Recente publicaties


Weblog van redacteur J. Kleyngeld

Fragmenten uit het Schemerland is het resultaat van 10 jaar bloggen over met name economie, filosofie en populaire cultuur. Er verschijnt nog af en toe een blog, maar ik houd me tegenwoordig vooral bezig met de volgende thema’s en platformen:
>> Bedrijfseconomie via, en;
>> Filosofie/metafysica via
(binnenkort online);
>> Voor film kun je terecht op (deze site is geheel statisch, maar er zijn veel inspirerende artikelen te vinden over cult, genre en exploitatie films).

In het archief van deze weblog vind je een grote verzameling blogs, essays en verhalen. Neem vooral wat fragmenten tot je voordat je weer verder trekt de wijde cyberwereld in.

— Jeppe Kleyngeld

Prototypes op de werkvloer: De IT’er

Ik mis The Office US, misschien wel de grappigste serie ooit gemaakt. Gelukkig kan ik ook lachen om de werkelijkheid. De serie werkte zo goed omdat het de absurditeit van de werkelijkheid wist uit te vergroten. De personages zijn echt. En ik hoef maar de kantoortuin van mijn werk in te staren en ik zie ze zitten. Deze ‘personages’ zijn ook heel echt en regelmatig ook hilarisch. Je kent ze wel: de veel te extraverte en luidruchtige sales collega’s. Altijd aan het opscheppen over wat ze allemaal gepresteerd hebben. Of de journalisten: hun vingers en tanden geel van het shag roken en altijd ruzie met collega’s omdat ze zo stronteigenwijs zijn. De manager die professionals stoort omdat hij geweldige ideeën heeft hoe het allemaal beter kan, alleen komt er nooit wat van terecht. En dan is er natuurlijk de IT’er. Voor dit prototype hoef je niet verder te kijken dan deze mail van mijn zeer gewaardeerde collega Niels:


Vanaf vrijdag verwelkomen we een nieuwe collega bij IT: Arnold de Xxxxxxxxx.

Arnold heeft 3+ jaar ervaring als Software Developer en hij gaat ons ondersteunen in de dagelijkse werkzaamheden.

Voor de (star-)trekkies in kantoor, hij spreekt ook Klingon. “majQa’ Arnold” = Klingon voor “Welkom Arnold” 😀

Inmiddels 5 developers in ons team

Het zijn dit soort geweldige collega’s die zorgen voor de dagelijkse reminder: er is genoeg hilariteit te vinden in de alledaagse realiteit.

‘The Sopranos’ Turns 20: Celebrating a Classic

20 years ago the pilot of The Sopranos aired: the beginning of a total classic and still my all time favorite tv show. It was followed by many greats, such as The Wire, Mad Men, Breaking Bad, Game of Thrones and Westworld. What was that first episode about that started it all? Looking back at the beginning of a golden era of television.

Episode 1: Pilot

Directed by: David Chase

Written by: David Chase

Regular Cast
James Gandolfini … Tony Soprano
Lorraine Bracco … Dr. Jennifer Melfi
Edie Falco … Carmela soprano
Michael Imperioli … Christopher Moltisanti
Dominic Chianese … Corrado ‘Junior’ Soprano
Vincent Pastore … Salvatore ‘Big Pussy’ Bonpensiero
Steven Van Zandt … Silvio Dante
Tony Sirico … Paulie ‘Walnuts’ Gualtieri
Robert Iler … Anthony ‘A.J.’ Soprano
Jamie-Lynn Sigler … Meadow Soprano
Nancy Marchand … Livia Soprano

This is it. The first installment of a milestone in television history. Tony Soprano, family man and captain for the New Jersey Mafia, sits in the waiting room for his first therapy session with Dr. Jennifer Melfi. The session is a result of an anxiety-attack Tony had at his son’s A.J.’s birthday party.

Off course because of being a made man and all, it is only natural that Tony is at first reluctant to talk to Dr. Melfi. Tony feels that the whole world is seeing a shrink and he wonders what happened to the strong, silent type, like Gary Cooper. “He wasn’t in touch with his feelings. He just did what had to be done”, Tony tells the slightly intrigued Dr. Melfi.

