The Book of Boba Fett – a Postmodern Mashup

This week, the final episode aired of The Book of Boba Fett, an action bonanza featuring the biggest laser gun battle Star Wars has ever seen. It’s directed by Robert Rodriquez, who shows he is still a true action cannoneer.

The series initially got a luke(skywalker)warm reception, but during the second half the reviews improved. Not coincidentally, this was after the Mandalorian showed up and took central stage for an entire episode. And this reveals the show’s weakness, namely the title character. Who ever said Boba Fett, who barely had any lines in the original movies, was an interesting enough character to give his own television show? The Mandalorian on the other hand is great; he’s mysterious, a badass, can crack a joke once in a whole and follows a strict code of honor. Therefore his show is widely considered as the most successful Star Wars production under Disney since the acquisition from Lucasfilm in 2012.

The Mandalorian – like TBoBB developed by actor-director Jon Favreau – was loosely based on the classic Japanese manga Lone Wolf and Cub, about an assassin traveling through feudal Japan with his infant boy. The boy in The Mandalorian was Baby Yoda, an instant audience favorite. The Book of Boba Fett is based on another classic: The Godfather. Boba Fett, after surviving being swallowed by the Sarlacc and taken prisoner by the Tusken Raiders, moves to Tatooine to take over the crime syndicate previously ruled by Jabba the Hutt. Unfortunately, Boba is closer to Fredo than Vito, Michael or Sonny Corleone. He is just not particularly intelligent or cunning and it’s hard at times to figure out what’s even driving him at all. And frankly, Temuera Morrison is not the most versatile actor in the world. Why would he be suitable for a lead role?

So far the bad news, because TBoBB certainly has its merits. The supporting characters are excellent for one thing. The first one is called Fennec Shand (portrayed by Ming-Na Wen), a female assassin who partners up with Boba. She’s an interesting character and has good chemistry with Boba/Temuera. Second, the already mentioned Mandalorian shows up and the same applies for Baby Yoda (Grogu) and Luke Skywalker (the post Return of the Jedi-version). Finally, Cad Bane arrives in style in episode 6 and I can truthfully say that this one of those genuinely terrific bad guys Star Wars is known for. So thumbs up for that.

Another reason to watch: the amazing set pieces. This is pure Star Wars cinema quality. It’s incredible what they can do nowadays in cinema let alone television. It looks and smells and feels 100% like Star Wars. What might also persuade movie lovers is the tons of references, both visually and verbally, to classic cult movies. To Star Wars itself obviously (Wookies really do pull arms out of sockets), spaghetti westerns, Robert Rodriquez-references, The Godfather (‘it is the smart move’, ‘my offer is this: nothing’), The Untouchables, Lone Wolf and Cub, and probably many more I missed or forgot. You really get the feeling that you’re watching a show made by people who didn’t have an original concept to go on, but do love movies and had a huge budget to spend, so they threw in all this stuff from the classics.

Therefore, though obviously not as great as The Mandalorian, it still provides plenty of bang for your spacebucks.

Dungeon Classics #14: Jay and Silent Bob Strike Back

FilmDungeon’s Chief Editor JK sorts through the Dungeon’s DVD-collection to look for old cult favorites….

Jay and Silent Bob Strike Back (2001, USA)

Director: Kevin Smith
Cast: Jason Mewes, Kevin Smith, Ben Affleck
Running Time: 104 mins.

The stoner comedy is a genre that I as an ex-stoner can definitely appreciate. Jay and Silent Bob, who before this movie were side characters in Kevin Smith’s four previous films (Clerks, Mallrats, Chasing Amy and Dogma), are the perfect stoner buddies. The foul-mouthed Jay is hilarious, and Silent Bob provides not so subtle feedback through body language alone. The duo embark on a quest to Hollywood to prevent a film being made based on their comic book alter ego’s Bluntman and Chronic. On their way, they meet many weird characters played by well known actors, such as: Jason Lee, Ben Affleck, Matt Damon, Eliza Dushku, Shannon Elizabeth, Will Ferrell, Chris Rock and – most impressively – Carrie Fisher and Mark Hamill. The movie is filled with dick-jokes, fart-jokes, gay-jokes, and movie references (especially Star Wars). Highlights include comedian George Carlin’s cameo as cock smoking hitchhiker and the confrontation with Mark – Luke Skywalker – Hamill as Cocknocker, the villain of the Bluntman and Chronic movie. Yes, this is definitely the Citizen Kane of stoner comedies.

