American Outlaw: Bill Hicks

Onder het grote publiek in Europa is hij niet heel bekend, maar in Amerika is hij nog steeds een legende: de in 1994 overleden komiek Bill Hicks. Hij wordt zelfs gezien als één van de belangrijkste komieken aller tijden, een ware pionier. De documentaire American: The Bill Hicks Story vertelt zijn verhaal.

In de tijd dat hij opgroeide doorzag hij al de leugens van de Amerikaanse droom; armoede, propaganda, oorlog, machtsmisbruik, religie, enzovoorts. In de jaren 70’ stond stand-up komedie nog niet op de kaart, maar in zijn woonplaats Houston was een kleine komedie scene. Bill en zijn beste vriend Dwight wisten op hun 15de al hun eerste optredens te ritselen. Hicks was toen al extreem grappig en grensverleggend.

Na een mislukt filmavontuur in L.A. begon Hicks zich fulltime te storten op de stand-up komedie. Dit leidde tot optredens bij Letterman en Jay Leno. De weg naar het sterrendom lag voor hem open. Maar Bill was teveel een rebel om door te breken. Hij vertelde zijn publiek hoe het echt zat in Amerika, en dat vonden de ‘sterrenmakers’ te riskant.

Bill ontdekte ondertussen ook psychedelica en Oosterse filosofie en daarmee de echte waarheid over het universum. Dat verwerkte hij in zijn shows: ‘I like to hear a positive drug story for once. News is supposed to be objective right? Today a young man on acid realised that all matter is merely energy condensed to a slower vibration, that we are all one consciousness going through itself subjectively. There is no such thing as death, life is only a dream and you’re the imagination of yourselves. Here’s Tom with the weather.’

Na zijn ontdekking dat er écht iets was aan de andere kant maakte hem dat nog meer ‘fearless’. Maar hij raakte ook aan de alcohol wat zijn carrière geen goed deed. Hij stond vaak ladderzat op het podium en was dan niet zo grappig meer. In 1988 kreeg hij een wake-up call. Hij stopte met drinken en verhuisde naar New York. Wat volgde was zijn glorietijd. Hij ontwikkelde zich tot de slimste en grappigste stand-up ooit. Zijn boze, maatschappijkritische stijl sloeg ook aan in Canada en het Verenigd Koninkrijk waar hij succesvolle tours hield.

Maar toen kwam het slechte nieuws: alvleesklierkanker. Bill had niet meer lang te leven. Hij keerde terug naar zijn familie, deed nog een paddenstoelen trip met vrienden, maakte enkele memorabele albums, en trad nog regelmatig op. Vlak voor zijn dood vatte hij zijn visie op de wereld en de huidige staat van de mensheid/Amerikaanse droom nog eens prachtig samen:

‘Is there a point to my act? The world is like a ride in an amusement park, and when you choose to go on it, you think it’s real, cos that’s how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round, it has thrills and chills, and it’s very brightly coloured and it’s very loud, and it’s fun for a while. Some people have been on the ride a long time and they begin to question, “is this real or is this just a ride?” And other people have remembered and they come back to us and say, “hey, don’t worry, don’t be afraid ever because this is just a ride.” And we kill those people. “Shut him up. We have a lot invested in this ride. Shut him up! Look at my big bank account and my family. This has to be real”.’

En toen verliet de 32-jarige Hicks voor altijd het podium. Maar zijn boodschap is nu nog altijd net zo relevant als toen.

QT8: The First Eight

I was 13 years old when I saw the video Reservoir Dogs at my local video store. There were – for me at the time – not many familiar actors in it. But the cover looked pretty cool with guys in suits with guns. Plus there was a lot of praise on it from critics, so I decided to give it a shot. I had no idea what to expect, but Jesus Christ was it a good movie! Ridiculously great filmmaking. One of the best movies I had seen at that point and to this day still.

It is funny to hear all these actors in the documentary QT8: The First Eight basically relate to the exact same experience. Tim Roth, shown while being carried in the warehouse by Harvey Keitel, remembers talking to Keitel about what they had just shot and saying: “Man, this is going to be a really great movie!” Keitel agreed.

Reservoir Dogs premiered on Cannes in 1992, very prestigious for a debut, and it was a great success. Everybody wanted to meet Quentin there and he became a movie making star overnight. Everybody said: “Can you believe this guy? He can write and direct and it’s sensational stuff.”

For a long time I was jealous of Tarantino. And when I watch this documentary I still am. I mean, wouldn’t it be something to be able to write screenplays like this guy? And this is also a shared emotion by many people interviewed for this doc. Talent like this is rare. Many people, including me, tried to write scripts like him. But to no avail.

His first screenplays – True Romance and Natural Born Killers – he had to sell to pay the rent. True Romance was originally told in non-chronological order Tarantino-style. Oh and the pop culture loving Clarence, basically Quentin’s alter ego – died at the end. Luckily Tony Scott changed that. At least I for one liked the happy ending.

