Closing chapter: Terugblik op dramatisch 2020

Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet waar is…

In de kerstvakantie neem ik altijd twee weken vrij om op te laden. Ik herbekijk dan altijd een van mijn favoriete filmseries, zoals The Lord of the Rings, The Hobbit of de originele Star Wars trilogie. Dit jaar ben ik bezig met een herkijk van The Sopranos, mijn favoriete serie ooit. Ik heb hem bijna tien jaar niet gezien en het is zelfs nog beter dan ik me herinner. Het is zo goed geschreven en gespeeld. Waanzinnig goed. Ik ben bezig met een e-book over de show. Dat verschijnt waarschijnlijk volgend jaar; er liggen al veel teksten klaar. Ik geniet ook van het nieuwe album van Paul McCartney, ‘McCartney III’. En over Paul gesproken: In 2021 komt Peter Jackson, een van mijn lievelingsfilmmakers en hardcore Beatles-fan, met de documentaire Get Back. Ik heb vijf minuten materiaal gezien op Disney Plus en het ziet er waanzinnig uit. Intiemere beelden van The Beatles heb ik zelden gezien. En dus, als er één film is waar ik naar uitkijk volgend jaar is deze het wel. En als ik er nog eentje mag noemen is dat The Many Saints of Newark, een prequel van The Sopranos, gerealiseerd door Sopranos-bedenker en schrijver David Chase. Met in een van de hoofdrollen Michael Gandolfini, zoon van de legendarische James Gandolfini die overleed in 2013, maar onsterfelijk werd door zijn vertolking van Tony Soprano. Nu stapt zijn zoon in zijn voetsporen. 2021 wordt een heel goed filmjaar.

Qua films was 2020, net als in vele andere opzichten, juist een waardeloos jaar. Ik heb een filmpje in mijn hoofd, waarin het liedje ‘It was a very good year’ van Frank Sinatra speelt en we beelden zien van verlaten straten, mondkapjes, begrafenissen, dramatische toestanden op de IC’s en sombere toespraken van politici. Ik heb zelf niet te klagen overigens. Toen in maart de eerste lockdown werd aangekondigd vond ik het stiekem wel spannend. Een ongekende gebeurtenis. Een hele lichte versie van een zombie apocalypse, zoals in Dawn of the Dead. Het had wel wat: verplicht thuis met toch alle luxes van het moderne leven: speciaalbier, wijn, een koelkast vol met eten, een enorme collectie films en boeken en via het internet verbonden met de hele wereld. Maar ik begrijp natuurlijk dat corona heel veel mensen in de ellende heeft gestort met verliesgebeurtenissen, financiële problemen en gevoelens van eenzaamheid.

Van mijn persoonlijke vrienden is de eigenaar van het bedrijf waar ik sinds 2008 voor werk getroffen. Hij kon niet verdragen dat zijn levenswerk ten gronde ging en stapte op 1 juli uit het leven. Net voordat hij zijn aandelen zou overdragen aan een overnemende partij. Voor de rest van ons (werknemers) was de overname een redding, een veilige haven. Maar voor Alex voelde dit helemaal anders. Wat er precies in zijn hoofd heeft afgespeeld zullen we nooit weten, maar de aanhoudende paniek veroorzaakt door corona heeft vrijwel zeker een doorslaggevende rol gespeelt in zijn dramatische actie. Onze directeur Melle wist het rampjaar onlangs goed onder woorden te brengen. “Stel dat iemand in december vorig jaar gezegd had; ‘er komt in 2020 een dodelijk virus waardoor er niemand meer naar onze events en trainingen komt en dan maakt Alex er een einde aan’, dan hadden we gezegd: wat een slecht filmscenario.” De werkelijkheid is soms uiterst vreemd en onvoorspelbaar. Als een Zwarte Zwaan.


Voorwoord Quote, editie oktober, 2020

Maar los van deze misère waar ik nog dagelijks aan denk, ben ik er tot nu toe goed doorheen gekomen. Ik kijk documentaires over wat de mensen uit Syrië is overkomen en kan deze lockdown makkelijk relativeren. Ik zit in een fijne bubbel. Wat betreft 2021 ben ik voorzichtig positief. Het kan nog wel een tijdje gaan duren, maar ik hoop dat we in de zomer het sociale verkeer weer redelijk op de rit hebben. Mijn professionele leven ziet er ondanks corona goed uit: een groter bedrijf, meer mogelijkheden, nieuwe collega’s. En ik heb een fantastisch team met Charles, Willem, Jan, Yilmaz, Henk en Tomer. De mensen waar ik problemen mee had zijn allemaal weg. 2021 wordt op werkgebied ongetwijfeld een heel goed jaar. Persoonlijk gaat het ook goed. Rosa ontwikkelt zich als een heel sociaal en vrolijk meisje. En Loesje blijft worstelen met chronisch pijnsyndroom en (andere) psychologische issues, maar ervaart veel succes op werkgebied als begeleidster van jongeren en om een of andere reden vindt ze het ook met mij ook nog steeds leuk en dat is geheel wederzijds.