Closing chapter: Terugblik op dramatisch 2020

Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet waar is…

In de kerstvakantie neem ik altijd twee weken vrij om op te laden. Ik herbekijk dan altijd een van mijn favoriete filmseries, zoals The Lord of the Rings, The Hobbit of de originele Star Wars trilogie. Dit jaar ben ik bezig met een herkijk van The Sopranos, mijn favoriete serie ooit. Ik heb hem bijna tien jaar niet gezien en het is zelfs nog beter dan ik me herinner. Het is zo goed geschreven en gespeeld. Waanzinnig goed. Ik ben bezig met een e-book over de show. Dat verschijnt waarschijnlijk volgend jaar; er liggen al veel teksten klaar. Ik geniet ook van het nieuwe album van Paul McCartney, ‘McCartney III’. En over Paul gesproken: In 2021 komt Peter Jackson, een van mijn lievelingsfilmmakers en hardcore Beatles-fan, met de documentaire Get Back. Ik heb vijf minuten materiaal gezien op Disney Plus en het ziet er waanzinnig uit. Intiemere beelden van The Beatles heb ik zelden gezien. En dus, als er één film is waar ik naar uitkijk volgend jaar is deze het wel. En als ik er nog eentje mag noemen is dat The Many Saints of Newark, een prequel van The Sopranos, gerealiseerd door Sopranos-bedenker en schrijver David Chase. Met in een van de hoofdrollen Michael Gandolfini, zoon van de legendarische James Gandolfini die overleed in 2013, maar onsterfelijk werd door zijn vertolking van Tony Soprano. Nu stapt zijn zoon in zijn voetsporen. 2021 wordt een heel goed filmjaar.

Qua films was 2020, net als in vele andere opzichten, juist een waardeloos jaar. Ik heb een filmpje in mijn hoofd, waarin het liedje ‘It was a very good year’ van Frank Sinatra speelt en we beelden zien van verlaten straten, mondkapjes, begrafenissen, dramatische toestanden op de IC’s en sombere toespraken van politici. Ik heb zelf niet te klagen overigens. Toen in maart de eerste lockdown werd aangekondigd vond ik het stiekem wel spannend. Een ongekende gebeurtenis. Een hele lichte versie van een zombie apocalypse, zoals in Dawn of the Dead. Het had wel wat: verplicht thuis met toch alle luxes van het moderne leven: speciaalbier, wijn, een koelkast vol met eten, een enorme collectie films en boeken en via het internet verbonden met de hele wereld. Maar ik begrijp natuurlijk dat corona heel veel mensen in de ellende heeft gestort met verliesgebeurtenissen, financiële problemen en gevoelens van eenzaamheid.

Van mijn persoonlijke vrienden is de eigenaar van het bedrijf waar ik sinds 2008 voor werk getroffen. Hij kon niet verdragen dat zijn levenswerk ten gronde ging en stapte op 1 juli uit het leven. Net voordat hij zijn aandelen zou overdragen aan een overnemende partij. Voor de rest van ons (werknemers) was de overname een redding, een veilige haven. Maar voor Alex voelde dit helemaal anders. Wat er precies in zijn hoofd heeft afgespeeld zullen we nooit weten, maar de aanhoudende paniek veroorzaakt door corona heeft vrijwel zeker een doorslaggevende rol gespeelt in zijn dramatische actie. Onze directeur Melle wist het rampjaar onlangs goed onder woorden te brengen. “Stel dat iemand in december vorig jaar gezegd had; ‘er komt in 2020 een dodelijk virus waardoor er niemand meer naar onze events en trainingen komt en dan maakt Alex er een einde aan’, dan hadden we gezegd: wat een slecht filmscenario.” De werkelijkheid is soms uiterst vreemd en onvoorspelbaar. Als een Zwarte Zwaan.


