Het Tibetaanse Dodenboek

“Alles wat vorm heeft vergaat. Alles dat zich verzameld heeft valt uit elkaar. We zijn allemaal net als bijen, alleen op de wereld, gonzend en zoekend zonder een plek om uit te rusten. En dan komt de meest radicale transitie die we kunnen ervaren. Het licht van deze wereld verdwijnt. En het licht van de volgende wereld verschijnt.”

We zijn in het Westen verleerd om te sterven. In onze cultuur is de dood gelijk aan falen. Een mislukking. Een fout van het universum die niet had mogen gebeuren. Deze overtuiging zorgt voor onnodige angst en verwarring.

Het Tibetaanse Dodenboek werd in de achtste eeuw geschreven door de beroemde Indiase leraar Padmasambhava, dezelfde die het Boeddhisme naar Tibet bracht. Het boek dient als gids voor de stervenden. Het beschrijft het proces van het sterven als natuurlijke overgang.

Het dodenboek beschrijft hoe het bewustzijn plotseling wordt gescheiden van alle omstandigheden die het dagelijks leven uitmaken. De geest ervaart zijn eigen bevrijding als een stralend zuiver wit licht.

Volgens het Bardo Thödol (Tibetaanse naam voor het Dodenboek) zijn zowel het leven als de dood een onafgebroken stroom van onzekere overgangen die de Bardo’s worden genoemd. De tekst legt uit hoe we, door de bewustzijnsstaten en het fysieke lijden te herkennen, we met onze wezenlijke aard in contact kunnen komen. Op die manier is het mogelijk om je van verwarring en angst te bevrijden.

Een stervende in Tibet wordt gedurende 49 dagen elke dag het Bardo Thödol voorgelezen. Volgens deze tekst dwaalt het bewustzijn van de overledene in deze tijdsperiode tussen het ene leven en het volgende. Gedurende deze tijd is hij in staat om te luisteren. Daarom wordt de tekst hardop gelezen om de gestorven persoon te begeleiden en ondersteunen.

“De dood is nu gekomen en je vertrekt van deze wereld. Maar je bent niet de enige want de dood komt bij alle mensen op aarde. Probeer alles wat je aan dit leven bindt los te laten en ook de mensen waar je je mee verbonden voelt. Wees je hiervan bewust en blijf vooruitgaan wat voor angst of schrik zich ook voordoen tijdens het ervaren van de werkelijkheid van je geest. Herken dat elk beeld in je geest je eigen schepping is. Blijf dat herkennen! Dan zal je bevrijding bereiken.”

Als je geboren wordt, dan huil je, maar de hele wereld juicht. Als je dood gaat huilt de wereld, maar jij vindt misschien wel de grootste bevrijding. “Freed from boundaries of any kind. Just brilliant light.”

Advertenties

Intermezzo #202 – Art of Dying

There’ll come a time when all of us must leave here.
Then nothing sister Mary can do.
Will keep me here with you.
As nothing in this life that I’ve been trying.
Could equal or surpass the art of dying.
Do you believe me?

Art of Dying
George Harrison (1970), All Things Must Pass

“There was a profound experience that happened when he left his body. It was visible. Let’s just say, you wouldn’t need to light the room if you were trying to film it. You know? He just lit the room.”

George Harrison’s wife Olivia Trinidad Arias in George Harrison: Living in the Material World

Mentale ambities

‘Hoe gaat het met je boek?’ Goed, goed, maar het is ook uitdagend. Hoe ga ik mensen uitleggen dat alles wat ze denken te zijn gegenereerd wordt door een geïndividueerd stuk kosmisch bewustzijn?

En dat is jammer, want het zou de mensheid veel kunnen brengen als ze de mentale, droomachtige aard van de werkelijkheid zouden begrijpen. Het lost niet plotsklaps alle problemen op. Verre van. Maar het geeft wel een andere kijk op zaken waar veel mensen zich zorgen over maken.

Zoals de dood. Veel mensen veronderstellen dat ‘er na de dood niks is’. Behalve dat dit tegenstrijdig is in termen (‘niks’ en ‘zijn’) is het ook niet waar. Je hersenen, hoewel een prachtig, complex orgaan, genereren niet je bewustzijn. Het brein is een object dat bestaat in je geest en dus niet andersom.

Een bekende analogie is het televisietoestel verwarren met het signaal. Als je de tv uitzet is er vanuit jouw perspectief geen uitzending meer. Vanuit het perspectief van het signaal is dat helemaal niet het geval. Weliswaar ontbreekt nu één lokalisering die er eerst wel was, maar het signaal gaat gewoon verder op andere plekken, zowel lokaal als niet-lokaal, met uitzenden.