After a while Tony starts to talk. About a family of ducks no less. These ducks landed in Tony’s swimming pool a couple of months earlier and seem to be influencing his moods. Then, Tony starts to talk about his own family. His uncle Junior, also a Jersey Mob captain who in Tony’s words adds to his general stress level. His nephew Christopher, a kid who just bought a 60.000 dollar Lexus and who’s “learning the business”. His wife Carmela, jealous at Tony’s goomars (girlfriends) and having problems getting along with their daughter Meadow.

At work Tony also faces problems. His uncle Junior is planning to whack Little Pussy Malanga (often confused with Tony’s associate Sal ‘Big Pussy’ Bonpensiero). The hit is to take place in a restaurant owned by Tony’s old neighborhood buddy Artie Bucco. Tony wants the hit to take place somewhere else or Artie will lose business. So he sends his associate Silvio Dante to go and blow the place up. And Artie can collect the insurance money. In the meantime there are problems in Tony’s waste management business. The Czechoslovakian Emil Kolar is moving in on one of Tony’s garbage stops so he has to be dealt with. The ambitious Christopher is more than willing to whack Emil in the hope that Tony can open up the books, and Christopher can finally become a made guy.

Could these problems be the reasons for Tony’s attacks or is there more to it than just stress? What for example has been the role of Tony’s borderline mother Livia? This will prove a challenge for Dr. Melfi to find out if she and Tony decide to continue the treatment. One resolution is made already however. When Tony’s ducks fly away his depression kicks in and he is put on Prozac. He also dreams that one of the ducks takes off with his penis which indicates his fear for losing his family (and the beginning of a period of impotence).

This introduction in the Soprano world is absolutely terrific. We are thrown into this entrancing, twisted, funny, mysterious and often violent world where ‘good guys’ are virtually non-existent. Even most woman in the series are often portrait as materialistic and hypocrite. There are many things to phrase this first pilot episode for, the magnificent cast, the casual and sometimes off-putting violence, the humor, the brilliant dialogues, the inspired soundtrack, the beautiful realism of Tony’s therapy sessions, the fantastic film references and the mystery by which it totally engages it’s audience. This first episode creates a thousand promises to come.

Gangster movie references in episode 1

Reference to The Godfather


CHRISTOPHER: Louis Brasi sleeps with the fishes.
BIG PUSSY: Luca! Luca Brasi
BIG PUSSY: There’s differences Christopher. From the Luca Brasi situation and this.

Reference to The Godfather Trilogy and GoodFellas


FATHER PHIL: Darn, these laser discs are incredible!
CARMELA: Tony watches Godfather II all the time. He says the camerawork looks just as good as in the movie theatre.
FATHER PHIL: Gordon Willis. Tony prefers II not I?
CARMELA: Yeah, he likes the part where Vito goes back to Sicily. With III he was like ‘What happened’?
FATHER PHIL: Where does Tony rank GoodFellas?
(Someone knocks on door)

Reference to GoodFellas


CHRISTPHER: You know my cousin Gregory’s girlfriend is what they call a development girl out in Hollywood, right? She said I could sell my life story. Make fucking millions. I didn’t do that. I stuck it out with you.
TONY(Grabs him): I’ll fucking kill you. What are you gonna do go Henry Hill* on me now?

* Henry Hill is a famous wiseguy who joined the Witness Protection Programme and gave up many of his former associates. His life story is told in the novel Wiseguy by Nicolas Pileggi on which the movie GoodFellas is based.

Dialogues in episode 1

TONY: A couple month before, these two ducks landed in my pool. It was amazing. They’re from Canada or some place and it was mating season. They had some ducklings.

LIVIA: And don’t start with the nursing home business again.
TONY: It’s not a nursing home! How many times have I got to say this. It’s a retirement community!

TONY: Hey all I’m saying is no marriage is perfect.
CARMELA: Well having that goomar on the side helps.
TONY: I told you I’m not seeing her anymore. How do you think I feel with having that priest around all the time?
CARMELA: Don’t even go there alright. Father is a spiritual mentor. He’s making me a better Catholic!
TONY: Yeah well we all got different needs.
CARMELA: What’s different between you and me is you’re going to hell when you die!