Voorwoord Quote, editie oktober, 2020

Maar los van deze misère waar ik nog dagelijks aan denk, ben ik er tot nu toe goed doorheen gekomen. Ik kijk documentaires over wat de mensen uit Syrië is overkomen en kan deze lockdown makkelijk relativeren. Ik zit in een fijne bubbel. Wat betreft 2021 ben ik voorzichtig positief. Het kan nog wel een tijdje gaan duren, maar ik hoop dat we in de zomer het sociale verkeer weer redelijk op de rit hebben. Mijn professionele leven ziet er ondanks corona goed uit: een groter bedrijf, meer mogelijkheden, nieuwe collega’s. En ik heb een fantastisch team met Charles, Willem, Jan, Yilmaz, Henk en Tomer. De mensen waar ik problemen mee had zijn allemaal weg. 2021 wordt op werkgebied ongetwijfeld een heel goed jaar. Persoonlijk gaat het ook goed. Rosa ontwikkelt zich als een heel sociaal en vrolijk meisje. En Loesje blijft worstelen met chronisch pijnsyndroom en (andere) psychologische issues, maar ervaart veel succes op werkgebied als begeleidster van jongeren en om een of andere reden vindt ze het ook met mij ook nog steeds leuk en dat is geheel wederzijds.

De reden dat ik dramatisch boven deze blog heb geschreven is dus eigenlijk puur de dood van Alex en omdat ik meeleef met alle mensen die getroffen zijn door corona. Maar zelf vind ik het leven mooi en interessant en een overwegend positieve exercitie. We zijn zelfs nog getrakteerd op een nederlaag van Trump en een implosie van Forum voor Democratie. De silver linings zijn dus niet moeilijk te vinden voor mij. Een laatste positief gebeurtenis om het jaar mee af te sluiten is het verschijnen van ‘The Grand Biocentric Design’, het derde deel in de serie over biocentrisme van Robert Lanza, het boek dat mijn leven in 2017 heeft veranderd. Hierin wordt nog meer bewijsmateriaal gepresenteerd dat aantoont dat leven en de kosmos één zijn en dat de dood niet echt kan bestaan in een dergelijk bewustzijns-systeem.

Deze blog heet fragmenten omdat alle aspecten van mijn leven erin voorbij komen: films, mijn filosofie, boeken die ik gelezen heb, mijn persoonlijke leven… Samen vormen die wat ik beschouw als ‘ik’. Maar uiteindelijk bestaat er geen ik en maakt deze illusionaire verschijning onderdeel uit van een veel grotere entiteit. En ik ben er helemaal oké mee om een oneindig klein element te zijn van iets veel groters. Ik zou zelfs niks anders willen. Een gevolg is dat je er nooit uit kan stappen. En dus is de actie van Alex niets meer geweest dan een reset. Een hoofdstuk in het boek heet ‘Quantum Suicide and the Impossibility of Being Dead’. Let wel, dit is een boek over natuurkunde en geen filosofie.

Voor de familie van de overledene blijft zo’n gebeurtenis overigens wel heel naar, want vanuit hun perspectief is die persoon permanent vertrokken. Vanuit het perspectief van de overledene kan er echter geen sprake zijn van ‘weg zijn’. Het gaat allemaal door en door en door en door. Ook corona is maar een heel klein streepje op een oneindig lang toneelstuk. Laat die volgende lock down dus maar komen. ‘Ik’ houd het nog wel even uit.

JK launches YouTube-channel with three shorts

“As far as back as I could remember, I always wanted to be a filmmaker.”
>>> Jeppe Kleijngeld

After a break of nearly 20 years I am back in the film business. And this time in the online age. Through my new channel – Jeppy’s Video Circus – I plan to release short videos regularly.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I am starting off with three shorts that went live this week:

Enforcer Nr. 1
He is introduced as a legendary character in the first Godfather, but then he is quickly killed off. What is the background story of Don Corleone’s hitman Luca Brasi?

Modern Conquest
After the second world war came another war, this time for the contents of our wallets. The country that did best for a while was the one with the most cultural impact. You guessed it, the US and A.

Sharpshit Troopers
This short focuses on a single line from the original Star Wars. Were stormtroopers originally meant to be perceived as dangerous? That is something that good old George Lucas did not make explicitly clear in his original vision as you will see.

There’s more to come in 2021!