What are you really?

Boy, did Theo had problems with that car he bought at Honest Joe’s. It started off with little things. A doorlock needed replacing. And some fiddly bits in the rear suspension fell off. The usual. Then bigger stuff started to go wrong. First the clutch, then the gearbox… Finally the whole transmission. The tale of Theo’s car, or more usually the Ship of Theseus, is one of the many puzzles used by philosophers to test intuitions about the identity of things or persons over time. It seems our intuitions in these areas are often strong but conflicting. The story of Theseus’ Ship was told by the English philosopher Thomas Hobbs who then elaborated further. To pick up on Theo’s version: Honest Joe’s didn’t live up to his name. Most of the bits he replaced in Theo’s car were working fine. And he mended any that weren’t. He had saved the old parts and was fitting them together. After two years, he had assembled an exact copy of Theo’s car. He thought it was a copy, but maybe it was Theo’s car.

Which is the original? The car Theo has, now entirely build of new parts, or Joe’s version build entirely of the original parts?

The identity of the car over time is not nearly as neat and tidy as we might wish. It isn’t just a problem with cars and ships, people change enormously over a lifetime. Physically and psychologically, there may be very little in common between a two year old toddler and a 90 year old who has taken his place 88 years later. So are they the same person? It they are, what makes them so? This is the problem of personal identity which has kept philosophers busy for hundreds of years. So what just are the necessary and sufficient conditions for a person to be the same person at one time and a later time?

Animals and brain transplants
The common sense view is probably that personal identity is a matter of biology. I am now who I was in the past because I am the same living organism, the same human animal. I am linked to a particular body which is a single and continuous organic entity. But imagine for a moment a brain transplant. An operation we can envision to be in reach of future technology. In which your brain is transferred into my body. Our intuition is surely that you then have a new body. Not that my body has a new brain. This consideration has lead some philosophers to retreat from body to brain. To claim identity is linked not to the whole body, but to the brain.


Micaela Lattanzio’s project ‘Fragmenta’. Found here….

This move fits our intuition regarding the brain transplant case, but still does not quite do the job. Our concern is what we suppose emanates from the brain, not with the physical organ itself. While we may be uncertain how brain activity gives rise to consciousness or mental activity, few doubt the brain actually underlies that activity. In considering what makes me me, it is the software of experiences, memories, beliefs, et cetera, that concerns me, not the particular lump of grey matter. My sense of being me would be not much shaken if the total sum of those experiences were copied onto a synthetic brain. Or indeed of someone else’s brain could be reconfigured to hold my memories, beliefs, et cetera. I am my mind. I go where my mind goes. Based on this view, my identity is not linked to my physical body, including my brain, at all.

Psychological continuity
Taking the psychological approach to the question of personal identity, rather than a biological or physical one, let’s suppose that each part of my psychological history is joined to earlier parts by strands of enduring memories, beliefs, et cetera. Not all, and perhaps none, of these need extend from start to finish. Provided there is a single overlapping web of these elements. Then it remains my history. I remain me. The idea of psychological continuity as the main criterion of personal identity comes from John Locke. It is the dominant theory among contemporary philosophers, but is not without problems of its own.

Imagine for instance, a Star Trek style teleportation system. Supposed this records your physical composition down to the last atom and then transfers this data to some remote location. Let’s say from London, earth, to Moonbase 1. There your body is exactly replicated from new matter at the precise moment your body in London is annihilated. All is well, as long as your psychological self is also exactly copied. But now suppose the transporter failed to carry out the annihilation in London. Now there are two of you: one on earth and one on Moonbase 1. According to the continuity account, because the psychological continuity is preserved in both cases, they are both you. In this case we have little hesitation to saying that you are the individual in London while the one on the moon is a copy. But if this intuition is right, we seem to be forced back from the psychological to the biological animal account. It appears to matter that you are the old meat in London rather than the new meat on the moon.

Getting yourself straight
Such mixed intuition may come from asking the wrong questions or applying the wrong concepts in answering them. David Hume drew attention to the elusiveness of the self claiming that however hard you look in on yourself, you can only ever detect individual thoughts, memories, experiences. While it is natural to imagine a substantial self, that is the subject of these thoughts, he argues this is wrong. The self is no more than the point of view that makes sense of our thoughts and experiences. This idea of the self as a substantial thing, which we take to be our essence, causes confusion if we imagine our self undergoing brain transplants or being annihilated and reconstituted somewhere else. We assume our personal survival in such thought experiments somehow depends on finding a place for this self. But if we stop thinking in terms of this substantial self, things become clearer. Suppose for instance that the teleporter functions correctly in annihilating your body in London, but producing two copies on the moon. Asking who is you is now simply asking the wrong question. The outcome is that there are now two human beings, each starting off with exactly the same stream of thoughts, memories and experiences. They will now go their own way and their psychological histories from now on will diverge. You, essentially the fond of thoughts, experiences, et cetera, have survived into two new individuals, an interesting form of personal survival, but achieved at the cost of your personal identity.

