Paulie Gualtieri’s Father Russ is Mentioned in David Chase Movie ‘Not Fade Away’

This blog is for die hard Sopranos fans only. People interested in Paulie Walnuts and his real father Russ.

It is about David Chase – the absolute legend who created The Sopranos – and his feature debut Not Fade Away, and a subtle reference it contains to The Sopranos.

I figured this nugget of knowledge would be online somewhere, but lo and behold, I couldn’t find it anywhere… So it appears that I have the honour of being the first to report it. Here it goes:

In the 69th episode of The Sopranos ‘The Fleshy Part of the Thigh’(*1) Paulie’s aunt Dottie – a nun – tells him she’s not who he thinks she is: “Paulie, during the war I was still a novitiate. I was helping out at the U.S.O.(*2) and there was this soldier – Russ. And he was so lonely… I got pregnant. I had a baby. Paulie, it was you. You’re my son.”

It turns out that the woman who raised Paulie – Nucci – was really his aunt. He gets pretty sore when he hears this news and he cuts Nucci off. Until the resurrected and positively spirited Tony reminds him of everything she did for him, like getting his ass out of the can time and again when Paulie was a kid. So Paulie decides to continue paying for her Green Grove retirement community by blackmailing the poor sucker Jason Barone(*3).

Five years after the final season of The Sopranos aired, tv veteran David Chase made his directorial debut with Not Fade Away, a movie about a band that tried to make it, but never did, in the sixties. It’s a little indie movie with a terrific soundtrack which Stevie Van Zandt (who plays Silvio Dante in The Sopranos and was a member of Bruce Springsteen’s E-Street Band) helped to arrange. Yes, you can expect The Beatles, The Stones, Bo Diddley, Bob Dylan, The Moody Blues and many more. The film is not great, nothing like The Sopranos in terms of superb acting and writing, but it’s very watchable.

The reference to Russ occurs when main character Douglas has dinner with his father (Chase regular James Gandolfini). They talk about why he never got drafted (he was producing goods useful for the war effort). Then he mentioned some friends who did go into the army. “Tom with the one leg missing. Iwo Jima. And our buddy Russ. He never left that island.”

The battle of Iwo Jima was in 1945, so he would have had to make the nun Dottie pregnant before that. It all ties up very nicely. So Paulie, if you’re reading this: your dad died at Iwo Jima. Sorry my friend. Luckily you turned out very well anyway.

*1 – In this excellent episode Tony discusses the implications of quantum mechanics in the hospital where he is recovering from a gunshot wound. While watching a boxing match with a gangster rapper and rocket scientist, the scientist John Schwinn (Hal Holbrook) tells him: “It’s actually an illusion those two boxers are separate entities. Their being separate entities is simply the way we choose to perceive them. It’s physics. Schrodinger’s equation. The boxers, you, me – we’re all part of the same quantum field. Think of the two boxers as ocean waves or currents of air – two tornadoes say. They appear to be two things right, two seperate things? But they’re not. Tornadoes are just the wind stirred up in different directions. The fact is: Nothing is separate – everything’s connected. The shapes we see exist only in our own consciousness.”
At the end of the episode, the makers pull a neat editing trick by making it appear as Tony and Paulie are in the same space while we know they’re at entirely different locations. There’s a reason why this is still my Nr. 1 show.

*2 – The United Service Organization (U.S.O.) was established in order to provide social clubs on America’s military bases during the Second World War. Located in Central New Jersey, Camp Kilmer is a former United States Army camp that was activated in June 1942 as a staging area and part of an installation of the New York Port of Embarkation. The Hostesses of Camp Kilmer were given an unofficial title, the ‘Kilmer Sweethearts’. These hostesses provided a wide range of services including serving food, dancing with the soldiers, and probably other services as well like the one aunt Dottie provided for Russ. They also visited sick and wounded soldiers in America’s hospitals. The U.S.O. also organized shows for Allied servicemen both at home and abroad. Many big stars of the era volunteered to participate in these shows.

*3 – For four grand a month! I don’t know what salary this guy makes, but I would have to steal every month to be able to pay him. Luckily there is no mob here.

