Over Fragmenten.blog

Welkom op Fragmenten uit het Schemerland, mijn persoonlijke website en content-verzameling. Je vindt hier veel artikelen over films en series in de FilmDungeon. Ook vind je op deze site mijn achtergrondverhaal, een selectie van mijn professionele werk, en een groeiende collectie blogs – fragmenten genaamd – over uiteenlopende onderwerpen. Veel leesplezier en bedankt voor het bezoeken van mijn blog!

— Jeppe Kleijngeld

PS: Bezoek ook eens mijn andere website over bewustzijn en mijn visie op de ware aard van het universum:

Jeppy’s Proeflokaal: Superhete peperpasta van Lekkerbekkie

Als vegetariër ben ik met de jaren verslaafd geraakt aan heet/spicy voedsel. Ik voeg aan de meeste gerechten een spicy element toe om een ‘kick’ mee te geven aan een gerecht. De smaak van vlees is namelijk toch wel vrij bepalend bij lekker eten, dus dat mis je wel – ook al kom je tegenwoordig best een eind met vleesvervangers.

Het probleem van spicy producten is dat je er makkelijk aan went: jalapenos, rode pepers, tabasco: nog steeds erg lekker, maar totaal niet meer spicy.

Daar heb ik nu een oplossing voor gevonden: Surinaamse peperpasta van Lekkerbekkie. Lekkerbekkie is een merk dat al meer dan 20 jaar de authentieke Javaanse en Surinaamse smaken naar Nederland brengt.

Deze saus is echt extreem heet: de heetste die ik ooit bent tegengekomen. In het begin deed ik een theelepel in gerechten en dat was teveel. Ik stond in de fik en mijn gezinsleden konden niet eens meer eten van het gerecht.

Een heel klein beetje volstaat dus om aan gerechten een heerlijke kick mee te geven. Het is de perfecte toevoeging – een mespuntje is vaak al genoeg – aan roti, tortilla’s, taco’s, vegetarische hamburgers en Aziatische rijst- en groentegerechten.

Ik heb het gekocht bij Toko Madjoe, een fantastische Indonesische toko in Amstelveen, een toko met fantastische authentieke Indonesische smaken en gerechten. Ook een absolute aanrader.

Hoe doet hij het op de hitte-index?

In de officiële ingrediëntenlijst van de Lekkerbekkie Surinaamse Peper Vers Gemalen (peperpasta) staat simpelweg ‘verse Surinaamse pepers’ vermeld, die maar liefst 92 procent van het product uitmaken

Hoewel het exacte type peper niet specifiek bij naam wordt genoemd op het etiket, is de peperpasta in de praktijk gemaakt van de volgende soorten:

Adjoema: Dit is de primaire Surinaamse basispeper die de fabrikant gebruikt voor deze specifieke rode, extreem hete peperpasta. De Adjoema zorgt voor de intense, vurige hitte.

Madame Jeanette: Afhankelijk van de oogst en de specifieke productlijn van Lekkerbekkie (zoals hun chutneys en andere sambals), wordt er ook Madame Jeanette gebruikt voor het typische fruitige aroma.

Adjoema en Madame Jeanette komen niet voor in bovenstaande hitte-index, maar zijn nagenoeg even heet als de Habanero (de op-een-na- heetste pepersoort), maar ze vallen volledig in het niet bij de extreme hitte van de Carolina Reaper. Waar de Surinaamse pepers zorgen voor een stevige, brandende hitte in gerechten, is de Carolina Reaper een pure ‘chemical bomb’ die tot wel twintig keer scherper kan zijn.

LEES OOK: The 7 Best Movies About Restaurants (Menus Included!)

F1rst Season Review: The Studio

The Studio is an inventive Apple TV+ comedy co-created by Seth Rogen, who also stars as Matt Remick, the head of Hollywood’s Continental Studios.

Remick should be the ruthless studio executive calling the shots, but he acts like a major pussy instead. He craves more than anything to be liked by the movie talents he so admires. Think Michael Scott in the movie business. His need to be liked and respected makes it nearly impossible for him to run the studio effectively.

It was high time for a show that satirizes the current state of the film industry, and The Studio delivers brilliantly. The series offers a slightly exaggerated (but not by much) behind-the-scenes look at mainstream filmmaking – how creatives and executives talk, how egos collide, and how projects rise and fall.