Tarantino wanted to become a director, so he wrote a script that he could do on a low budget: Reservoir Dogs. Harvey Weinstein distributed the film. After that everybody in Hollywood wanted to work with him, but the Weinstein’s got to produce all his movies up until The Hateful Eight. Then the scandal broke out, and Tarantino – who according to Michael Madsen had known about Weinstein’s misconduct for some time (read Tarantino’s confession-story here) – switched to Sony for his ninth movie Once Upon a Time in Hollywood.

And this Weinstein-business is the only major stain on Tarantino’s career. That, and pushing Uma Thurman to do a car stunt in Kill Bill, which went wrong causing permanent physical problems for her. No good, Mr. Quentin. But there is a lot to balance it out. He is described by everyone in the doc as a very nice guy who enjoys life, and appears to be a great friend for his many cronies.

Pulp Fiction, that followed Reservoir Dogs, is one of the masterpieces of the past 50 years. Michael Madsen, for whom the part of Vincent Vega was originally written, was committed to Wyatt Earp at that time. Nightmare! He takes it well, commenting on the extremely successful casting of John Travolta. “It is one of main reasons the movie worked.” Plus Travolta can dance and Madsen – who did a dance scene in Reservoir Dogs – can’t, at least in his own opinion. “They would have had to change the script into that they don’t win the dance contest.”

How do you follow up a masterpiece like Pulp? You don’t. Just make a very good genre film instead starring Pam Grier, queen of the blaxploitation movies Quentin went to see during his childhood. Jackie Brown is a beautiful film about people trying to figure out what to do with their lives. Then he made another genre film with a strong female lead, a mash-up between Hong Kong cinema and a spaghetti western. Kill Bill is an astonishing accomplishment. Bit of trivia: The razor the Bride uses to escape from the coffin in Vol. 2 is the same used by Mr. Blonde in the torture scene in Dogs. Everything is related in the Tarantino universe.

Then he went on to make another feministic movie with powerful girls in it. Death Proof is a clever slasher flick / carploitation movie shot by the maestro himself. With an unforgettable Kurt Russell as Stuntman Mike. After that came his war movie effort. Inglourious Basterds is unlike any war film ever done before. It is storytelling at his best. Django Unchained is another historic film and it’s brutal. It might just be a little too funny for a film about slavery. But Tarantino likes to hand out justice to his characters. Hitler gets machine gunned to death in Basterds and in Django, the black hero – after having killed a ton of slavers – rides off into the sunset with his girl, an image you won’t find in many westerns.

The Hateful Eight, the final movie treated in this doc, is in a way Reservoir Dogs redone as western. Everything comes full circle. Even Weinstein’s story. Apparently John ‘The Hangman’ Ruth (played by Kurt Russell) is based on the monstrous Weinstein. He gets a big fat lesson in the film. Tarantino said many times that he wants to quit at ten movies, because otherwise he fears the quality will go down and people will say: ‘This one is not so good, but this guy used to make great movies’. Let’s hope he will break his word and continue to make movies forever. His style and voice are unique and irreplaceable in Hollywood. Whatever happens, currently nine films are in the can. And I will certainly keep enjoying his work till the end of my days and share it with friends. When you absolutely, positively, want to blow away everybody motherfucker in the room, except no substitutes.

Power of Grayskull

Een anderhalf uur durende documentaire over He-Man? Tuurlijk. Zelfs voor een kind van de jaren 80’ zoals ik is het makkelijk te vergeten hoe groot deze hype was.

Het verhaal van He-Man begint in 1977 Fanboys snappen het al, dit was het jaar dat Star Wars uitkwam. Er was op dat punt nog nooit een film succesvol vertaald naar speelgoed. Star Wars veranderde dat voor altijd. Speelgoedmaker Mattel, wiens grootste successen tot dat moment Barbie en Hot Wheels waren, keerde het om. Ze begonnen met de speelgoedlijn en de rest kwam later.

He-Man was een massief gespierde held. Dat was nieuw toen. De volgende stap was hem een formidabele tegenstander geven. Dat werd natuurlijk Skeletor. Toen volgden nog allemaal coole ondersteunende personages: Evil-Lyn, Teela, Man-At-Arms, Mer-Man, Beast-Man, et cetera. Het volgende design was Castle Grayskull. Great! Maar met het doodshoofd erop lijkt het meer op Skeletor’s basis, hoe zat dat? Toen begonnen de makers het verhaal vorm te geven. Het kasteel is van geen van beide, maar wie twee helften van een magisch zwaard bezit krijgt de ‘seat of power’.

