Now Playing




Weblog van redacteur J. Kleyngeld

Fragmenten uit het Schemerland is het resultaat van 10 jaar bloggen over met name economie, filosofie en populaire cultuur. Er verschijnen nog regelmatig blogs. Daarnaast houd ik me bezig met de volgende thema’s en platformen:
>> Bedrijfseconomie via FM.nl, CFO.nl en AccountantWeek.nl;
>> Filosofie/wetenschap via Mentaal-Universum.nl
>> Voor film kun je terecht op FilmDungeon.com (deze site is geheel statisch, maar er zijn veel inspirerende artikelen te vinden over cult, genre en exploitatie films).

In het archief van deze weblog vind je een grote verzameling blogs, essays en verhalen. Neem vooral wat fragmenten tot je voordat je weer verder trekt de wijde cyberwereld in.

— Jeppe Kleyngeld

Dungeon Classics #4: The Quick and the Dead

FilmDungeon’s Chief Editor JK sorts through the Dungeon’s DVD-collection to look for old cult favorites….

The Quick and the Dead (1995, USA / Japan)

Director: Sam Raimi
Cast: Sharon Stone, Gene Hackman, Russell Crowe, Leonardo DiCaprio
Running Time: 107 mins.

One of the my favorite movies! It’s just so damn entertaining. The story is about a sexy, female gunslinger (Sharon Stone) riding into the town of redemption to take revenge on local boss Herod (Gene Hackman). To do this, she has to enter a fast-draw contest in which the odds of surviving are about 3,2 percent. Five reasons I LOVE this movie:
1. The direction by Sam Raimi is top of the line. Never did he deliver more style and razzle-dazzle.
2. The camerawork. Every shot and angle is a little masterpiece. The gunfights are all shot in incredibly inventive ways.
3. The main cast and supporting cast are terrific. The chemistry and tension between Stone, Hackman, Crowe and DiCaprio is magnetic. And the supporting actors, gunfighters mostly, are hard, no impossible to forget.
4. The beautiful score by Alan Silvestri.
5. Some of the duels are the greatest scenes I’ve ever seen. This movie is scandalously underrated.

Vega-marketing: what’s in a name?

Yes, Hema heeft eindelijk haar beroemde hotdog in vega-vorm gelanceerd. En ze noemen hem (tromgeroffel): de Groenten Hotdog.

Tja, niet de meest sexy naam. Hij smaakt overigens prima en de saus en het broodje zijn hetzelfde als de klassieke vleesvariant. Maar de marketeers hebben toch moeite namen te verzinnen die de verstokte vleeseter kunnen overtuigen over te stappen op niet-dierlijk vlees.

Qua smaak en bite gaat het wel de goede kant op met de vleesvervangende industrie. Met nu nog de goede marketingaanpak zal het ongetwijfeld lukken om in een periode van 25 jaar het merendeel van de vleesmarkt veroverd te hebben.

De marketeers van de vegetarische slager hebben overigens wel af en toe een goede ingeving:

De sensitieve persoonlijkheid

Hooggevoeligheid wordt nog wel eens verward met overgevoeligheid. Dat is het niet, want overgevoelig is een compleet subjectief label. Hooggevoelig betekent dat je zenuwstelsel langer nodig heeft, door je chemische huishouding en dunnere zenuwbanen, om prikkels te verwerken. Iemand die zeer hooggevoelig is kan zo een dag of langer van slag zijn door een rotopmerking die iemand gemaakt heeft. Nu kunnen gedachten die gevoelens versterken, maar zelfs als iemand middels mindfulness-technieken leert om niet teveel met gedachten mee te gaan, is er nog een verwerkingstijd van uren nodig afhankelijk van de grootte van de prikkel.

Het slaat dan ook nergens op om tegen een hooggevoelig iemand te zeggen dat ‘ze het gevoel maar van zich af moet zetten’. Dat is zoiets als tegen een flesje cola zeggen dat hij niet moet bruisen als je hem in een glas giet. Het is de aard van de cola om te bruisen.

Volgens sommige studies is wel twintig procent van de mensheid hooggevoelig. Dit lijkt mij wat hoog; het is maar welke criteria je hanteert. Als twintig procent eronder valt ben ik ook hooggevoelig, maar ik ben weer van een heel ander niveau gevoeligheid dan bijvoorbeeld Loesje.

Ook onder dieren komt hooggevoeligheid voor. In een kudde is het handig om te kunnen aanvoelen of er gevaar dreigt. Of dat er bepaalde spanningen in de groep zijn die nog op een vredige manier kunnen worden opgelost voordat het escaleert in geweld. Het hooggevoelige dier is een mooie tegenhanger van de extraverte waaghals die risico’s neemt. Bijvoorbeeld om nieuwe gebieden te verkennen waar de groep heen zou kunnen trekken.

Wat moeten we met deze sensitieve personen in onze getroebleerde maatschappij? Ze een prominente plaats geven in onze organisaties natuurlijk! In de hedendaagse politiek die schreeuwerig, populistisch en extravert is, wordt dat nu lastig helaas. Terwijl we juist zo’n behoefte hebben aan een rustige, redelijke en verbindende stem. Als die alleen maar gehoord zou worden…

Een goede leider weet dat hij verschillende mensen nodig heeft. En dat de sensitieve mensen goede ideeën hebben die gehoord moeten worden. Deze mensen voelen haarfijn aan of de organisatie wel handelt naar zijn kernwaarden en welke gevoelens er leven onder de mensen. Gaat de organisatie de goede kant op? En zo niet, waar scheelt het dan aan? Het is aan onze leiders om deze belangrijke stemmen een passend platform te geven. Ze zullen dit minder snel zelf opeisen. Neuroselectie bij de poort dus.