De reden dat ik dramatisch boven deze blog heb geschreven is dus eigenlijk puur de dood van Alex en omdat ik meeleef met alle mensen die getroffen zijn door corona. Maar zelf vind ik het leven mooi en interessant en een overwegend positieve exercitie. We zijn zelfs nog getrakteerd op een nederlaag van Trump en een implosie van Forum voor Democratie. De silver linings zijn dus niet moeilijk te vinden voor mij. Een laatste positief gebeurtenis om het jaar mee af te sluiten is het verschijnen van ‘The Grand Biocentric Design’, het derde deel in de serie over biocentrisme van Robert Lanza, het boek dat mijn leven in 2017 heeft veranderd. Hierin wordt nog meer bewijsmateriaal gepresenteerd dat aantoont dat leven en de kosmos één zijn en dat de dood niet echt kan bestaan in een dergelijk bewustzijns-systeem.

Deze blog heet fragmenten omdat alle aspecten van mijn leven erin voorbij komen: films, mijn filosofie, boeken die ik gelezen heb, mijn persoonlijke leven… Samen vormen die wat ik beschouw als ‘ik’. Maar uiteindelijk bestaat er geen ik en maakt deze illusionaire verschijning onderdeel uit van een veel grotere entiteit. En ik ben er helemaal oké mee om een oneindig klein element te zijn van iets veel groters. Ik zou zelfs niks anders willen. Een gevolg is dat je er nooit uit kan stappen. En dus is de actie van Alex niets meer geweest dan een reset. Een hoofdstuk in het boek heet ‘Quantum Suicide and the Impossibility of Being Dead’. Let wel, dit is een boek over natuurkunde en geen filosofie.

Voor de familie van de overledene blijft zo’n gebeurtenis overigens wel heel naar, want vanuit hun perspectief is die persoon permanent vertrokken. Vanuit het perspectief van de overledene kan er echter geen sprake zijn van ‘weg zijn’. Het gaat allemaal door en door en door en door. Ook corona is maar een heel klein streepje op een oneindig lang toneelstuk. Laat die volgende lock down dus maar komen. ‘Ik’ houd het nog wel even uit.

JK launches YouTube-channel with three shorts

“As far as back as I could remember, I always wanted to be a filmmaker.”
>>> Jeppe Kleyngeld

After a break of nearly 20 years I am back in the film business. And this time in the online age. Through my new channel – Jeppy’s Video Circus – I plan to release short videos regularly.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I am starting off with three shorts that went live this week:

Enforcer Nr. 1
He is introduced as a legendary character in the first Godfather, but then he is quickly killed off. What is the background story of Don Corleone’s hitman Luca Brasi?

Modern Conquest
After the second world war came another war, this time for the contents of our wallets. The country that did best for a while was the one with the most cultural impact. You guessed it, the US and A.

Sharpshit Troopers
This short focuses on a single line from the original Star Wars. Were stormtroopers originally meant to be perceived as dangerous? That is something that good old George Lucas did not make explicitly clear in his original vision as you will see.

There’s more to come in 2021!

Cult Radar: Part 10

The final one?

FilmDungeon.com is glad to explore the video trenches to find that oddball treasure between the piles of crap out there. Off course a treasure in this context can also be a film that’s so shockingly bad it’s worth a look, or something so bizarre that cult fans just have to see it. Join us on our quest and learn what we learn. Hopefully we’ll uncover some well-hidden cult gems.

Researched by: Jeppe Kleyngeld

Westworld (USA, 1973)

Directed by: Michael Crichton
Written by: Michael Crichton
Cast: Yul Brynner, Richard Benjamin, James Brolin

Before the big budget HBO-series, there was the cult movie Westworld. And it’s a blast also! Delos Vacation is the vacation of the future today. Go to Roman World, Medieval World or Westworld to fuck and kill. But, as usually happens in movies about AI, robots get tired of being humanity’s servants and go rogue. The decadent will pay for their behaviour! Much like the vacation advertised by Delos, Westworld is Big Fun.

