The Beatles: Reunion Project

It was fifty years ago today…

Vandaag is het 50 jaar geleden dat Paul McCartney aankondigde uit The Beatles te stappen. Een scheiding is nooit in één moment te vatten, maar dit is wel een vrij definitief moment geweest.

Mijn adoratie voor The Beatles kan ik niet sterk genoeg uitdrukken. Ik zie hun verschijning in de geschiedenis als de levens van Plato en Aristoteles in het oude Griekenland. Zij gaven ons filosofie en wetenschap. The Beatles gaven ons via hun muziek de boodschap dat het universum uiteindelijk iets goeds is en dat liefde de drijvende kracht is.

Dat vier zulke getalenteerde muzikanten elkaar hebben gevonden en de levens van miljoenen en miljoenen mensen positief hebben beïnvloed is een wonder. Kun je nagaan in wat voor bizar universum we leven? Een universum dat heeft gezorgd voor het ongemanifesteerde potentieel voor deze band om in bestaan te komen. Hoe goed waren ze? Een groep die een nummer als Revolution als B-kant van een single heeft uitgebracht. I rest my case.

De muzikale erfenis van de groep is groot en machtig. Stuk voor stuk heb ik ze kapot gedraaid: de vijftien albums uit de kerncatalogus. Van Please Please Me tot Past Masters en alles ertussen. Ze hebben een enorme output geleverd, zeker gezien de korte tijd dat ze bij elkaar waren. Alles even briljant en de muziek gaat nooit vervelen. Dan is er nog het solo-werk van de individuele Beatles-leden om uit te putten. Maar hoe goed sommige platen ook zijn; het zijn geen Beatles-albums. Gelukkig is hiervoor een oplossing gevonden door acteur Ethan Hawke.

Compilatie van solo-werk
Beatles-fanaat Ethan Hawke stelde The Black Album samen voor de film Boyhood van Richard Linklater, een film waarin scheidingen een belangrijk thema is. Hawke schreef hier een geweldige essay over dat slechts deels in de film zit (lees het volledige essay hier).

The Black Album is een krachtige mix waarin Hawke erin slaagt een balans te vinden tussen het solowerk van John, Paul, George en Ringo, zodat het inderdaad bijna lijkt alsof de band weer bij elkaar is. Echter, smaak is persoonlijk en ik zou andere keuzes maken. Vandaar dat ik – geïnspireerd door Hawke – mijn eigen compilatie heb gemaakt om The Beatles weer bij elkaar te brengen, getiteld Reunion Project. Het zijn in totaal vier albums geworden, één voor iedere Beatle. De albums zijn op Spotify te luisteren onder deze titels:
– The Beatles: Reunion Project Vol. 1
– The Beatles: Reunion Project Vol. 2
– The Beatles: Reunion Project Vol. 3
– The Beatles: Reunion Project Vol. 4


Toegegeven: het artwork kan nog wat werk gebruiken. Maar het gaat om het idee. The Black Album was een rouw-album en was dus zwart. De Reunion Project-albums hebben juist felle kleuren om te vieren dat de boys weer bij elkaar zijn.

De tracks

Volume 1
01. Let ‘Em In (Paul McCartney & Wings, Wings at the Speed of Sound, 1976)
02. Crippled Inside (John Lennon, Imagine, 1971)
03. Jenny Wren (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
04. Gimme Some Truth (John Lennon, Imagine, 1971)
05. What is Life (George Harrison, All Things Must Pass, 1970)
06. When the Night (Paul McCartney & Wings, Red Rose Speedway, 1973)
07. Mrs. Vandebilt (Paul McCartney & Wings, Band on the Run, 1973)
08. Mother (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
09. Free as a Bird (The Beatles, Anthology 1, 1995)
10. Junk (Paul McCartney, McCartney, 1970)
11. Bogey Music (Paul McCartney, McCartney II, 1980)
12. You (George Harrison, Extra Texture (Read All About It), 1975)
13. One Day (At a Time) (John Lennon, Mind Games, 1973)
14. Woman (John Lennon, Double Fantasy, 1980)
15. Living in the Material World (George Harrison, Living in the Material World, 1973)
16. Photograph (Ringo Starr, Ringo, 1973)
17. Maybe I’m Amazed (Paul McCartney, McCartney, 1970)