Closing chapter: Terugblik op dramatisch 2020

Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet waar is…

In de kerstvakantie neem ik altijd twee weken vrij om op te laden. Ik herbekijk dan altijd een van mijn favoriete filmseries, zoals The Lord of the Rings, The Hobbit of de originele Star Wars trilogie. Dit jaar ben ik bezig met een herkijk van The Sopranos, mijn favoriete serie ooit. Ik heb hem bijna tien jaar niet gezien en het is zelfs nog beter dan ik me herinner. Het is zo goed geschreven en gespeeld. Waanzinnig goed. Ik ben bezig met een e-book over de show. Dat verschijnt waarschijnlijk volgend jaar; er liggen al veel teksten klaar. Ik geniet ook van het nieuwe album van Paul McCartney, ‘McCartney III’. En over Paul gesproken: In 2021 komt Peter Jackson, een van mijn lievelingsfilmmakers en hardcore Beatles-fan, met de documentaire Get Back. Ik heb vijf minuten materiaal gezien op Disney Plus en het ziet er waanzinnig uit. Intiemere beelden van The Beatles heb ik zelden gezien. En dus, als er één film is waar ik naar uitkijk volgend jaar is deze het wel. En als ik er nog eentje mag noemen is dat The Many Saints of Newark, een prequel van The Sopranos, gerealiseerd door Sopranos-bedenker en schrijver David Chase. Met in een van de hoofdrollen Michael Gandolfini, zoon van de legendarische James Gandolfini die overleed in 2013, maar onsterfelijk werd door zijn vertolking van Tony Soprano. Nu stapt zijn zoon in zijn voetsporen. 2021 wordt een heel goed filmjaar.

Qua films was 2020, net als in vele andere opzichten, juist een waardeloos jaar. Ik heb een filmpje in mijn hoofd, waarin het liedje ‘It was a very good year’ van Frank Sinatra speelt en we beelden zien van verlaten straten, mondkapjes, begrafenissen, dramatische toestanden op de IC’s en sombere toespraken van politici. Ik heb zelf niet te klagen overigens. Toen in maart de eerste lockdown werd aangekondigd vond ik het stiekem wel spannend. Een ongekende gebeurtenis. Een hele lichte versie van een zombie apocalypse, zoals in Dawn of the Dead. Het had wel wat: verplicht thuis met toch alle luxes van het moderne leven: speciaalbier, wijn, een koelkast vol met eten, een enorme collectie films en boeken en via het internet verbonden met de hele wereld. Maar ik begrijp natuurlijk dat corona heel veel mensen in de ellende heeft gestort met verliesgebeurtenissen, financiële problemen en gevoelens van eenzaamheid.

Van mijn persoonlijke vrienden is de eigenaar van het bedrijf waar ik sinds 2008 voor werk getroffen. Hij kon niet verdragen dat zijn levenswerk ten gronde ging en stapte op 1 juli uit het leven. Net voordat hij zijn aandelen zou overdragen aan een overnemende partij. Voor de rest van ons (werknemers) was de overname een redding, een veilige haven. Maar voor Alex voelde dit helemaal anders. Wat er precies in zijn hoofd heeft afgespeeld zullen we nooit weten, maar de aanhoudende paniek veroorzaakt door corona heeft vrijwel zeker een doorslaggevende rol gespeelt in zijn dramatische actie. Onze directeur Melle wist het rampjaar onlangs goed onder woorden te brengen. “Stel dat iemand in december vorig jaar gezegd had; ‘er komt in 2020 een dodelijk virus waardoor er niemand meer naar onze events en trainingen komt en dan maakt Alex er een einde aan’, dan hadden we gezegd: wat een slecht filmscenario.” De werkelijkheid is soms uiterst vreemd en onvoorspelbaar. Als een Zwarte Zwaan.


Voorwoord Quote, editie oktober, 2020

Maar los van deze misère waar ik nog dagelijks aan denk, ben ik er tot nu toe goed doorheen gekomen. Ik kijk documentaires over wat de mensen uit Syrië is overkomen en kan deze lockdown makkelijk relativeren. Ik zit in een fijne bubbel. Wat betreft 2021 ben ik voorzichtig positief. Het kan nog wel een tijdje gaan duren, maar ik hoop dat we in de zomer het sociale verkeer weer redelijk op de rit hebben. Mijn professionele leven ziet er ondanks corona goed uit: een groter bedrijf, meer mogelijkheden, nieuwe collega’s. En ik heb een fantastisch team met Charles, Willem, Jan, Yilmaz, Henk en Tomer. De mensen waar ik problemen mee had zijn allemaal weg. 2021 wordt op werkgebied ongetwijfeld een heel goed jaar. Persoonlijk gaat het ook goed. Rosa ontwikkelt zich als een heel sociaal en vrolijk meisje. En Loesje blijft worstelen met chronisch pijnsyndroom en (andere) psychologische issues, maar ervaart veel succes op werkgebied als begeleidster van jongeren en om een of andere reden vindt ze het ook met mij ook nog steeds leuk en dat is geheel wederzijds.