In 1982 kwam de eerste reclame van Mattel en de geweldige ontwerpen trokken kinderen gelijk deze fantasiewereld binnen. Wat ontbrak was echter een medium om het verhaal te vertellen. Dat werden in eerste instantie mini-comics. De uitvinder van de Saturday Morning Cartoon, Lou Scheimer, besloot er vervolgens een serie van te maken.

He-Man kreeg ervan langs van de cenzuurders omdat het zo gewelddadig zou zijn. Daarom werd er een stom moreel lesje aan het einde geplakt. Maar los daarvan was het een geweldige, vermakelijke serie. Kinderen waren er gek op. En Mattel verdiende miljarden. Tussen 1982 en 1987 zorgde de gespierde held voor 95 procent van de groei bij Mattel. Die laatste jaren was het zelfs groter dan Barbie. Om de groei vast te houden werd er ook nog een vrouwelijke held geïntroduceerd; She-Ra. In 1987 kwam de behoorlijke ‘live action’ film met Dolph Lundgren en Frank Langella.

En daarna doofde het kaarsje langzaam uit. Tien jaar later probeerde ze het nog met een nieuwe versie van de serie, maar dit is nooit van de grond gekomen. De makers in de docu verklaarden het succes doordat het gaat over je eigen innerlijke ik transformeren met je eigen kracht. Mijn eigen verklaring is dat het, net als Star Wars, een briljante schurk heeft. We houden ervan te fantaseren over onze donkere kant en dat is de aantrekkingskracht van een serie als He-Man.

Lees ook: 10 favoriete slechteriken uit jaren 80’ tekenfilms

“God heeft het gedaan” – Diego Maradona

“Zoals Diego voetbalde, voetbalde er niemand. Hij is niet groot en springt niet echt hoog. Hij is een voetballer zonder een fysiek voordeel. Maar het is duidelijk dat Diego het vooral van zijn brein moest hebben. Daarmee speelde hij beter dan de rest.”
– Gonzalo Bonadeo, sportjournalist

Van de regisseur van Amy en Senna verscheen dit jaar een fascinerende documentaire over de legendarische Argentijnse voetballer Diego Maradona, misschien wel de beste voetballer aller tijden. De film toont vooral zijn jaren bij voetbalclub SSC Napoli, een periode die zowel grote uppers als downers kende voor de virtuoos.

Weet Maradona wel wat de Camorra is en dat het geld van deze criminele organisatie overal zit in Napels? Ook in betaald voetbal? Dat vraagt een bijdehante journalist bij de eerste persconferentie van Maradona in de Italiaanse stad. Hij wordt er meteen uitgebonjourd. Toch heeft de verslaggever een gevoelig punt aangesneden, zoals later zal blijken tijdens Diego’s mindere fase…

Maar eerst komt het grote succes. Het jaar voor Maradona’s komst bij de club, in 1985, was Napoli bijna gedegradeerd. Hier bracht de sterspeler snel verandering in en de Napolitanen gingen van hem houden. Na een spectaculaire overwinning op Juventus hebben bijna alle Napolitanen een foto van Maradona in hun huis hangen. Vaak naast Jesus.

In 1986 wint Maradona het WK met thuisland Argentinië. Vooral de kwartfinale tegen Engeland is gedenkwaardig. Diego scoorde in de 51ste en 55ste minuut, de eerste met zijn hand (‘Hand of God’) en de tweede is meerdere malen bekroond als mooiste goal ooit. Dit toonde de twee kanten van Maradona: een beetje bedrog en een beetje genialiteit. Argentinië won de finale met 3-2 van West-Duitsland.

Het jaar 1987 werd een onvergetelijke tijd voor de stad Napels dat binnen Italië nooit respect kreeg. In dit gedeelte is de Diego Maradona (de documentaire dus) het meest indrukwekkend: prachtige beelden van blauwgekleurde stadions (kleur van SSC Napoli), onvoorstelbare passes en briljante goals. Napoli won dat jaar voor het eerst de Scudetto, het Italiaanse landskampioenschap. Voor de Napolitanen stond dat gelijk aan het winnen van het WK en ze vierden twee maanden lang feest. Maradona was nu echt God (Dio) voor ze.

Wie iets weet over Maradona’s levensverhaal, weet dat op een gegeven moment cocaïne zijn intrede doet. Dit kreeg hij van de Camorra die de machtigste man van Napels graag in hun greep wilde krijgen. Hiermee begint het verval. Dan, tijdens het WK 1990, verslaat Maradona’s thuisland Italië met penalty’s. In Napels notabene. Dit koste hem zijn populariteit bij de Italianen. Dan pakt de media hem aan voor zijn drugsgebruik en hij valt in een diep gat.

Ja, zijn levensverhaal kent de nodige downers, maar hij heeft toch een waanzinnig nalatenschap. Kijk naar zijn skills in deze compilatie, en je kunt er bijna niet omheen. Dit is een halfgod aan de bal.