Schermer by Hipstamatic – De Video

Een project waar ik al jaren mee bezig ben nadert afronding. Het betreft een fotoboek met foto’s van de Schermer-polder, mijn woonplaats sinds eind 2008.

De foto’s zijn gemaakt met de speciale Hipstamatic camera, die ik al zo’n tien jaar in gebruik heb. Ik heb het boek nog niet afgemaakt omdat ik nog altijd de wens heb luchtfoto’s toe te voegen gemaakt vanuit een luchtballon. Yeah right, alsof dat ooit gaat gebeuren.

Om toch alvast iets te doen met het materiaal, heb ik nu een video geupload op mijn YouTube-kanaal met een stuk of 70 van de beste foto’s.

Bekijk de video hier:

Recensie: Cinema Speculation (Quentin Tarantino)

Onlangs heeft Mr. Quentin Tarantino zijn tweede boek afgeleverd na ‘Once Upon a Time in Hollywood’ vorig jaar. Het heet ‘Cinema Speculation’ en is een non-fictieboek over films uit de jaren 70’, het tijdperk van zijn jeugd en volgens de de schrijver-regisseur het beste tijdperk voor films in Hollywood ooit. (Voor mij is dat de jaren 90’, het filmdecenium van mijn jeugd waarin Tarantino als regisseur een grote rol speelde).

Tijdens het lezen had ik voortdurend IMDb openstaan om de titels op te zoeken die QT beschrijft. Één van de eerste films die hij analyseert is Joe van John G. Avildsen (regisseur van Rocky en The Karate Kid). Het gaat over een right wing gun nut die hippies haat en ze wel wil vermoorden en dat op een gegeven moment ook gaat doen… Duidelijke inspiratie voor Once Upon a Time in Hollywood lijkt me.

Zijn moeder en haar vele vriendjes namen de jonge QT (vanaf 7 jaar) mee naar de meest gewelddadige films uit die tijd. Hij zag slechte exploitatiefilms, maar ook vele klassiekers, zoals de Dollars trilogie van Sergio Leone (zijn favoriete regisseur), Where Eagles Dare, Dirty Harry, The Godfather en The Wild Bunch. Hij was meestal het enige kind in een zaal vol volwassenen en begreep niet altijd alles van de films. Zo snapte hij niet dat de freeze frame op het einde van Butch Cassidy and the Sundance Kid betekende dat de hoofdpersonen dood gingen. Maar een voorwaarde van zijn moeder was dat hij geen domme vragen mocht stellen.

Zijn moeder ging een tijdje uit met zwarte mannen en die namen hem af en toe mee naar Blaxploitation films. Zo zag hij met een bijna volledig zwart publiek de film Black Gunn met Jim Brown. Hij observeerde goed hoe het publiek reageerde op zo’n film en op de acteurs. Hier heeft Tarantino zijn voornaamste opleiding genoten: in de bioscoopzaal. Vaak bij geweldige Double en Triple Bills die ze in die tijd nog vertoonden in de bioscopen in Los Angeles.


Op de cover: Regisseur Sam Peckinpah en filmster Steve McQueen op de set van The Getaway.

De film maestro geeft verschillende films een eigen hoofdstuk, zoals Bullitt met Steve McQueen (Steven Spielberg werkt momenteel aan een nieuwe interpretatie van deze klassieker). Bullitt herinnert men zich vooral vanwege de auto-achtervolging. Het plot kan niemand je meer vertellen (dat klopt). McQueen was de grootste ster van die tijd naast Newman en Beatty. Hij doet bijna niets in de film, schrijft Tarantino, maar toch is hij geweldig om naar te kijken. Hij acteert minimalistisch. Plus, hij is cool als agent Frank Bullitt omdat hij nooit zijn ‘cool’ verliest in tegenstelling tot andere helden. Als zijn onredelijke baas hem op zijn nek zit, reageert hij helemaal niet. ‘He doesn’t engage’.