De reden dat ik dramatisch boven deze blog heb geschreven is dus eigenlijk puur de dood van Alex en omdat ik meeleef met alle mensen die getroffen zijn door corona. Maar zelf vind ik het leven mooi en interessant en een overwegend positieve exercitie. We zijn zelfs nog getrakteerd op een nederlaag van Trump en een implosie van Forum voor Democratie. De silver linings zijn dus niet moeilijk te vinden voor mij. Een laatste positief gebeurtenis om het jaar mee af te sluiten is het verschijnen van ‘The Grand Biocentric Design’, het derde deel in de serie over biocentrisme van Robert Lanza, het boek dat mijn leven in 2017 heeft veranderd. Hierin wordt nog meer bewijsmateriaal gepresenteerd dat aantoont dat leven en de kosmos één zijn en dat de dood niet echt kan bestaan in een dergelijk bewustzijns-systeem.

Deze blog heet fragmenten omdat alle aspecten van mijn leven erin voorbij komen: films, mijn filosofie, boeken die ik gelezen heb, mijn persoonlijke leven… Samen vormen die wat ik beschouw als ‘ik’. Maar uiteindelijk bestaat er geen ik en maakt deze illusionaire verschijning onderdeel uit van een veel grotere entiteit. En ik ben er helemaal oké mee om een oneindig klein element te zijn van iets veel groters. Ik zou zelfs niks anders willen. Een gevolg is dat je er nooit uit kan stappen. En dus is de actie van Alex niets meer geweest dan een reset. Een hoofdstuk in het boek heet ‘Quantum Suicide and the Impossibility of Being Dead’. Let wel, dit is een boek over natuurkunde en geen filosofie.

Voor de familie van de overledene blijft zo’n gebeurtenis overigens wel heel naar, want vanuit hun perspectief is die persoon permanent vertrokken. Vanuit het perspectief van de overledene kan er echter geen sprake zijn van ‘weg zijn’. Het gaat allemaal door en door en door en door. Ook corona is maar een heel klein streepje op een oneindig lang toneelstuk. Laat die volgende lock down dus maar komen. ‘Ik’ houd het nog wel even uit.

The Sopranos Ending Explained: Tony is not Definitively Dead, but his Future Looks Bleak

10 June 2007, 10 years ago today, the legendary finale of the legendary HBO-show ‘The Sopranos’ was aired. It became perhaps the most discussed moment in television-history…

I remember the day after when everybody was confused as hell about it (or just pissed off). Creator David Chase said he hadn’t intended to be coy, he just wanted to entertain his audience. That may be so, but what was the audience to make of the ambiguous ending in which protagonist Tony Soprano – after having his arch enemy Phil Leotardo killed – visits an American diner with his family to have onion rings? A suspicious looking man sits at the bar and goes to the bathroom later. And Tony tells his wife Carmella that one of his crew members, Carlo, will testify against him. That’s basically it. Then the screen suddenly goes black while on the jukebox, the song ‘Don’t Stop Believing’ by Journey is still playing. At ‘don’t stop’, it stops.

For those who need a reminder, it’s right here:

One theory that quickly appeared was that the suspicious man shot Tony when exiting the bathroom and that the moment this happened, the camera switched to Tony’s point of view, indicating his death with the black screen. Others claimed that the ‘hints’ for Tony’s suggested death didn’t mean anything, and that the show ‘just ended’.

These two opinions lead to furious debate on the International Movie Database that went on for nearly ten years, until IMDb shut down the message board early 2017.

In this article I will explain what really happened, what David Chase meant (and didn’t mean), and how we are to interpret certain clues. But in advance: both of the theories stated above are wrong. Chase has said so himself. Obviously there were clues for Tony’s death – it’s ridiculous and insulting to Chase to state the show simply ended. But he didn’t intend for the viewer to interpret these clues as Tony’s definitive death either… Here’s why…

‘There are only two endings for a high profile guy like me, dead or in the can, big percent of the time.’
– Tony Soprano in ‘For All Debts Public and Private’ (SE4, EP1)

In retrospect, this quote already told us how the show would end. Except it wasn’t one or the other. Rather, Tony Soprano got both. The New Jersey mob boss ended up like physicist Schrödinger’s cat, both dead and alive at the same time.