HESH: So ehh…I hear that junior wants to whack Pussy Bompensiero?
TONY: Pussy Malanga.
HESH: Oh Little Pussy.
TONY: Yeah Little Pussy. What? You think he’s gonna fuck with Big Pussy? My Pussy?

Check out also:

Leaving Neverland Of; De spin in het web

Wees altijd terughoudend met aannemen wat de media zegt. De documentaire Leaving Neverland, over het vermeende kindermisbruik van Michael Jackson, werd al snel afgeserveerd als eenzijdige laster. De twee nieuwe beschuldigers zouden als kind juist hebben gezegd dat Jackson onschuldig was. Dus hoe kunnen we ze nu geloven? Ze zouden gewoon op geld uit zijn van de familie Jackson. De twee mannen uit de documentaire – Wade Robson en James Safechuck – hebben inderdaad een claim ingediend tegen de erven Jackson. Maar die claims werden al snel afgeschoten door de rechtbank omdat de zaak verjaard is. Dus de kans dat de twee mannen ooit geld gaan zien is nihil. Dus waarom dit alsnog aangaan na 30 jaar stilte?

Wie de moeite neemt de vier uur durende documentaire kritisch te bekijken, krijgt al heel snel een ander beeld van Michael Jackson. De twee slachtoffers en hun familieleden komen met vrijwel exact hetzelfde verhaal. Hoe hun hele familie werd verleidt door Jackson, hoe de verblinde ouders vervolgens toestonden dat hun kinderen bij de popster op de kamer mochten slapen, hoe het misbruik begon als onderdeel van een liefdevolle vriendschap, en hoe Jackson de twee manipuleerde om de liefdevolle seks tussen hen beide geheim te houden (“als iemand hier ooit achter komt, gaan we levenslang de gevangenis in”).

Pas toen beide kinderen disfunctionele volwassenen waren geworden, begonnen ze het misbruik heel langzaam te zien voor wat het was. Het delen van hun verhaal is een onderdeel van hun therapie. Waarom heeft de documentairemaker geen wederhoor gezocht bij de familie? Dat zien we in de rechtszaken tegen Jackson in 1993 en 2004 waarin de aanklagers worden verpletterd door het juridische en pr-arsenaal van de Jacksons. Met zijn beschulders in 1993 heeft Jackson buiten de rechtszaal geschikt, terwijl Johnnie Cochran zijn advocaat was; de man die met twijfelzaaien zelfs O.J. Simpson heeft vrij gekregen.

Een oordeel vellen op basis van alleen twee verklaringen is wellicht niet correct. Daarom beperk ik me tot mijn mening: Jackson was een kindermisbruiker (ik gebruik niet de term pedofiel, omdat deze geaardheid niet samen hoeft te gaan met misbruik). De vaste verdediging van Jackson, dat hij een slachtoffer was van op geld beluste ouders en te naïef om te beseffen dat het niet handig is om met kinderen op een kamer te slapen, krijgt iets heel akeligs. Ik dacht dat hij een zieke man was, maar wel een onschuldige. Nu blijkt hij een heel naar en extreem manipulatief mens te zijn. Zelfs in het zeer onwaarschijnlijke scenario dat het seksuele misbruik niet waar is, heeft hij kinderen emotioneel misbruikt. Door ze te vertellen dat ze beroemd gaan worden, zich als hun beste vriend voor te doen, ze financieel en emotioneel afhankelijk te maken, en geen enkele voorzichtigheid te betrachten. En ze vervolgens weer te laten vallen voor jongere kinderen.

Waar de film Bohemian Rhapsody juist heeft geleid tot een hernieuwde liefde voor een van mijn eerste pophelden Freddie Mercury, heeft Leaving Neverland het tegenovergestelde effect bewerkstelligd. Ik heb helemaal geen zin meer om naar de muziek van Jackson te luisteren. Mijn liefde voor de King of Pop is helemaal voorbij.