Each episode revolves around a cinematic theme – the long shot, the director’s cut, the cash grab, the missing real – presenting Matt and his team with a new challenge to tackle. The show is packed with cameos from actors and directors playing obnoxious, often hilarious versions of themselves.

Take Ron Howard in Episode 3, “The Director’s Cut”: He’s made a new movie, Alphabet City, which Matt and his team adore, except for one terrible, overlong sequence that everyone hates and no one understands. It’s Matt’s job to tell Howard to cut it, but he lacks the guts. This results in pure comedy gold.

The joke density is relentlessly high, and at times, it’s even more cringe-inducing than The Office at its worst. In one painfully awkward scene, Matt tries to insert himself into Zoë Kravitz’s Golden Globes speech via teleprompter, desperate for a shoutout to feed his fragile ego – only to be bleeped out, while Netflix’s Ted Sarandos gets thanked constantly.

The supporting cast is outstanding, with Bryan Cranston totally killing it as Continental’s CEO, Griffin Mill. I’m eagerly awaiting the next season and the clever movies within the movie they’ll dream up next. Dumb Guys 3 anyone?

Rating:

F1rst Season Review: MobLand

In 1980, Pierce Brosnan made his screen debut in The Long Good Friday, one of the greatest British gangster films ever made, starring Helen Mirren. Now, 45 years later, Brosnan and Mirren reunite as the power couple at the heart of SkyShowtime’s hit series MobLand, joined by Tom Hardy and Paddy Considine in pivotal roles.

The show’s creator, Ronan Bennett, is no stranger to crime drama, having previously helmed the British series Top Boy and written the screenplay for Michael Mann’s Public Enemies (2009), the John Dillinger biopic.

The first two episodes of MobLand are directed by Guy Ritchie, and the series takes off like a rocket. We’re thrown into the chaos as Eddie Harrigan – the volatile grandson of gangster boss Conrad Harrison (Brosnan) – causes mayhem in a London nightclub, all set to the high-energy beats of The Prodigy’s Firestarter.

Tom Hardy plays Harry Da Souza, the Harrigans’ fixer, called in to clean up Eddie’s mess. But this is only the beginning. As the Harrigans – all of them unhinged, especially Conrad and his wife Maeve (Mirren) – plunge into a brutal gang war with rival Richie Stevenson (Geoff Bell), Harry’s workload only intensifies. The first season unfolds as a single, gripping narrative across ten episodes, chronicling this violent feud.

What sets MobLand apart is Maeve’s role: she’s far from the typical ‘gangster’s wife’. She’s a full-fledged partner in crime, her schemes and manipulations often outshining even her husband’s ruthlessness. Together, they’re the Macbeths of London’s underworld.

That said, the story doesn’t break much new ground. The show occasionally veers into the absurd, particularly in a Rambo-esque warehouse scene where Harry single-handedly takes out dozens of gangsters. There are plot twists and brutal murders – some land, others don’t. In a masterclass like The Sopranos, these elements feel organic. Here, they sometimes come across as a smokescreen for the lack of deeper substance, even if the series remains entertaining.

Another issue is the sheer savagery of the lead characters. They’re so cruel and unlikable that it’s hard to care about their fates. At times, I even found myself rooting for their downfall, which isn’t usually the point of a story told from one perspective.

The season ends with the introduction of a new female gang boss, Kat McAllister (Janet McTeer of Ozark fame), but she didn’t leave much of an impression on me. So, I’m not particularly hyped for Season 2.

Adding to the uncertainty, news broke this week that Tom Hardy has been fired from the show due to troublesome behavior, meaning fans will have to watch Season 3 without him.

Rating:

Wat is biocentrisme?

Omdat Robert Lanza’s boek ‘Biocentrisme’ nooit in het Nederlands vertaald is, heeft het begrip weinig bekendheid hier.

In deze blog geef ik een overzicht van de belangrijkste stellingen, inzichten, en het bijbehorende bewijsmateriaal.

Een nieuwe wetenschappelijk perspectief
Biocentrisme is een revolutionair wereldbeeld, geïntroduceerd door wetenschapper Robert Lanza. In tegenstelling tot het traditionele, materie-gestuurde wereldbeeld, stelt biocentrisme bewustzijn en waarneming centraal als de fundamentele bouwstenen van de werkelijkheid.

Het traditionele wereldbeeld vs. biocentrisme

Traditioneel wereldbeeld
Materie staat centraal: Alles begint met materie, en bewustzijn ontstaat als bijproduct van complexe materiële processen in de hersenen.