Why did he get both endings? Well, there are certainly clues that a hitman is after Tony in the final scene. I won’t go into great detail about this, but the most important clues are several instances of foreshadowing during the final season, most notably his brother-in-law Bobby Bacala telling Tony: ‘you probably don’t even hear it when it happens’ and New York mobster Gerry Torciano being murdered in a restaurant and Silvio not realizing it till blood splattered in his face. The way the final scene is shot – moving in and out Tony’s point of view – could mean a bullet entered his brain the moment the screen goes black.

But murder is certainly not the only option, as there is also the threat of indictment. as one of Tony’s associates, Carlo, has flipped and is about to spill his guts to the FBI. That means that besides the option of Tony getting whacked, he could be indicted. I refer once again to the quote above.

Dead or in the can… Wasn’t it Carmela who – earlier during the final season – feared these two options like a piano hanging over their heads? It was also Carmela who asked Tony in the episode ‘Sopranos Home Movies’ (during the opening scène of the final season, that should not be overlooked): ‘Is this it?’, referring to the FBI ringing the doorbell.

David Chase has said about the ending: ‘There was nothing definite about what happened, but there was a clean trend on view – a definite sense of what Tony and Carmela’s future looks like. Whether it happened that night or some other night doesn’t really matter.’

It is interesting that Chase uses the word ‘it’. This could refer to Tony’s death, but it might as well be referring to Tony’s arrest. Both options would have a significant impact on Tony and Carmela’s (lack of) future. That is the explanation for the ending right there. There is a sense of impending doom, but by the time the screen goes black, nothing has happened yet, unless a bullet has entered Tony’s brain at that point, ending his life immediately. And there are certainly reasons to think that, but it remains only one out of several bleak options for Tony’s future.

The ending is just simply showing us how Tony’s life is at this point. What has the show been about in the first place? In simple terms: a mobster in therapy. The ending shows us that Tony has made his choices. He had the opportunity to change his ways, but didn’t. So the consequences are his and are very likely going to be severe, like the monks told him in his coma dream in the episode ‘Join the Club’. A very significant scene earlier in the season was a conversation Tony had with Little Carmine Lupertazzi in which Lupertazzi (who was generally considered an idiot in mob circles) told Tony he had quit the gangster life in order to spend more time with his family in peace and happiness. If only Tony had made the same decision he could have perhaps avoided the only two endings of the mob life. Now it’s definitely too late.

That is the point the final scene makes. Death could come knocking at any time and for any reason. An indictment could come at any time as well. With Carlo in the hands of the feds, it is only a matter of time before they come for Tony….

We have witnessed the life of Tony for eight years. We have seen him steal, scheme, cheat and murder. He also reaped the benefits of his criminal life: woman, luxury, respect, money. But off course a price has to be paid. The mobster’s life is destructive, as we have seen many times during the series…

Most of Tony’s mob friends, who lived the same type of life, are now dead or in the can (but mostly dead) or in a coma. For Tony, who was always a little luckier and smarter, the consequences come a little later. David Chase didn’t want to show that crime doesn’t pay, but he also didn’t want to show that crime does pay. The ending gives us exactly that; a mosaic of possibilities, limited down to the overall negative. Logical consequences of a life in crime, but nowhere moralistic. The ending in that sense is crystal clear, but to explain it would be to diminish it. And that’s what Chase meant with: ‘there is no mystery’ and ‘I’m not trying to be coy’.

The major point is to not look at the ending as storytelling, but more in terms of the overall themes that the show was covering. David Chase has said he was inspired by ‘2001: A Space Odyssey’ in creating the final scene. What did Kubrick say about that ending? “They are the areas I prefer not to discuss because they are highly subjective and will differ from viewer to viewer. In this sense, the film becomes anything the viewer sees in it. If the film stirs the emotions and penetrates the subconscious of the viewer, if it stimulates, however inchoately, his mythological and religious yearnings and impulses, then it has succeeded.”

