De dag dat John Lennon doodging

37 jaar geleden in mijn geboortejaar 1980 werd John Lennon – samen met mede-Beatle Paul McCartney mijn favoriete artiest allertijden – vermoord voor zijn appartement in New York. Hij werd 40 jaar.

De vrouw van John Lennon, kunstenares Yoko Ono, maakte later een kunstwerk gerelateerd aan de moord: een glasplaat met een kogelgat dat je aan twee kanten moet bekijken. Als je aan de ene kant staat ben je het slachtoffer, en aan de andere kant ben je de moordenaar.

Het kogelgat kende ze van die verschrikkelijke avond voor het Dakota-appartement waar ze woonde met John en hun zoontje Sean. De eerste kogel die Mark David Chapman op Lennon afvuurde miste zijn doel en vloog door het raam heen. De overige vier kogels raakte John in zijn rug en schouder.

De psychotische Mark Chapman was geobsedeerd door The Beatles en vooral door Lennon. Hij identificeerde zich met Holden Caulfield, hoofdpersoon van het boek ‘Catcher in the Rye‘ van J.D. Salinger. Hij kreeg later een afkeur van Lennon en noemde hem phony, de favoriete belediging van Caulfield. Hij had een exemplaar van het boek bij zich op de avond van de moord waarin stond: ‘this is my statement’.

John liep naar binnen en riep “I’m shot, I’m shot”, en stortte vervolgens in elkaar. De politie arriveerde snel en besloot niet op de ambulance te wachten, maar hem direct naar het ziekenhuis te rijden. De behandelende arts constateerde al snel dat de kogels de bloedvaten rond zijn hart compleet hadden vernietigd; alle kogelinslagen op zichzelf waren hem al fataal geworden. Om 23:15 werd hij doodverklaard.

Er ging eens schokgolf door de wereld. Lennon was niet alleen wereldberoemd door The Beatles, maar ook door zijn rol als vredesactivist. 80 procent van John zat in zijn muziek: mensen die hem dachten te kennen, kenden hem dus ook in zekere zin. Tenminste drie Beatles-fans pleegden zelfmoord na de moord, waarna Ono opriep om niet toe te geven aan wanhoop.

De dag na de moord bracht Yoko Ono de volgende verklaring naar buiten: ‘There is no funeral for John. John loved and prayed for the human race. Please do the same for him. Love, Yoko and Sean.’

Nog wat (vreemde) feiten rond de moord:

● Lennon-fan en amateur fotograaf Paul Garesh maakte een foto van John toen die een handtekening zette op een plaat van zijn latere moordenaar Mark David Chapman.
● In het ziekenhuis werd een Beatles-liedje gedraaid toen John net was gearriveerd: All My Loving.
● De dag van de moord had John gitaar ingespeeld voor een nummer van zijn vrouw: Walking on Thin Ice. Het liedje ging over hoe John en Yoko herinnerd zouden worden – als ze herinnerd zouden worden – als ze tot as waren geworden. Het was intuïtief tot haar gekomen.
● Paul McCartney was blij dat tenminste hun vriendschap weer hersteld was na de breuk van The Beatles in 1970. Hij scheef een gedicht over Chapman: Jerk of all Jerks.
● In de film ‘Chapter 27‘ over de moord wordt de rol van Lennon gespeeld door Mark Lindsay Chapman, bijna exact de naam van zijn moordenaar.

Advertenties

Paul McCartney’s Begrafenis

The Beatles, vooral John Lennon, stoorden zich vaak aan journalisten die op het bizarre af zochten naar betekenis in hun songteksten. Vaak was die er helemaal niet. Lennon en McCartney bedachten bij het schrijven meestal gewoon woordcombinaties en uitdrukkingen die mooi klonken en intrigeerden, maar betekenis? Lennon schreef het liedje Glass Onion over de obsessie van fans en journalisten met het ontdekken van verborgen boodschappen in hun liedjes (‘The Walrus is Paul’).

Een van de bekendste Beatles geruchten was dat Paul in 1966 zou zijn overleden in een auto-ongeluk en sindsdien zou zijn vervangen door een nieuwe Beatle. Dit gerucht ontstond in 1969 nadat verslaggever Fred LaBour van The Michigan Daily een opsomming gaf van aanwijzingen die op diverse Beatles albums te vinden zou zijn. Zo begon een obsessie onder Beatles-fans met de zoektocht naar aanwijzingen die dit bizarre verhaal ondersteunden.

Bijvoorbeeld, in de film ‘Magical Mystery Tour‘, bij het vertolken van Your mother should know, hebben alle Beatles een rode roos in hun witte pak gestoken, behalve Paul: hij draagt een zwarte roos. En op het einde van Strawberry Fields Forever lijkt John “I buried Paul” te zeggen. John Lennon verklaarde achteraf echter dat hij “Cranberry sauce” zei.

Er zijn talloze andere aanwijzingen voor de dood en vervanging van Paul. Onzin natuurlijk, maar de beroemde cover van Abbey Road, het album uit 1969 dat LaBour in zijn artikel eigenlijk moest recenseren, is wel degelijk symbolisch.