Kunnen we dit bewijzen met moderne wetenschap? Tuurlijk, maar noem het woord ‘kwantummechanica’ en de niet-beta zal in paniek raken en zo snel mogelijk over een ander onderwerp willen praten. En de beta’s zijn geprogrammeerd om te geloven dat de fysieke werkelijkheid zichzelf in bestaan kan brengen zonder bewustzijn. Dit noemen ze decoherentie. Het is echter een illusie te denken dat ze hiermee de waarnemer-onafhankelijke externe wereld kunnen redden. Maar zoals Einstein eens zei: “Een vooroordeel is moeilijker te splitsen dan een atoom.”

Kortom, dit is een ambitieus project. Maar als ik ook maar een heel klein beetje mensen bewuster kan maken, komt het tipping point waarop het wereldbeeld verandert weer een klein stukje dichterbij. En dat maakt het de moeite waard om de mentale blokkades bij het schrijven, en weerstand vanuit de sceptici, te overwinnen.

Verder wil ik meer gaan sporten, een nog veel grotere uitdaging.

Paul McCartney’s Begrafenis

The Beatles, vooral John Lennon, stoorden zich vaak aan journalisten die op het bizarre af zochten naar betekenis in hun songteksten. Vaak was die er helemaal niet. Lennon en McCartney bedachten bij het schrijven meestal gewoon woordcombinaties en uitdrukkingen die mooi klonken en intrigeerden, maar betekenis? Lennon schreef het liedje Glass Onion over de obsessie van fans en journalisten met het ontdekken van verborgen boodschappen in hun liedjes (‘The Walrus is Paul’).

Een van de bekendste Beatles geruchten was dat Paul in 1966 zou zijn overleden in een auto-ongeluk en sindsdien zou zijn vervangen door een nieuwe Beatle. Dit gerucht ontstond in 1969 nadat verslaggever Fred LaBour van The Michigan Daily een opsomming gaf van aanwijzingen die op diverse Beatles albums te vinden zou zijn. Zo begon een obsessie onder Beatles-fans met de zoektocht naar aanwijzingen die dit bizarre verhaal ondersteunden.

Bijvoorbeeld, in de film ‘Magical Mystery Tour‘, bij het vertolken van Your mother should know, hebben alle Beatles een rode roos in hun witte pak gestoken, behalve Paul: hij draagt een zwarte roos. En op het einde van Strawberry Fields Forever lijkt John “I buried Paul” te zeggen. John Lennon verklaarde achteraf echter dat hij “Cranberry sauce” zei.

Er zijn talloze andere aanwijzingen voor de dood en vervanging van Paul. Onzin natuurlijk, maar de beroemde cover van Abbey Road, het album uit 1969 dat LaBour in zijn artikel eigenlijk moest recenseren, is wel degelijk symbolisch.

Het is een begrafenisstoet. John loopt voorop in het wit als een heilig figuur of God zelf. Daarachter loopt een plechtige Ringo die de kistdrager of begrafenisondernemer moet voorstellen. En dan komt de overledene: Paul. Het valt niet te ontkennen dat hij er wat zombie-achtig bijloopt op blote voeten, een niet gefocuste blik, een sigaret (‘coffin nail’) in zijn rechterhand (terwijl hij links is) en uit de pas lopend met de andere Beatles. De stoet wordt afgesloten door George die denim draagt: juist, hij symboliseert de doodgraver in zijn werkkleren.

Paul ontkende, zoals gewoonlijk, dat er enige waarheid schuilde in dit verhaal. De outfits en volgorde zouden toeval zijn geweest. Hmmmm, ik weet niet. Normaal ben ik niet zo’n complotdenker rond The Beatles, maar ik heb de laatste tijd teveel over symboliek gelezen om dit als toeval te kunnen beschouwen.

Aan de andere kant was het verhaal van Paul geloofwaardig; de fotoshoot voor Abbey Road gebeurde vrij spontaan en de kleren hadden ze niet eens zelf uitgezocht. Bovendien, als je symboliek gaat interpreteren: John loopt voorop in het wit; de kleur van de dood in Oud-Egypte en veel Aziatische culturen. John zou de eerste Beatle worden die de reis naar de andere wereld zou maken. Toeval?

Gelukkig leefde Paul in 1969 nog wel en was de echte tragedie van Abbey Road dat het het laatst opgenomen Beatles album zou blijken. Dit werd gesymboliseerd door de scheur door de naam ‘Beatles’ op de achterzijde…

Ook toeval dat het laatste nummer The End heet?