This 2001-influence was very palpable. For example when Tony enters the restaurant, he looks at a seat and then suddenly… he is sitting there without having crossed the space in between! That is quantum-weirdness going on… Chase is telling us: this is an experience, not straightforward storytelling. Chase has also said many times that he was inspired by David Lynch in making ‘The Sopranos’. Nobody ever claimed to fully understand a David Lynch film. They are moving paintings. There are always possible interpretations, but never convey one definite meaning or truth.

Chase is making a philosophical statement about the nature of life and death rather than showing death itself. It often arrives suddenly and you’re not necessarily ready or prepared. In the case of a Mafia member it is even worse. Murders usually happen from behind, so that makes for a shitty death experience. Ironically, sudden death came for James Gandolfini, one of the greatest actors ever who made Tony Soprano such an unforgettable character.

But it doesn’t have to be a murder that ends the mobster, there is prison too. What is the point of mentioning Carlo if the scene is only about the supposed hit on Tony? Another consequence of the life of the mobster is that you can get busted at any moment, and since a made member has certainly committed crimes that can get him into prison for life (like Johnny Sack who died in prison earlier this season), he is constantly facing the end. Tony and Carmella both knew this. What a way to live…

And since death comes suddenly, it is important to enjoy the good times with your family, exactly like A.J. reminds his father to do. David Chase has confirmed the above open interpretation in an interview with The Directors Guild of America. He states:

“I thought the possibility would go through a lot of people’s minds or maybe everybody’s mind that he was killed … Whether this is the end here, or not, it’s going to come at some point for the rest of us. Hopefully we’re not going to get shot by some rival gang mob or anything like that. I’m not saying that [happened]. But obviously he stood more of a chance of getting shot by a rival gang mob than you or I do because he put himself in that situation. All I know is the end is coming for all of us.”

He continues: “The biggest feeling I was going for, honestly, was don’t stop believing. It was very simple and much more on the nose than people think. That’s what I wanted people to believe. That life ends and death comes, but don’t stop believing. There are attachments we make in life, even though it’s all going to come to an end, that are worth so much, and we’re so lucky to have been able to experience them. Life is short. Either it ends here for Tony or some other time. But in spite of that, it’s really worth it. So don’t stop believing.”

Conclusion
This is the end. It might not be the epic conclusion some were hoping for, but it’s a unique scene nevertheless. Chase makes an almost cosmic experience out of something ordinary like eating onion rings in an American diner. Like he said, there is nothing definite about what happened, but we do get a clean trend on view on what Tony and Carmela’s future looks like. ‘The Sopranos’ was never the show to tie up everything neatly anyway. In that sense, there is quite a lot of closure in the final season. Therefore, the ending is as fitting an ending as it can be with loads of stuff to analyze for the fans even 10 years later. Salute.

De markante televisie carrière van Steven Van Zandt

Door Jeppe Kleyngeld

Hij viel me direct op in ‘The Sopranos’: Steven Van Zandt, die de memorabele rol vertolkte van Silvio Dante, Tony’s consiglieri en eigenaar van de Bada Bing stripclub. Hij had geen enkele acteerervaring toen hij werd gecast. Van Zandt was decennialang de vaste gitarist in Bruce Springsteen’s E Street Band en droeg bij aan vele andere muzikale projecten voordat zijn carrière als acteur begon. Ook had hij een tijdje zijn eigen band: ‘Little Steven and the Disciples of Soul’.

Van Zandt groeide op in New Jersey, waar hij al op jonge leeftijd in bandjes ging spelen. Van 1969 tot 1971 maakte hij als gitarist deel uit van Steel Mill, een vroege band van Bruce Springsteen. In 1972 was hij betrokken bij de oprichting van de E Street Band, Springsteen’s vaste achtergrondband die gedurende het al 40 jaar durende bestaan ook voor vele andere befaamde artiesten optrad waaronder; Bob Dylan, The Rolling Stones, David Bowie, Sting, The Grateful Dead, Santana, Tracy Chapman, Lady Gaga, and Aretha Franklin.

Van Zandt is van Italiaanse afkomst. Hij werd geboren als Steven Lento, maar zijn moeder hertrouwde toen hij jong was, en hij nam de achternaam van zijn stiefvader aan die een Nederlandse achtergrond heeft. Als lid van de E Street Band was de zeer muzikaal begaafde Van Zandt niet zomaar een achtergrondgitarist en zanger, maar een artiest die daadwerkelijk bij het creatieve werk betrokken was. Springsteen heeft hem zelfs credit gegeven als medebedenker van de beroemde gitaarlijn in ‘Born to Run’.