Enemy Territory (USA, 1987)

Directed by: Peter Manoogian
Written by: Stuart Kaminsky, Bobby Liddell
Cast: Gary Frank, Ray Parker Jr., Jan-Michael Vincent

An insurance agent and phone repairman get trapped at night in a massive tower building. This is the territory of the Vampires, a deadly gang. What follows is the typical ‘stalk and kill’ scenario. Unfortunately, the movie did not age well and is thus not very tense by today’s standards. The acting is also poor, so unfortunately there is not much to recommend this for.

Starship Troopers: Invasion (Japan / USA, 2012)

Directed by: Shinji Aramaki
Written by: Flint Dille (screenplay), Robert A. Heinlein (novel)
Cast (voices): Leraldo Anzaldua, Shelley Calene-Black, Luci Christian

Third sequel to Paul Verhoeven’s original sci-fi classic Starship Troopers from 1997 and this time it is animated. Want to know more? The first sequel was horrible and the second was not all that great. This one is a pretty decent made-for-DVD flick, much like Clone Wars is for the Star Wars prequel trilogy. The first part is mostly marine macho bullshit, but the animated girls make it all worthwhile (all the animation is pretty well done). In the second part, the makers actually manage to add a story worth adding to this bug-infested universe. Could have done with a little more suspense and over the top gore, but it is certainly worth a look.

Zombie Flesh Eaters 2 (Italy, 1988)

Directed by: Lucio Fulci
Written by: Claudio Fragasso (story), Claudio Fragasso (screenplay)
Cast: Deran Sarafian, Beatrice Ring, Ottaviano Dell’Acqua

This masterpiece (originally called Zombi 3 in Italy) is a cash-in on Zombie Flesh Eaters/Zombi 2 which was made to profit from the zombie-rage caused by Romero’s Dawn of the Dead, which was released as Zombi in Italy. Still with me? This one is about an infection on a small island caused by the military working on bacterial weapons (again). The virus causes people to eat each other. The zombies in this film are the first fast & furious zombies(*1) I’ve seen, that would later appear in films such as 28 Days Later that resurrected the genre. And some of them even talk. Not that surprising though, this was three years after Bub(*2) after all. They are killed pretty easily though. No brain impalement required. Though not as atmospheric as the original Zombie Flesh Eaters, Fulci still delivers in terms of shocks and bad taste. To be concluded by Zombie Flesh Eaters 3/Zombi 4.

*1 At least some of them are. Others are as slow and dumb as ever.
*2 Of Day of the Dead fame

Zombie Flesh Eaters 3 (Italy, 1989)

Directed by: Claudio Fragasso
Written by: Rossella Drudi, Rossella Drudi
Cast: Jeff Stryker, Candice Daly, Massimo Vanni

Whoever green-lit this dog? Exploiting the extremely capable zombie master Romero is one thing, but at least come up with a rip-off that delivers some of the goodies. The acting in this Italian piece of trash is HORRIBLE and so are the dialogues. The direction is a complete joke now that Fulci left. This distracts so much that watching it is a complete waste of time. Only for the braindead, others avoid at all costs.

Westworld

Enemy Territory

Starship Troopers: Invasion

House on the Edge of the Park (Italy, 1980)

Directed by: Ruggero Deodato
Written by: Gianfranco Clerici, Vincenzo Mannino
Cast: David Hess, Annie Belle, Christian Borromeo

From the director of Cannibal Holocaust comes an early home invasion flick, very much like Funny Games. A psycho and his simpleton buddy crash a party of young folks and as the night progresses, they use (sexual) violence on them. Often quite unpleasant to watch, but the acting is pretty decent. With a nice little twist at the end.

The Cars That Ate Paris (Australia, 1974)

Directed by: Peter Weir
Written by: Peter Weir, Keith Gow, Piers Davies
Cast: John Meillon, Terry Camilleri, Kevin Miles

Ozploitation flick about the small town of Paris, where the inhabitants cause fatal car crashes to plunder the vehicles. Strange early creation of Australian director Peter Weir, who went on to make great films like The Truman Show, Fearless and Dead Poet Society. This one provides in mood and production design (low budget, but cool), but misses the finer touches that Weir displayed in his later work. A must see? No. But interesting and entertaining enough.

Space Shift (USA / UK, 1992)

Directed by: Anthony Hickox
Written by: Anthony Hickox
Cast: Zach Galligan, Monika Schnarre, Martin Kemp

This masterpiece, also known as Waxwork II: Lost in Time, is a sequel to the 1988 film, Waxwork. After dealing with evil waxwork, this time the heroes travel through time in what appears to be a horror reenactment game. They become part of stories like Frankenstein, Alien and Invasion of the Body Snatchers. The writing of this homage is not very well done. But is does feature legend Bruce Campbell in an amusing role.

