5 topseries in ultieme fantasy streaming jaar 2022

Voor de liefhebber van fantasy wordt 2022 een topjaar. Deze vijf series wil je niet missen:

1. House of the Dragon

Streamen Via: HBO Max

HBO is het huis voor baanbrekende televisieseries. Eind jaren 90’ veranderde de kabeldienst het medium met series als The Sopranos, Deadwood en The Wire. En het vorige decennium deden ze dat nog een keer met Game of Thrones dat aantoonde dat televisie ook een plek kan zijn voor high budget fantasy spektakel. House of the Dragon wordt niet baanbrekend in die zin omdat het voortborduurt op een bestaand succes. Echter, de eerste vier afleveringen die nu zijn verschenen tonen aan dat HotD alles in zich heeft om een hit te worden: fantastische personages, acteurs (o.a. Paddy Considine en Matt Smith zijn fantastisch), speciale effecten en waanzinnige art direction. Als je na acht seizoenen Game of Thrones genoeg dacht te hebben van Westeros met al het brute geweld en politieke gekonkel, is het kijken van de eerste aflevering van HotD genoeg om je op andere gedachten te brengen. Dat was bij mij althans het geval.

2. The Lord of the Rings: The Rings of Power

Streamen Via: Amazon Prime

De langverwachte serie The Lord of the Rings: The Rings of Power is eindelijk gearriveerd en we kunnen weer ademhalen: het is in elk geval geen complete ramp geworden. Al zijn er de nodige Tolkien fans (en Elon Musk) die daar anders over denken. Naar mijn bescheiden mening hebben de eerste drie afleveringen een aantal forse plussen en minnen. Om te beginnen met de nadelen; er zit geen enkele payoff in de eerste afleveringen. Natuurlijk moet het verhaal opgebouwd worden, maar de beste scriptschrijvers maken van individuele afleveringen bevredigende mini-films. Deze storytelling is een opeenhoping van open vragen en dat werkt niet goed. Ook over de casting van een aantal acteurs heb ik m’n twijfels. Aan de positieve kant: dit is de duurste serie ooit en dat is te zien. Bij de eerste aanblik van het eilandkoninkrijk Númenor viel mijn mond letterlijk open; stunning. Ook zijn er al een aantal geslaagde actiescènes die de potentie van de show laten zien; dit gaat alleen nog maar beter worden. Het verhaal, over de opkomst van dark lord Sauron in Midden-Aarde, lijkt goed uitgewerkt te zijn en is zeker boeiend genoeg voor een serie van meerdere seizoenen. Kortom, de mega-investering van Amazon lijkt redelijk goed uit te pakken. Ik ben voorlopig zeker aan boord.

3. Andor

Streamen Via: Disney Plus

Na The Book of Boba Fett en Obi-Wan Kenobi is dit de derde live-action Star Wars serie die Disney Plus dit jaar naar buiten brengt. De output stelt tot nu toe nog niet teleur en de verwachtingen van Andor zijn dan ook hooggespannen. Voor wie de draad wat betreft het Star Wars universum even kwijt is: Andor (voornaam Cassian) is één van de helden van de film Star Wars: Rogue One uit 2016. Deze serie wordt een prequel van die behoorlijk goede film en zal gaan over de vroege strijd van de rebellen tegen het keizerrijk. De terugkeer van de tot nu toe succesvolste Star Wars spinoff The Mandalorian staat gepland voor 2023, dus Andor moet de fans tot die tijd zoet weten te houden. Aan de trailer te zien gaat dat waarschijnlijk prima lukken.

4. The Sandman

Streamen Via: Netflix

The Sandman, gebaseerd op de naar verluid briljante strip van Neil Gaiman, is een van de grotere Netflix-series dit jaar. Zoals gebruikelijk lanceerde de streamingdienst de serie integraal op het platform in augustus. De serie bestaat uit tien delen en later werd daar nog een bonusaflevering toegevoegd. The Sandman kreeg overwegend positieve kritieken en de serie is ontegenzeggelijk origineel. Maar het is niet echt mainstream-materiaal. Net als de strip is dit meer een cult succes te noemen. Een nadeel van The Sandman vond ik dat de afleveringen een beetje los zand zijn. Het overkoepelende verhaal wist me niet echt mee te trekken, vooral niet na de belangrijke vijfde aflevering. Daarna vond ik het steeds lastig om niet af te haken. Maar de onbekende Tom Sturridge als het titelkarakter is goed gecast, en heeft iets fascinerends over zich. Ook ziet de serie er fantastisch uit en zitten er genoeg boeiende personages om het toch absoluut de moeite waard te maken.