Source: 50 philosophy ideas you really need to know (Ben Dupré)

Advertenties

Ontsnappen uit de tredmolen

De tredmolen: we zitten er allemaal in, want we hebben allemaal geld nodig voor ons levensonderhoud. Sommige beroepen bieden een exit. Als je stukadoor wordt, is je enige escape een passieve: het winnen van de loterij of ontvangen van een erfenis. Schrijvers, muzikanten, acteurs en kunstenaars verdienen gemiddeld minder dan een tandarts, maar maken meer kans op een positieve Zwarte Zwaan: een uitzonderlijke, onverwachte gebeurtenis met grote impact.

Wij zien alleen de succesverhalen; schrijvers die een bestseller schrijven zoals Joris Luyendijk met ‘Dit kan niet waar zijn’. Acteurs/actrices zoals Michiel Huisman en Carice van Houten die in ‘Game of Thrones’ mogen spelen. Dit zijn de ideaalbeelden, maar daartegenover staan duizenden schrijvers en acteurs die niet kunnen rondkomen van hun werk en moeten bijklussen als ober of telemarketeer.

Ikzelf ben ook op jacht naar de Zwarte Zwaan met mijn Hollywood-script ‘Masters of the Underworld’. Als dat lukt kan ik mijn baantje als finance redacteur opzeggen en mijn tijd besteden zoals ik wil: met een volgend script schrijven of met een beetje filosoferen in een huisje in een afgelegen bos ergens. Die keuzevrijheid heb ik dan, want met voldoende fuck-you-money koop je die vrijheid en hoef je niet langer mee te rennen in de tredmolen.

Nasim Nicholas Taleb – auteur van ‘De Zwarte Zwaan’ is zelf aan de tredmolen ontsnapt. Hij werkte als quant op Wall Street, maar zijn boekenserie over toeval scoorde uitstekend. In ‘De Zwarte Zwaan’ geeft hij tips over het jacht maken op Zwarte Zwanen, zoals de volgende:

Hoe benut je positieve Zwarte Zwanen?
Grijp iedere kans, en alles wat lijkt op een kans. Kansen zijn zeldzaam, veel zeldzamer dan je denkt. Ik wil je nogmaals wijzen op de eerste noodzakelijke stap voor positieve Zwarte Zwanen: je dient je open te stellen voor de mogelijkheid dat je er een treft. Veel mensen hebben niet door dat ze geluk hebben wanneer ze geluk hebben. Als een grote uitgever, kunsthandelaar, filmbons, denker of bankier je voorstelt een afspraak te maken, annuleer dan alles wat je hebt gepland: misschien dient zich nooit meer zo’n kans aan. Het verbaast me soms hogelijk hoe weinig mensen beseffen dat dit soort kansen niet voor het oprapen ligt. Verzamel zo veel mogelijk gratis niet-loterijloten (met een onbegrensd rendement) en dank ze niet af wanneer ze beginnen te renderen. Werk hard en steek je energie niet in geestdodende arbeid, maar in het najagen van zulke mogelijkheden en maximaliseren van de kans dat je er een te beurt valt. Het is daarbij raadzaam in een grote stad te wonen, want dat vergroot je kans op serendiptieve ontmoetingen. Als je je vestigt in een plattelandsgebied omdat je daar ‘in het internettijdperk’ goede verbindingen hebt, ontneem je jezelf dergelijke bronnen van positieve onzekerheid.

Ik woon dan wel op het platteland, oké, maar ik sta wel open voor kansen: gratis niet-loterijloten met een onbegrensd rendement. Die vegetarische Zwarte Zwaan ga ik buitmaken als het geluk mij toelacht. Met talent heeft een succesverhaal volgens toevalexpert Taleb heel weinig te maken.

Big data en de waarheid

Aan het toenemende vertrouwen op data voor al onze beslissingen kleeft een risico. Namelijk dat we denken dat de wereld begrijpelijk en voorspelbaar is. Dat is de wereld niet, zeker niet bij zaken waar menselijk gedrag een rol speelt. Bij de verkiezing is de VS keek men naar het verleden. ‘Zo ging het toch altijd?’ Maar de wereld verandert continu, dus zaten de forecasters er compleet naast.