Mega Force (Hong Kong / USA, 1982)

Directed by: Hal Needham
Written by: Bob Kachler, James Whittaker, Albert S. Ruddy, Hal Needham, Andre Morgan
Cast: Barry Bostwick, Michael Beck, Persis Khambatta

From the director of Smokey and the Bandit comes another hilarious eighties classic. About a phantom force, armed with the latest technology, that is called into action whenever geopolitical problems arise. The leader of the team: Ace Hunter! And the action, stunts and gadgets can compare with James Bond… almost. Worth watching if only for the soundtrack and images of the ‘MegaForce’ on their special motorcycles.

Assault on Precinct 13 (USA, 1976)

Directed by: John Carpenter
Written by: John Carpenter
Cast: Austin Stoker, Darwin Joston, Laurie Zimmer

Suspenseful early flick from great horror maestro John Carpenter. About L.A. gangs who team up to assault a nearly abandoned police station kamikaze-style. Very tense atmosphere and excellent character building. Remade in 2005 with Ethan Hawke, Laurence Fishburne and Gabriel Byrne, but the original is better.

House on the Edge of the Park

Space Shift

Mega Force

© FilmDungeon.com, october 2019

Note: FilmDungeon.com is currently still live and will be removed from the web on 15 august, 2020. Obituary will follow. The site’s content will be re-published in the form of e-books on ISSUU. Links can be found on this blog and directly on ISSUU.

Power of Grayskull

Een anderhalf uur durende documentaire over He-Man? Tuurlijk. Zelfs voor een kind van de jaren 80’ zoals ik is het makkelijk te vergeten hoe groot deze hype was.

Het verhaal van He-Man begint in 1977 Fanboys snappen het al, dit was het jaar dat Star Wars uitkwam. Er was op dat punt nog nooit een film succesvol vertaald naar speelgoed. Star Wars veranderde dat voor altijd. Speelgoedmaker Mattel, wiens grootste successen tot dat moment Barbie en Hot Wheels waren, keerde het om. Ze begonnen met de speelgoedlijn en de rest kwam later.

He-Man was een massief gespierde held. Dat was nieuw toen. De volgende stap was hem een formidabele tegenstander geven. Dat werd natuurlijk Skeletor. Toen volgden nog allemaal coole ondersteunende personages: Evil-Lyn, Teela, Man-At-Arms, Mer-Man, Beast-Man, et cetera. Het volgende design was Castle Grayskull. Great! Maar met het doodshoofd erop lijkt het meer op Skeletor’s basis, hoe zat dat? Toen begonnen de makers het verhaal vorm te geven. Het kasteel is van geen van beide, maar wie twee helften van een magisch zwaard bezit krijgt de ‘seat of power’.

In 1982 kwam de eerste reclame van Mattel en de geweldige ontwerpen trokken kinderen gelijk deze fantasiewereld binnen. Wat ontbrak was echter een medium om het verhaal te vertellen. Dat werden in eerste instantie mini-comics. De uitvinder van de Saturday Morning Cartoon, Lou Scheimer, besloot er vervolgens een serie van te maken.

He-Man kreeg ervan langs van de cenzuurders omdat het zo gewelddadig zou zijn. Daarom werd er een stom moreel lesje aan het einde geplakt. Maar los daarvan was het een geweldige, vermakelijke serie. Kinderen waren er gek op. En Mattel verdiende miljarden. Tussen 1982 en 1987 zorgde de gespierde held voor 95 procent van de groei bij Mattel. Die laatste jaren was het zelfs groter dan Barbie. Om de groei vast te houden werd er ook nog een vrouwelijke held geïntroduceerd; She-Ra. In 1987 kwam de behoorlijke ‘live action’ film met Dolph Lundgren en Frank Langella.

En daarna doofde het kaarsje langzaam uit. Tien jaar later probeerde ze het nog met een nieuwe versie van de serie, maar dit is nooit van de grond gekomen. De makers in de docu verklaarden het succes doordat het gaat over je eigen innerlijke ik transformeren met je eigen kracht. Mijn eigen verklaring is dat het, net als Star Wars, een briljante schurk heeft. We houden ervan te fantaseren over onze donkere kant en dat is de aantrekkingskracht van een serie als He-Man.

Lees ook: 10 favoriete slechteriken uit jaren 80’ tekenfilms