5. Willow

Streamen Via: Disney Plus

Nog een traktatie (hoop ik!) die in november op Disney Plus zal verschijnen is de serie Willow. Met Warwick Davis in de hoofdrol, maar zonder Val Kilmer (Kilmer’s ex-vrouw Joanne Whalley keert wel terug). Een nieuwe aanwinst voor de cast is Christian Slater. De film Willow uit 1986 kwam uit de koker van George Lucas en is één van de beste fantasy films uit de jaren 80’ (na The Empire Strikes Back, Return of the Jedi en Excalibur). Als de serie hetzelfde gehalte aan epische verhalen, donkere magie en heerlijke slechteriken heeft als de film wordt het nostalgisch genieten. De schrijvers en regisseurs brengen de nodige ervaring mee, maar kunnen zij het fantastische bronmateriaal omtoveren tot een moderne interpretatie die precies de juiste snaren weet te raken? We gaan het zien.

The Book of Boba Fett – a Postmodern Mashup

This week, the final episode aired of The Book of Boba Fett, an action bonanza featuring the biggest laser gun battle Star Wars has ever seen. It’s directed by Robert Rodriquez, who shows he is still a true action cannoneer.

The series initially got a luke(skywalker)warm reception, but during the second half the reviews improved. Not coincidentally, this was after the Mandalorian showed up and took central stage for an entire episode. And this reveals the show’s weakness, namely the title character. Who ever said Boba Fett, who barely had any lines in the original movies, was an interesting enough character to give his own television show? The Mandalorian on the other hand is great; he’s mysterious, a badass, can crack a joke once in a whole and follows a strict code of honor. Therefore his show is widely considered as the most successful Star Wars production under Disney since the acquisition from Lucasfilm in 2012.

The Mandalorian – like TBoBB developed by actor-director Jon Favreau – was loosely based on the classic Japanese manga Lone Wolf and Cub, about an assassin traveling through feudal Japan with his infant boy. The boy in The Mandalorian was Baby Yoda, an instant audience favorite. The Book of Boba Fett is based on another classic: The Godfather. Boba Fett, after surviving being swallowed by the Sarlacc and taken prisoner by the Tusken Raiders, moves to Tatooine to take over the crime syndicate previously ruled by Jabba the Hutt. Unfortunately, Boba is closer to Fredo than Vito, Michael or Sonny Corleone. He is just not particularly intelligent or cunning and it’s hard at times to figure out what’s even driving him at all. And frankly, Temuera Morrison is not the most versatile actor in the world. Why would he be suitable for a lead role?

So far the bad news, because TBoBB certainly has its merits. The supporting characters are excellent for one thing. The first one is called Fennec Shand (portrayed by Ming-Na Wen), a female assassin who partners up with Boba. She’s an interesting character and has good chemistry with Boba/Temuera. Second, the already mentioned Mandalorian shows up and the same applies for Baby Yoda (Grogu) and Luke Skywalker (the post Return of the Jedi-version). Finally, Cad Bane arrives in style in episode 6 and I can truthfully say that this one of those genuinely terrific bad guys Star Wars is known for. So thumbs up for that.

Another reason to watch: the amazing set pieces. This is pure Star Wars cinema quality. It’s incredible what they can do nowadays in cinema let alone television. It looks and smells and feels 100% like Star Wars. What might also persuade movie lovers is the tons of references, both visually and verbally, to classic cult movies. To Star Wars itself obviously (Wookies really do pull arms out of sockets), spaghetti westerns, Robert Rodriquez-references, The Godfather (‘it is the smart move’, ‘my offer is this: nothing’), The Untouchables, Lone Wolf and Cub, and probably many more I missed or forgot. You really get the feeling that you’re watching a show made by people who didn’t have an original concept to go on, but do love movies and had a huge budget to spend, so they threw in all this stuff from the classics.

Therefore, though obviously not as great as The Mandalorian, it still provides plenty of bang for your spacebucks.