Het is een begrafenisstoet. John loopt voorop in het wit als een heilig figuur of God zelf. Daarachter loopt een plechtige Ringo die de kistdrager of begrafenisondernemer moet voorstellen. En dan komt de overledene: Paul. Het valt niet te ontkennen dat hij er wat zombie-achtig bijloopt op blote voeten, een niet gefocuste blik, een sigaret (‘coffin nail’) in zijn rechterhand (terwijl hij links is) en uit de pas lopend met de andere Beatles. De stoet wordt afgesloten door George die denim draagt: juist, hij symboliseert de doodgraver in zijn werkkleren.

Paul ontkende, zoals gewoonlijk, dat er enige waarheid schuilde in dit verhaal. De outfits en volgorde zouden toeval zijn geweest. Hmmmm, ik weet niet. Normaal ben ik niet zo’n complotdenker rond The Beatles, maar ik heb de laatste tijd teveel over symboliek gelezen om dit als toeval te kunnen beschouwen.

Aan de andere kant was het verhaal van Paul geloofwaardig; de fotoshoot voor Abbey Road gebeurde vrij spontaan en de kleren hadden ze niet eens zelf uitgezocht. Bovendien, als je symboliek gaat interpreteren: John loopt voorop in het wit; de kleur van de dood in Oud-Egypte en veel Aziatische culturen. John zou de eerste Beatle worden die de reis naar de andere wereld zou maken. Toeval?

Gelukkig leefde Paul in 1969 nog wel en was de echte tragedie van Abbey Road dat het het laatst opgenomen Beatles album zou blijken. Dit werd gesymboliseerd door de scheur door de naam ‘Beatles’ op de achterzijde…

Ook toeval dat het laatste nummer The End heet?

Back in the U.S.S.R.

Back in the U.S.S.R. – het door Paul McCartney geschreven openingsnummer van het Beatles album ‘The Beatles’ (aka ‘The White Album’) is een briljante parodie op de muziek van The Beach Boys. Deze Amerikaanse popgroep met aanstekelijke hits als Surfin’ U.S.A. en Good Vibrations hadden er een handje van om Amerika te verheerlijken. In Back in the U.S.S.R. zingt McCartney hoe blij hij als Russische reiziger is die thuiskomt en blij is zijn geboortegrond, de Georgische bergen en de charme van de Russische vrouwen weer te zien.

Mike Love, de zanger van The Beach Boys verbleef met The Beatles in Rishikesh. Hij herinnerde zich: ‘Ik zat aan de ontbijttafel; McCartney kwam naar beneden met zijn akoestische gitaar en speelde ‘Back in the U.S.S.R. Ik zei tegen hem dat hij het eigenlijk moest hebben over alle meisjes uit Rusland, Oekraïne en Georgië.’ Paul verwerkte dit in het geweldige Beach Boys-stijl refrein:

Well the Ukraine girls really knock me out.
They leave the West behind.
And Moscow girls make me sing and shout.
That Georgia’s always on my mind.

Een song over hoe fijn het was om terug te keren naar de Sovjet-Unie, was in 1968 behoorlijk riskant: midden in de Koude Oorlog stond men afkeurend tegenover vriendschappelijk banden met de Sovjet-Unie. Sommigen noemden The Beatles anti-Amerikaans, waarop John Lennon met zijn gebruikelijke ironie antwoordde: ‘Dat klopt helemaal, maar we zijn geen Amerikanen…’

Bron: The Beatles Compleet (Jean Michel Guesdon & Philippe Margotin)

back-in-the-u-s-s-r-1
De Amerikaanse president Frank Underwood doet zijn Russische ambtgenoot Petrov een
surfboard cadeau waarop staat ‘Back in the U.S.S.R.’ — House of CardsSeizoen 3. 

Vanaf vandaag verkrijgbaar: Yellow Submarine van LEGO

Vandaag 1 november komt LEGO met een speciale set van de beroemde Yellow Submarine uit de geanimeerde Beatles-film ‘Yellow Submarine’ uit 1968 die weer gebaseerd was op het gelijknamige liedje uit 1966.

yellow-submarine-1yellow-submarine-2

De set bestaat uit ongeveer 550 onderdelen, inclusief de goed lijkende bandleden John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr. Dat blauwe figuurtje is Jeremy Hillary Boob, een verzonnen personage uit de film.

Het, ik mag wel zeggen briljante, idee om de onderzeeër als LEGO-pakket uit te brengen komt van Kevin Szeto, zowel Beatles als LEGO-fan. Hij diende het idee in bij de Deense fabrikant via een Kickstarter-achtige pagina waar LEGO-liefhebbers hun eigen ontwerp kunnen indienen. Degene die meer dan 10.000 stemmen ontvangen, worden door het LEGO-team in overweging genomen. Vorig jaar kreeg het ontwerp van Szeto groen licht en werd het in productie genomen.

De prijs van de onderzeeboot bedraagt 55 euro. Ik weet wel wat ik voor Sinterklaas ga vragen dit jaar…