De volgende film die hij in detail bespreekt is Dirty Harry, de klassieker die van Eastwood de grootste actiester maakte en van Don Siegel de beste actie-regisseur naast Peckinpah. De invloed van Dirty Harry kan niet onderschat worden. Samen met The French Connection luidde de film de transitie in van westerns naar politiefilms. Het is ook de eerste echte seriemoordenaar-film. Harry neemt het op tegen Scorpio, een fictieve versie van San Francisco’s echte Zodiac killer. The Silence of the Lambs en Se7en zijn de kinderen van Dirty Harry.

De samenleving was aan het veranderen in de jaren 70’, schrijft de auteur. De politie neemt het op voor de boeven, zo was soms de perceptie. Met Dirty Harry kregen de angstigen een held met een .44 kaliber Magnum aan hun zijde. Een held die een groep Black Panther-achtige overvallers uitschakelt terwijl hij een hotdog eet. En een held die het recht in eigen hand neemt als een zaak daarom vraagt. Curieus genoeg heeft het (volgens QT zwakke) vervolg Magnum Force de tegenovergestelde boodschap. Hierin neemt Harry het juist op tegen een groep moordenaars die criminelen zonder proces executeren.

Geweld speelt een grote rol in Tarantino’s films en dit is ook iets dat hij opikte in de glorieuze jaren 70’. Bijvoorbeeld bij de fantastische Double Bill Deliverance en The Wild Bunch. De eerste bevat een schokkende homoseksuele verkrachting. The Wild Bunch eindigt in één van de bruutste grafische geweldsexplosies uit de filmgeschiedenis. Ik bedenk me nu dat de man in Deliverance verkracht wordt door een echte hillbilly. Zou dat inspiratie hebben gevormd voor de verkrachting van Marcellus Wallace door hillbilly Zed in Pulp Fiction? Hoe het ook zij: wat Quentin schrijft over die scène klopt; in plaats van dat je wegkijkt van zoiets gruwelijks kun je je ogen er niet vanaf houden. Kennelijk heeft geweld iets fascinerends voor mensen en is film een ideaal medium om dit kanaliseren.

In de jaren 80’ veranderde dit in veel films. Hollywood ging self-censorship toepassen. De enige niet niet-compromitterende regisseurs uit deze jaren waren Lynch, Verhoeven, Cronenberg, Ferrera, Gilliam en De Palma (soms). Niet toevallig allemaal behorend tot mijn favoriete filmmakers aller tijden. Tarantino klaagt over het gebrek aan immorele, onsympathieke karakters in films uit die tijd. Personages als Parker uit Richard Stark’s boekenserie, waarvan de eerste verfilming The Outfit ook een eigen hoofdstuk krijgt in ‘Cinema Speculation’. Tarantino heeft zelf overwogen om een ‘Parker’ verfilming te doen in de jaren 90’ met Robert De Niro (als Parker), Harvey Keitel en Pam Grier in de hoofdrollen. Hij heeft spijt dat hij dit niet heeft gedaan en ik ook! Nu is Payback de enige Parker-verfilming uit dit decennium en hoewel het een prima film is was die van Tarantino ongetwijfeld beter geworden.

Wat is het speculatieve aspect van het boek uit de titel? Tarantino schrijft over de mogelijkheid dat Brian de Palma en niet Scorsese de film Taxi Driver zou hebben gemaakt. Blijkbaar was dat bijna gebeurd, maar vond De Palma de kans op een negatief financieel resultaat te groot (vreemde angst voor een regisseur, maar De Palma kende de noodzaak van een gat in de markt vinden en films te blijven maken). Als hij het gedaan had, was het ongetwijfeld meer een politieke thriller geworden. Bovendien had waarschijnlijk Jeff Bridges in plaats van De Niro Travis Bickle gespeeld and was de pooier waarschijnlijk zwart geweest zoals in het script en dus door een andere acteur gespeeld. Stel je voor, Taxi Driver zonder Harvey Keitel!