In een incident van iets kleinere magnitude ervoer ik afgelopen zomer in Frankrijk hoe data kan leiden tot verkeerde conclusies. Ik moest Loesje en Rosa naar het vliegveld navigeren en vertrouwde daarbij op het feilloze Google Maps. Toen we door allerlei kleine en verlaten dorpjes werden gestuurd, schijnbaar verder weg van het vliegveld, kreeg Loesje een vreemd gevoel. ‘Zou dit wel kloppen?’ Tuurlijk, riep ik. Google kan het niet verkeerd hebben. De rit eindigde op een doodlopend landweggetje. En deze versperring was niet dagen daarvoor opgeworpen:

big-data-de-waarheid

Na lang in een deuk te hebben gelegen, gaf ik natuurlijk ruiterlijk toe dat mijn blinde vertrouwen in dit op data-gebaseerde product onterecht was geweest. Data is prima om beslissingen te ondersteunen, maar we moeten nooit stoppen met kritisch nadenken. Wat de big-data-aanprijzers (werkzaam voor softwareleveranciers) ons ook willen doen geloven, onze subliem afgestemde intuïtie blijft het beste kompas wat er bestaat. Of die nu van God/het universum afkomstig is of gewoon door onze ervaringen gecreëerd wordt. Kortom: trust your gut and not just the data.

Het veld van oneindige potentie

het-veld-van-oneindige-potentie

Foto: Pixabay

Door Jeppe Kleyngeld

Succes is een reis, geen bestemming. Met geld heeft succes niks te maken; echt succes is het ervaren van het miraculeuze. Niet af en toe, maar voortdurend. Om dat te bereiken moeten we de zaden van goddelijkheid voeden die in ons allemaal verscholen zitten.

In essentie zijn we allemaal puur bewustzijn. Self-referal betekent het ervaren van het ware spirituele zelf. Dat is anders dan object-referal waarbij we voortdurend in afwachting zijn van anderen. Bij object-referal is het referentiepunt het ego: het sociale masker. Maar ons ego is niet wie we werkelijk zijn. Ons ego wil goedkeuring, controle en bevestiging. Ons ware spirituele zelf heeft deze dingen niet nodig. Het is immuun voor kritiek, onbevreesd voor elke uitdaging en doet voor niemand onder. Maar het is toch bescheiden, want het herkent dat iedereen hetzelfde is diep van binnen: een spiritueel wezen. Puur bewustzijn.

Wanneer we toegang hebben tot ons echte spirituele zelf, hebben we ook toegang tot het veld van oneindige potentie dat om ons heen ligt. En wanneer we dat hebben kunnen we echt succes bereiken: een overvloedige stroom van positieve energie; een goede gezondheid; energie en enthousiasme voor het leven; vervullende relaties; creatieve vrijheid; emotionele en psychologische stabiliteit; een gevoel van welzijn; gemoedsrust en het moeiteloos bereiken van doelen. Dit is – in tegenstelling tot object-referal – echte macht. Bij object-referal gaat macht samen met een titel, met geld, met status of met bezit. Maar deze zaken zijn altijd tijdelijk. Self-referal geeft de macht om te creëren zoals het universum dat doet: moeiteloos. Een boom probeert niet tot bloei te komen, maar doet dat gewoon.

Hoe krijgen we toegang tot dit veld van pure, oneindige potentie? Hier zijn drie manieren voor:

1. Mediteren / stilte ervaren
We moeten dagelijks stilte ervaren om de turbulentie in ons hoofd tot rust te brengen. Hoe meer, hoe beter, maar 15 minuten in de ochtend en 15 minuten in de avond mediteren is genoeg. Dus in deze tijd niet lezen, praten, luisteren, maar pure stilte ervaren. Wees gewoon.

2. Niet oordelen
Wanneer je constant labels plakt, analyseert, evalueert en oordeelt, zorgt dat voor veel turbulentie in je hoofd. Dit blokkeert de energie tussen jezelf en het veld van oneindige potentie. Oefen dagelijks in het niet-oordelen.

3. Communiceer direct met de natuur
Ga wandelen in een veld, een bos of langs een rivier. Hoe meer in contact je staat met de creatieve geest van de natuur, hoe meer toegang je krijgt tot de onbegrensde creativiteit van het universum.

De essentie is: hoe meer je in contact staat met het universum, hoe meer je moeiteloos kunt bereiken wat je wilt.

Bron: The 7 Spiritual Laws of Success (1994, Deepak Chopra)