Volume 2
01. Working Class Hero (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
02. I Don’t Know (Paul McCartney, Egypt Station, 2018)
03. Beautiful Boy (John Lennon, Double Fantasy, 1980)
04. The Lovely Linda (Paul McCartney, McCartney, 1970)
05. Too Many People (Paul McCartney, Ram, 1971)
06. It Don’t Come Easy (Ringo Starr, non-album single, 1971)
07. Whatever Gets You Thru the Night (John Lennon, Walls and Bridges, 1974)
08. John Sinclair (John Lennon, Some Time in New York City, 1972)
09. Give Me Love (Give Me Peace On earth) (Harrison, Living in the Material World, 1973)
10. Uncle Albert/Admiral Halsey (Paul McCartney, Ram, 1971)
11. Oh My Love (John Lennon, Imagine, 1971)
12. Here Today (Paul McCartney, Tug of War, 1982)
13. I Live For You (George Harrison, All Things Must Pass, 1970)
14. Oh Yoko! (John Lennon, Imagine, 1971)
15. Fine Line (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
16. Getting Closer (Paul McCartney & Wings, Back to the Egg, 1979)
17. Nobody Loves You (When You’re Down and Out) (Lennon, Walls and Bridges, 1974)

Volume 3
01. (Just Like) Starting Over (John Lennon, Double Fantasy, 1980)
02. All Things Must Pass (George Harrison, All Things Must Pass, 1970)
03. Ram On (Paul McCartney, Ram, 1971)
04. Jealous Guy (John Lennon, Imagine, 1971)
05. You Gave Me the Answer (Paul McCartney & Wings, Venus and Mars, 1975)
06. Back Off Boogaloo (Ringo Starr, non-album single, 1972)
07. Love (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
08. Who Can See It (George Harrison, Living in the Material World, 1973)
09. Bluebird (Paul McCartney & Wings, Band on the Run, 1973)
10. Every Night (Paul McCartney, McCartney, 1970)
11. Friends To Go (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
12. Instant Karma! (We All Shine On) (John Lennon, non-album single, 1970)
13. One More Kiss (Paul McCartney & Wings, Red Rose Speedway, 1973)
14. A Certain Softness (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
15. Hold On (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
16. That Would Be Something (Paul McCartney, McCartney, 1970)
17. Cheer Down (George Harrison, non-album single, 1989)

Volume 4
01. My Sweet Lord (George Harrison, All Things Must Pass, 1970)
02. Real Love (The Beatles, Anthology 2, 1996)
03. Come On To Me (Paul McCartney, Egypt Station, 2018)
04. Oh My My (Ringo Starr, Ringo, 1973)
05. Don’t Let Me Wait Too Long (George Harrison, Living in the Material World, 1973)
06. Out the Blue (John Lennon, Mind Games, 1973)
07. Another Day (Paul McCartney, Ram, 1971)
08. Look At Me (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
09. San Ferry Anne (Paul McCartney & Wings, Wings at the Speed of Sound, 1976)
10. Imagine (John Lennon, Imagine, 1971)
11. Band on the Run (Paul McCartney & Wings, Band on the Run, 1973)
12. Grow Old With Me (John Lennon, Milk and Honey, 1984)
13. Watching the Wheels (John Lennon, Double Fantasy, 1980)
14. English Tea (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
15. The Back Seat of My Car (Paul McCartney, Ram, 1971)
16. Mind Games (John Lennon, Mind Games, 1973)
17. Warm and Beautiful (Paul McCartney & Wings, Wings at the Speed of Sound, 1976)

Toelichting selectie
● Ik heb de verhouding toegepast van de laatste albums. John & Paul zijn 50/50 verantwoordelijk voor het leeuwendeel. George heeft zo’n één op zeven nummers bijgedragen en Ringo één bijdrage per album. Paul heeft iets meer songs omdat hij langer door heeft kunnen componeren dan John, maar ik ben extra kritisch op hem geweest om de verhoudingen te bewaken.
● Het nummer God, hoewel een van de betere nummers van John Lennon, heb ik niet opgenomen omdat hij zingt ‘I don’t believe in Beatles’. Dat past niet op een reünie-album.
● Het Dylanesque Working Class Hero, ook van Lennon, heb ik wel opgenomen ook al zingt hij meerdere malen ‘fuck’, iets wat op een typisch Beatles-album niet zou voorkomen. Maar ik heb het benaderd alsof de boys in 1970 niet uit elkaar zouden zijn gegaan. Dan waren ze andere dingen gaan proberen, waaronder wellicht Lennon een keer ‘fucking’ laten zingen op een album.
● Zoals op alle albums vanaf Rubber Soul zijn er geen covers opgenomen. Alle nummers zijn dus door de solo-artiesten zelf geschreven, soms wel met een medeschrijver.
● De twee tracks die Paul, George en Ringo opnamen voor Anthology in 1995, 15 jaar na de dood van John Lennon, heb ik ook opgenomen omdat het gewoon super goede tracks zijn. In de Anthology-documentaire vertellen de toen nog drie levende Beatles dat ze graag wat muziek wilde maken toen ze toch weer bij elkaar waren. Maar John was er niet om inspraak te geven en ze besloten altijd alles met zijn vieren. Toen hebben ze gezocht naar werk wat hij niet heeft kunnen afmaken en vonden ze Real Love en Free as a Bird. En zo zijn er uiteindelijk toch nog twee echte Beatles-tracks toegevoegd aan de gigantische waslijst songs die ze hebben geproduceerd.