Werkelijkheid bestaat objectief: De wereld is er, ongeacht of iemand haar waarneemt.

Biocentrisme
Bewustzijn staat centraal: De werkelijkheid ontstaat door waarneming. Zonder waarnemer bestaat de wereld alleen als potentieel – niet als concreet iets.

Waarneming creëert werkelijkheid: Objecten krijgen pas definitieve eigenschappen (kleur, vorm, massa, positie) wanneer ze worden waargenomen.

Tijd en ruimte zijn afhankelijk van waarneming: Zonder waarnemer hebben tijd en ruimte geen betekenis.

De illustratie: Waarneming als kern van werkelijkheid

In de illustratie hierboven zie je hoe waarneming de verbindende factor is tussen de waarnemer en de wereld. De pijlen laten zien dat:

Werkelijkheid identiek is aan het proces van waarneming: De wereld (de aarde in de illustratie) en de waarnemer zijn beide onderdeel van het proces van waarneming. Pas door waarneming worden de wereld en de waarnemer gemanifesteerd als concrete werkelijkheid.

Waarneming is actief: De waarnemer is geen passieve toeschouwer, maar een creator die de werkelijkheid vormgeeft.

De kern van biocentrisme in 3 stellingen

1. Werkelijkheid is waarnemingsafhankelijk
Een huis in een straat bestaat niet als concreet object totdat iemand (of een dier) hem waarneemt. Zonder waarneming blijft het huis een potentieel – een mogelijkheid in een oneindig veld van mogelijkheden.

2. Het universum is een proces, geen ‘ding’
Het universum is geen statisch iets, maar een dynamisch proces van creatie door waarnemers.

Voorbeeld: Stel je de aarde voor als een wereldbol. Australië bestaat alleen als potentieel totdat je ernaartoe gaat en het waarneemt. Pas dan wordt het ‘echte’ werkelijkheid.

3. Waarnemers zijn scheppers
Jij bent geen passieve toeschouwer, maar een actieve deelnemer die de werkelijkheid – inclusief ruimte en tijd – mee vormgeeft. Zonder waarnemers zou het universum puur bestaan als een oneindige verzameling ongemanifesteerde mogelijkheden, maar geen fysieke werkelijkheid kennen.

Waarom is dit revolutionair?
Wetenschappelijke implicaties: Biocentrisme daagt de klassieke natuurkunde uit door te stellen dat bewustzijn een fundamentele rol speelt in de structuur van de werkelijkheid.

Filosofische implicaties: Het benadrukt dat leven en bewustzijn niet toevallige bijproducten zijn, maar de basis van alles inclusief de ruimtetijd.

Praktische implicaties: Als werkelijkheid afhangt van waarneming, dan heeft jouw perspectief direct invloed op hoe de wereld zich aan je voordoet.

Bewijsmateriaal voor biocentrisme
Biocentrisme steunt op:

Kwantumfysica: Experimentele resultaten (bijv. het dubbelspleetexperiment) laten zien dat deeltjes zich anders gedragen wanneer ze worden waargenomen.

Neurowetenschap: Bewustzijn kan niet volledig worden verklaard door alleen materiële processen in de hersenen.

Het Goldilocks-universum: Het universum lijkt perfect afgestemd op het bestaan van leven. De natuurconstanten (zoals de zwaartekracht, de sterkte van kernkrachten, en de verhouding tussen de fundamentele krachten) zijn zo precies dat zelfs kleine afwijkingen leven onmogelijk zouden maken. Volgens biocentrisme is dit geen toeval: levende waarnemers selecteren precies die waarden die hun bestaan mogelijk maken. Het universum is dus niet toevallig geschikt voor leven – het moet geschikt zijn, omdat alleen in zo’n universum waarnemers kunnen bestaan die het waarnemen.

Biocentrisme sluit ook aan bij idealistische stromingen in de filosofie (bijv. Berkeley, Schopenhauer) en Oosterse filosofieën die stellen dat werkelijkheid een constructie is van de geest, maar Lanza concentreert zich puur op wetenschappelijke argumenten.

Samenvatting in één zin

Biocentrisme stelt dat bewustzijn de werkelijkheid schept – niet andersom: levende waarnemers dragen de wereld met zich mee, als een schildpad zijn schild.

Op mijn website Free-Consciousness.com bestudeer ik dit nieuwe wereldbeeld en het bewijsmateriaal in detail.