toeval. Er werd een fotosessie georganiseerd in John’s huis in Weybridge – alle Beatles droegen daar een coltrui. Terug in London nodigde Freeman de Beatles uit om de dia’s te komen bekijken. Hij projecteerde ze op een stuk karton, om te laten zien hoe ze als hoesfoto zouden ogen. Het karton gleed echter wat naar achteren, zodat de foto langer leek. Paul: ‘Hij werd langer en wij zeiden: ‘dat is het, Rubber So-o-oul, hey, hey! Kun je het zo doen?’ Freeman zei: ‘Ja, ik kan het zo afdrukken.’ En dat was dat.’

Beatles anekdotes 4

7. Double A
John Lennon schreef ‘Day Tripper’ als song voor een single. De tekst was destijds voor veel fans een raadsel, want wat betekent day tripper? Letterlijk: iemand die een dagtocht maakt. Maar niet zomaar een tochtje – het woord verwijst naar ‘trippen’. ‘Het is een drugssong’, aldus Lennon. Toen Paul vier dagen later met ‘We Can Work It Out’ kwam, kreeg dat de voorkeur voor de A-kant boven ‘Day Tripper’. John maakte heftig bezwaar, en bij wijze van vernieuwend en diplomatiek compromis kreeg de volgende Beatlessingle een dubbele A-kant. Opnieuw waren The Beatles hun tijd ver vooruit.

8. Wie is:
Michelle – Waarschijnlijk Michelle Phillips van The Mamas and the Papas.
Eleanor Rigby – De voornaam van de actrice Eleanor Bron die in de film ‘Help!’ de priesteres had gespeeld, in combinatie met de naam van een winkel Rigby & Evens. Op de begraafplaats Woolton in Liverpool staat overigens een echte graf met de naam Eleanor Rigby, een vreemd toeval.
Doctor Robert – Waarschijnlijk dr. Robert Freeman, de eigenaar van een New Yorkse kliniek, die aan veel beroemdheden een cocktail voorschreef van vitamine B12 met een enorme dosis amfetamine.
Penny Lane – Een buurt in Liverpool, een straat en een busstation waar Paul doorheen kwam als hij naar het huis van John Lennon ging. The Beatles waren zich er waarschijnlijk niet van bewust dat Penny Lane was genoemd naar James Lane, een achttiende-eeuwse Britse slavenhandelaar die fel gekant was tegen de afschaffing van de slavernij.
The Walrus – Paul (althans volgens de tekst van het nummer ‘Glass Onion’).
Dear Prudence – De zus van Mia Farrow die haar huisje niet uit wou komen bij de lessen van Maharishi Mahesh Yogi in Rishikesh, India.
Martha My Dear – Paul’s hond, een bobtail.
Julia – John’s moeder
Hey Jude – John’s zoontje Julian (Paul schreef het als troost voor de scheiding van John en Cynthia Lennon).
Mean Mr. Mustard – Een gierigaard die briefjes van 5 pond in zijn lichaam (neus) verstopte.
Polythene Pam – Een meisje dat ‘Polythene Pat’ werd genoemd, vanwege haar vreemde gewoonte om plastic te eten.

9. Geen LSD
Er werd veel gespeculeerd over de song ‘Lucy in the Sky with Diamonds’, waarvan de eerste letters van de titelwoorden de afkorting LSD vormen. Volgens schrijver van de song John Lennon was dat geheel onbewust. De Lucy in de song was Lucy O’Donnell, het beste vriendinnetje van John’s zoontje Julian, die toen drie jaar was. Julian liet John een tekening zien waarop hij Lucy had afgebeeld. ‘Dat is Lucy in de lucht met diamanten’, zei Julian. John vond de titel geweldig en schreef meteen een song, waarbij hij zich liet inspireren door ‘Alice in Wonderland’.

10. The End
‘The End’ (oorspronkelijke titel ‘Ending) heeft een bijzondere betekenis, omdat het de laatste complete song op ‘Abbey Road’ is, het laatste album dat The Beatles opnamen. Wisten The Beatles in de zomer van 1969 al dat hun bijzondere avontuur ten einde was? The nummer is om drie redenen uniek: het is de laatste song van het laatste Beatlesalbum (afgezien van ‘Her Majesty’, dat als een soort postscriptum moet worden beschouwd), het bevat de enige drumsolo die Ringo ooit heeft gedrumd en het is het enige nummer waarop Paul, George en John ooit samen een gitaarsolo spelen.

‘Her Majesty’, het 0.23 durende 17de nummer op ‘Abbey Road’, is het kortste nummer dat The Beatles ooit hebben uitgebracht en heeft de twijfelachtige eer het laatste nummer van het laatste (opgenomen) album te zijn, hoewel dat niet de bedoeling was. Het oorspronkelijk weggegooide nummer belandde per ongeluk op de mastertape en werd zo de eerste ‘hidden track’ in de muziekgeschiedenis.

The Beatles: ‘Get Back’ versus ‘Let It Be’

Jawel, ik ben de gelukkige bezitter van het album ‘Get Back’ van ‘The Beatles’. ‘Boeit mij dat wat?’, zul je vast denken, maar een Beatles verzamelaar zal het wel begrijpen. Ook al vond ik het album altijd onvoorstelbaar slecht (voor ‘The Beatles’ dan), het is niet meer te krijgen op Amazon, en iets bezitten dat schaars is maakt dat je er toch waarde aan toekent.