Dungeon Classics #14: Jay and Silent Bob Strike Back

FilmDungeon’s Chief Editor JK sorts through the Dungeon’s DVD-collection to look for old cult favorites….

Jay and Silent Bob Strike Back (2001, USA)

Director: Kevin Smith
Cast: Jason Mewes, Kevin Smith, Ben Affleck
Running Time: 104 mins.

The stoner comedy is a genre that I as an ex-stoner can definitely appreciate. Jay and Silent Bob, who before this movie were side characters in Kevin Smith’s four previous films (Clerks, Mallrats, Chasing Amy and Dogma), are the perfect stoner buddies. The foul-mouthed Jay is hilarious, and Silent Bob provides not so subtle feedback through body language alone. The duo embark on a quest to Hollywood to prevent a film being made based on their comic book alter ego’s Bluntman and Chronic. On their way, they meet many weird characters played by well known actors, such as: Jason Lee, Ben Affleck, Matt Damon, Eliza Dushku, Shannon Elizabeth, Will Ferrell, Chris Rock and – most impressively – Carrie Fisher and Mark Hamill. The movie is filled with dick-jokes, fart-jokes, gay-jokes, and movie references (especially Star Wars). Highlights include comedian George Carlin’s cameo as cock smoking hitchhiker and the confrontation with Mark – Luke Skywalker – Hamill as Cocknocker, the villain of the Bluntman and Chronic movie. Yes, this is definitely the Citizen Kane of stoner comedies.

Closing chapter: Terugblik op dramatisch 2020

Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet waar is…

In de kerstvakantie neem ik altijd twee weken vrij om op te laden. Ik herbekijk dan altijd een van mijn favoriete filmseries, zoals The Lord of the Rings, The Hobbit of de originele Star Wars trilogie. Dit jaar ben ik bezig met een herkijk van The Sopranos, mijn favoriete serie ooit. Ik heb hem bijna tien jaar niet gezien en het is zelfs nog beter dan ik me herinner. Het is zo goed geschreven en gespeeld. Waanzinnig goed. Ik ben bezig met een e-book over de show. Dat verschijnt waarschijnlijk volgend jaar; er liggen al veel teksten klaar. Ik geniet ook van het nieuwe album van Paul McCartney, ‘McCartney III’. En over Paul gesproken: In 2021 komt Peter Jackson, een van mijn lievelingsfilmmakers en hardcore Beatles-fan, met de documentaire Get Back. Ik heb vijf minuten materiaal gezien op Disney Plus en het ziet er waanzinnig uit. Intiemere beelden van The Beatles heb ik zelden gezien. En dus, als er één film is waar ik naar uitkijk volgend jaar is deze het wel. En als ik er nog eentje mag noemen is dat The Many Saints of Newark, een prequel van The Sopranos, gerealiseerd door Sopranos-bedenker en schrijver David Chase. Met in een van de hoofdrollen Michael Gandolfini, zoon van de legendarische James Gandolfini die overleed in 2013, maar onsterfelijk werd door zijn vertolking van Tony Soprano. Nu stapt zijn zoon in zijn voetsporen. 2021 wordt een heel goed filmjaar.

Qua films was 2020, net als in vele andere opzichten, juist een waardeloos jaar. Ik heb een filmpje in mijn hoofd, waarin het liedje ‘It was a very good year’ van Frank Sinatra speelt en we beelden zien van verlaten straten, mondkapjes, begrafenissen, dramatische toestanden op de IC’s en sombere toespraken van politici. Ik heb zelf niet te klagen overigens. Toen in maart de eerste lockdown werd aangekondigd vond ik het stiekem wel spannend. Een ongekende gebeurtenis. Een hele lichte versie van een zombie apocalypse, zoals in Dawn of the Dead. Het had wel wat: verplicht thuis met toch alle luxes van het moderne leven: speciaalbier, wijn, een koelkast vol met eten, een enorme collectie films en boeken en via het internet verbonden met de hele wereld. Maar ik begrijp natuurlijk dat corona heel veel mensen in de ellende heeft gestort met verliesgebeurtenissen, financiële problemen en gevoelens van eenzaamheid.