In 1997 zou de carrière van Steven een flinke wending krijgen. Sopranos-bedenker David Chase (ook een Italiaan, zijn oorspronkelijke achternaam is DeCesare) zag Van Zandt op televisie toen hij The Rascals in de Rock and Roll Hall of Fame mocht inlijven. Chase vond Van Zandt erg grappig en charismatisch. Toen zei hij tegen zijn vrouw: hem moeten we hebben voor onze show!

Steven Van Zandt 1

De twee gezichten van Stevie Van Zandt

Chase was destijds bezig ‘The Sopranos’ van de grond te krijgen en hij nodigde Van Zandt uit voor een gesprek. Deze had toevallig zelf een script geschreven waarin hij de rol zou vertolken van een nachtclubeigenaar in Atlantic City genaamd Silvio Dante. In het script was het de rol van deze Dante om bandjes te boeken voor de club. ‘Zoiets hebben we niet in onze show’, antwoorde Chase toen. ‘Maar er moet toch een manier zijn dit in de show te verwerken.’ Zo gezegd, zo gedaan en de ongewone casting van de acteur zonder acteerervaring was een feit.

Het karakter Silvio Dante is wat mij betreft de beste toevoeging aan ‘The Sopranos’ op de hoofdpersoon Tony Soprano na. En in het geval van ‘The Sopranos’ zegt dat wel wat. Van Zandt is zeker niet de beste acteur uit de show, en wat dat betreft is het goed dat de rol van Tony Soprano – waarvoor Van Zandt ook auditie deed – niet naar hem is gegaan, maar naar de briljante acteur James Gandolfini. Net zoals Silvio de tweede man is voor Tony werd Stevie dat voor James. Silvio’s uitspraak ‘Some people are better at being number two’s’ klopt dan ook als een bus.

Wat maakt Van Zandt nou zo’n goede toevoeging aan de serie? Hij heeft gewoon wat, noem het de X-factor. Zijn manier van praten, zijn ingetrokken nek, zijn humor, zijn toupet dat elk seizoen hoger lijkt te worden…. Hij is op internet wel eens omschreven als maffia karakter dat zo uit Mad Magazine is weggelopen, en dat is zeker een terechte observatie. Maar hoewel hij in de eerste seizoenen vooral als komisch bijfiguur dient, wordt zijn rol in latere seizoenen wat zwaarder en serieuzer. Vooral wanneer hij zich als brute, misogyne moordenaar ontpopt in de voorlaatste aflevering van het vijfde seizoen. Sopranos liefhebbers weten direct over welke scene ik het hier heb…

Zijn acteer carrière had gemakkelijk kunnen eindigen met het einde van ‘The Sopranos’ in 2007, maar in 2012 was daar ineens de Noorse (!) serie Lilyhammer met in de hoofdrol … jawel Good Old Stevie Van Zandt. De serie gaat over maffiabaas Frank ‘The Fixer’ Tagliano die in het getuigenbeschermingsprogramma gaat na een aanslag op zijn leven, en wordt geheralloceerd in het Noorse Lillehammer, een plaatsje dat hij kent van de Olympische Winterspelen van 1994. ‘Lilyhammer’ is de eerste exclusieve content aangeboden door Netflix.

Steven Van Zandt 2

Het is natuurlijk geen Sopranos, maar dat is geen enkele serie. Maar het is wel een komische en zeer vermakelijke show met een fantastische hoofdrol voor Van Zandt! Feitelijk speelt hij gewoon opnieuw Silvio, en daar is absoluut niks verkeerds aan. De humor zit vooral in de pogingen van de Noorse maatschappij om Tagliano te integreren in de samenleving, maar als maffiosi schrijft hij zijn eigen regels, dus verloopt het integratieproces vaker andersom. Hij opent een populaire nachtclub en weet de zaakjes prima naar zijn hand te zetten. En hij boekt ook nog de bandjes en artiesten voor de club. Dit keer wel.

Het eerste en tweede seizoen van de serie was een groot succes en onlangs werd ‘Lilyhammer’ al weer vernieuwd voor een derde ronde. Een mooie kans om nog wat langer te genieten van het komische talent van Van Zandt.