Onlangs heb ik ook ‘Let It Be’ aangeschaft en daarmee heb ik bijna alle muziek van ‘The Beatles’ compleet, wat niet zo indrukwekkend lijkt, maar je kunt je vergissen in hoeveel ze gemaakt hebben. George Harrison schreef hun productiviteit toe aan Paul McCartney in de documentaire over zijn leven ‘Living in the Material World‘. ‘Zaten we lekker in het zonnetje en ging de telefoon. We wisten dat het Paul was. Hij wilde dat we weer aan het werk gingen.’

The Beatles 2

Een klein stukje geschiedenis. ‘Let It Be’ is het laatst uitgebrachte album van de groep. Het verscheen in 1970, een maand nadat de groep definitief uit elkaar was gegaan. De opnames waren echter gemaakt voor de opnames van hun legendarische album ‘Abbey Road’ en veel fans vinden dat dat dan ook hun laatste album moet zijn. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat ‘Abbey Road’ een onvoorstelbaar betere afsluiter zou zijn geweest dan ‘Let It Be’. Het verschil in kwaliteit is werkelijk enorm.

Op Amazon krijgt ‘Let It Be‘ veel vijf-ster kritieken en dat vind ik persoonlijk echt te veel eer voor wat zonder twijfel hun zwakste album is. Veel van de liedjes staan ook op ‘Get Back’ wat ik dus nooit wat vond. Ik weet nu waarom dat is. De titel ‘Get Back’ refereert aan het plan van de band om weer live te gaan toeren, iets dat ze op dat punt in 1969 (het jaar van de opnames) compleet verleerd waren. Het album – dat diende als soundtrack voor een film die ze toen aan het maken waren – zou vooral live opnames bevatten en geen dubbele lagen meer, zoals de briljante studioplaten die ze de jaren ervoor hadden afgeleverd.

Als groot fan van hun studioalbums, zoals ‘Rubber Soul’, ‘Revolver’ en ‘St. Peppers Lonely Hearts Club Band’ was ik verwend met de mooiste studio-opnames ooit gemaakt (nu nog steeds). Vanuit dat referentiepunt ‘Get Back’ luisteren is als slapen op een spijkermat als je gewend bent aan een hemelbed. Bij ‘Let It Be’ was mijn verwachtingspatroon compleet anders – ik verwachte het niet goed te vinden – en daardoor viel het album me erg mee.

Een meesterwerk is het niet, maar er staan wel pareltjes op. Drie om precies te zijn: ‘Two of Us’, ‘Let It Be’ en ‘The Long and Winding Road’. Bij het luisteren naar ‘Get Back’ waren deze drie toppers me ontgaan vanwege de slechte geluidskwaliteit. De andere songs lijken qua stijl vooral overblijfselen van ‘The White Album’ dat ze daarvoor opnamen. En er zitten best aardige tracks bij zoals ‘Dig a Pony’, ‘Across the Universe’ en natuurlijk ‘Get Back’.

Met een nieuwe blik, of liever een nieuw gehoor, ben ik vervolgens opnieuw naar het ‘Get Back’ album gaan luisteren en die ervaring is verbeterd. De gebrekkige geluidskwaliteit maakt het nog steeds lastig optimaal te genieten van de plaat, maar het is nu wel ‘iets’ terwijl het eerst niets was.

Wat zijn uiteindelijk de verschillende tussen ‘Get Back’ en ‘Let It Be’?
– De geluidskwaliteit van ‘Let It Be’ is een stukje beter, maar heeft nog wel dat ‘live performance’ gevoel dat ze nastreefden tijdens de ‘Get Back’ sessies. Verschillende tracks zijn ook live opnames van een concert.

– Op ‘Get Back’ (mijn bootleg versie tenminste) staan twee tracks die niet op ‘Let It Be’ staan: ‘Don’t Let Me Down’, een mooie compositie die zo van ‘Abbey Road’ afkomstig zou kunnen zijn, en ‘Teddy Boy’ dat nozem betekent in Liverpool, refererend aan ‘The Beatles’ in hun beginjaren, dat waren nozems.

– Op ‘Let It Be’ staan weer twee tracks die niet op ‘Get Back’ staan: ‘Across the Universe’ en ‘I Me Mine’ (de laatste Beatles song ooit opgenomen).

The Beatles 1

Dat is het wel. Natuurlijk zijn er ook verschillen in coverart. ‘Get Back’ is een visuele referentie aan hun eerste album ‘Please Please Me’. Op ‘Let It Be’ staan gewoon vier hoofden van de bandleden. Waarom ze daarvoor gekozen hebben weet ik niet; het is een lelijke cover. Misschien omdat de band toen al uit elkaar was en ze iets moesten doen waarvoor ze de band niet bij elkaar hoefden te brengen.

Vanwege de geluidskwaliteit zou ik toch kiezen voor ‘Let It Be’ als een keuze überhaupt nodig was. Moet je dit album hebben als Beatle Maniac? Ja, bij de drie eerder genoemde pareltjes vergeet je weer even dat de band hier op het punt stond uit elkaar te vallen, en wordt je herinnerd aan het geniale samenspel van deze vier muzikale genieën uit Liverpool.