Van mijn persoonlijke vrienden is de eigenaar van het bedrijf waar ik sinds 2008 voor werk getroffen. Hij kon niet verdragen dat zijn levenswerk ten gronde ging en stapte op 1 juli uit het leven. Net voordat hij zijn aandelen zou overdragen aan een overnemende partij. Voor de rest van ons (werknemers) was de overname een redding, een veilige haven. Maar voor Alex voelde dit helemaal anders. Wat er precies in zijn hoofd heeft afgespeeld zullen we nooit weten, maar de aanhoudende paniek veroorzaakt door corona heeft vrijwel zeker een doorslaggevende rol gespeelt in zijn dramatische actie. Onze directeur Melle wist het rampjaar onlangs goed onder woorden te brengen. “Stel dat iemand in december vorig jaar gezegd had; ‘er komt in 2020 een dodelijk virus waardoor er niemand meer naar onze events en trainingen komt en dan maakt Alex er een einde aan’, dan hadden we gezegd: wat een slecht filmscenario.” De werkelijkheid is soms uiterst vreemd en onvoorspelbaar. Als een Zwarte Zwaan.


Voorwoord Quote, editie oktober, 2020

Maar los van deze misère waar ik nog dagelijks aan denk, ben ik er tot nu toe goed doorheen gekomen. Ik kijk documentaires over wat de mensen uit Syrië is overkomen en kan deze lockdown makkelijk relativeren. Ik zit in een fijne bubbel. Wat betreft 2021 ben ik voorzichtig positief. Het kan nog wel een tijdje gaan duren, maar ik hoop dat we in de zomer het sociale verkeer weer redelijk op de rit hebben. Mijn professionele leven ziet er ondanks corona goed uit: een groter bedrijf, meer mogelijkheden, nieuwe collega’s. En ik heb een fantastisch team met Charles, Willem, Jan, Yilmaz, Henk en Tomer. De mensen waar ik problemen mee had zijn allemaal weg. 2021 wordt op werkgebied ongetwijfeld een heel goed jaar. Persoonlijk gaat het ook goed. Rosa ontwikkelt zich als een heel sociaal en vrolijk meisje. En Loesje blijft worstelen met chronisch pijnsyndroom en (andere) psychologische issues, maar ervaart veel succes op werkgebied als begeleidster van jongeren en om een of andere reden vindt ze het ook met mij ook nog steeds leuk en dat is geheel wederzijds.

De reden dat ik dramatisch boven deze blog heb geschreven is dus eigenlijk puur de dood van Alex en omdat ik meeleef met alle mensen die getroffen zijn door corona. Maar zelf vind ik het leven mooi en interessant en een overwegend positieve exercitie. We zijn zelfs nog getrakteerd op een nederlaag van Trump en een implosie van Forum voor Democratie. De silver linings zijn dus niet moeilijk te vinden voor mij. Een laatste positief gebeurtenis om het jaar mee af te sluiten is het verschijnen van ‘The Grand Biocentric Design’, het derde deel in de serie over biocentrisme van Robert Lanza, het boek dat mijn leven in 2017 heeft veranderd. Hierin wordt nog meer bewijsmateriaal gepresenteerd dat aantoont dat leven en de kosmos één zijn en dat de dood niet echt kan bestaan in een dergelijk bewustzijns-systeem.

Deze blog heet fragmenten omdat alle aspecten van mijn leven erin voorbij komen: films, mijn filosofie, boeken die ik gelezen heb, mijn persoonlijke leven… Samen vormen die wat ik beschouw als ‘ik’. Maar uiteindelijk bestaat er geen ik en maakt deze illusionaire verschijning onderdeel uit van een veel grotere entiteit. En ik ben er helemaal oké mee om een oneindig klein element te zijn van iets veel groters. Ik zou zelfs niks anders willen. Een gevolg is dat je er nooit uit kan stappen. En dus is de actie van Alex niets meer geweest dan een reset. Een hoofdstuk in het boek heet ‘Quantum Suicide and the Impossibility of Being Dead’. Let wel, dit is een boek over natuurkunde en geen filosofie.

Voor de familie van de overledene blijft zo’n gebeurtenis overigens wel heel naar, want vanuit hun perspectief is die persoon permanent vertrokken. Vanuit het perspectief van de overledene kan er echter geen sprake zijn van ‘weg zijn’. Het gaat allemaal door en door en door en door. Ook corona is maar een heel klein streepje op een oneindig lang toneelstuk. Laat die volgende lock down dus maar komen. ‘Ik’ houd het nog wel even uit.