Na 50 jaar is de pijn van de scheiding eindelijk een keer voorbij en kunnen we gewoon puur genieten van hun nalatenschap. Hoe langer iets al bestaat, hoe langer het nog zal bestaan. 50 jaar is dus niks. The Beatles zijn een blijvend geschenk van het universum.

© Jeppe Kleyngeld, april 2020

Intermezzo #200

Speed along the highway, honey I want it my way.
But listen to her daddy’s song, don’t stay out to long.
Were just busy hiding, sitting the back seat of my car.
Looking for a ride and all about.
Looking for a ride in and out of town.
Strolling around and all about.
Looking for a ride in and out of.

The Back Seat of My Car
Paul McCartney (1971), Ram

De dag dat John Lennon doodging

37 jaar geleden in mijn geboortejaar 1980 werd John Lennon – samen met mede-Beatle Paul McCartney mijn favoriete artiest allertijden – vermoord voor zijn appartement in New York. Hij werd 40 jaar.

De vrouw van John Lennon, kunstenares Yoko Ono, maakte later een kunstwerk gerelateerd aan de moord: een glasplaat met een kogelgat dat je aan twee kanten moet bekijken. Als je aan de ene kant staat ben je het slachtoffer, en aan de andere kant ben je de moordenaar.

Het kogelgat kende ze van die verschrikkelijke avond voor het Dakota-appartement waar ze woonde met John en hun zoontje Sean. De eerste kogel die Mark David Chapman op Lennon afvuurde miste zijn doel en vloog door het raam heen. De overige vier kogels raakte John in zijn rug en schouder.

De psychotische Mark Chapman was geobsedeerd door The Beatles en vooral door Lennon. Hij identificeerde zich met Holden Caulfield, hoofdpersoon van het boek ‘Catcher in the Rye‘ van J.D. Salinger. Hij kreeg later een afkeur van Lennon en noemde hem phony, de favoriete belediging van Caulfield. Hij had een exemplaar van het boek bij zich op de avond van de moord waarin stond: ‘this is my statement’.

John liep naar binnen en riep “I’m shot, I’m shot”, en stortte vervolgens in elkaar. De politie arriveerde snel en besloot niet op de ambulance te wachten, maar hem direct naar het ziekenhuis te rijden. De behandelende arts constateerde al snel dat de kogels de bloedvaten rond zijn hart compleet hadden vernietigd; alle kogelinslagen op zichzelf waren hem al fataal geworden. Om 23:15 werd hij doodverklaard.

Er ging eens schokgolf door de wereld. Lennon was niet alleen wereldberoemd door The Beatles, maar ook door zijn rol als vredesactivist. 80 procent van John zat in zijn muziek: mensen die hem dachten te kennen, kenden hem dus ook in zekere zin. Tenminste drie Beatles-fans pleegden zelfmoord na de moord, waarna Ono opriep om niet toe te geven aan wanhoop.

De dag na de moord bracht Yoko Ono de volgende verklaring naar buiten: ‘There is no funeral for John. John loved and prayed for the human race. Please do the same for him. Love, Yoko and Sean.’

Nog wat (vreemde) feiten rond de moord:

● Lennon-fan en amateur fotograaf Paul Garesh maakte een foto van John toen die een handtekening zette op een plaat van zijn latere moordenaar Mark David Chapman.
● In het ziekenhuis werd een Beatles-liedje gedraaid toen John net was gearriveerd: All My Loving.
● De dag van de moord had John gitaar ingespeeld voor een nummer van zijn vrouw: Walking on Thin Ice. Het liedje ging over hoe John en Yoko herinnerd zouden worden – als ze herinnerd zouden worden – als ze tot as waren geworden. Het was intuïtief tot haar gekomen.
● Paul McCartney was blij dat tenminste hun vriendschap weer hersteld was na de breuk van The Beatles in 1970. Hij scheef een gedicht over Chapman: Jerk of all Jerks.
● In de film ‘Chapter 27‘ over de moord wordt de rol van Lennon gespeeld door Mark Lindsay Chapman, bijna exact de naam van zijn moordenaar.