Is het boek een aanrader? Absoluut. Dat Tarantino kan schrijven is bekend. Daarnaast heeft de man ongelofelijk veel kennis en inzichten in het Hollywood van die tijd. Een must-read voor cinema fans dus. Wel een waarschuwing; je ‘to watch list’ wordt wel een heel stuk langer door het lezen van dit boek. De film waar ik me het meeste op verheug na het lezen van ‘Cinema Speculation’? Dat is Rolling Thunder over een getraumatiseerde Vietnam veteraan (nog zo’n echt jaren 70’ thema) die op jacht gaat naar een bende die hem in zijn huis hebben gemarteld en zijn vrouw en zoontje hebben vermoord. De lofzang die Tarantino over deze door Paul Schrader (Taxi Driver) geschreven film afsteekt maakt hem onweerstaanbaar. Het is er slechts één van vele.

The Verdict: Tony Hawk: Until the Wheels Fall Off

In my childhood, I was obsessed with skateboarding. As often as possible, me and my friends would go to a halfpipe in a town nearby and practice all day there. We would also visit the skateshop every so often and buy all the skateboarding magazines available. In those magazines was always this absolute legend: Tony Hawk, the best skateboarder in the world. He was like a God to us. The documentary about him, that is now streaming on HBO Max, showed me that he is just a man who, despite all his physical injuries, won’t stop skating until his wheels fall off (Hawk is now 54). Tony Hawk’s life story is not just interesting for skate fans, but for everybody. This is already one of the great sports documentaries. At the age of nine, Tony discovered skateboarding and since then has done nothing else. Pretty soon, he joined the famous Bones Brigade (a team of pro’s with a.o. Lance Mountain, Steve Caballero, Mike McGill and leader Stacy Peralta). A few years later, he turned pro and started winning every competition in the country. In the early nineties, skateboarding went out of fashion and Hawk could no longer make any money doing what he loved. He even had to sell his house and break down his personal halfpipe. He never stopped skating though and in the late nineties/early zeroes, it came back and Hawk made millions on huge shows in Las Vegas and the well known video game franchise. We follow him on his path through those years as he tirelessly works towards his greatest career achievement: the impossible 900. His perseverance is amazing and inspired me to think of new things to try that I think are impossible. Apart from being a moving life story, it also gives the viewer a gigantic amount of the most insane skateboarding footage ever collected. Tony Hawk: Until the Wheels Fall Off is a great flashback to my childhood, but Hawk’s amazing aerial acrobatics are a thrill for everybody to behold.

Tony Hawk: Until the Wheels Fall Off is now available on HBO Max

The verdict: to stream or not to stream? To obsessively stream

Double Bill #02: Grindhouse (Planet Terror & Death Proof)

This was the first time I saw the Rodriguez / Tarantino double feature as it was originally intended: back to back and with fake trailers in between. Originally, I saw the films separately when they came out in 2007 in an open air cinema on Crete. This was a special experience in itself and I really liked the movies. So what is the real authentic Grindhouse experience like? Well, what do you think? It kicks complete ass! It starts with the Machete trailer, which is so good they decided to actually make the movie. Then the first feature Planet Terror opens with that pole dancing sequence, the sexiest ever committed to celluloid. Rose McGowan is amazing as Cherry Darling, a go-go dancer who’ll soon have a machine gun for a leg. Rodriguez’ his contribution is a bat shit crazy gory virus zombie splatterpiece, while the Tarantino film that follows is… well a masterful genre film (in this case a carsploitation-horror), like only the maestro knows how to make them. What’s beautiful is that the films actually go together like burgers and fries. Tarantino-Rodriguez is a unique partnership in the history of filmmaking and this is a once-in-a-lifetime project. The two films have a lot in common. Apart from the shared cast members, they feature lots of lethal ladies; girls who kick ass, though they also suffer a lot. The guys in the movies are mostly psychos. And one of them is unforgettable: Kurt Russell as Stuntman Mike McKay. Another Tarantino-character made for the cinema wax museum. The Grindhouse versions of the films are cut a little shorter than the films released separately. Death Proof now also has a missing reel. Not coincidentally, it is the lap dance scene that is missing (Tarantino and Rodriquez are suggesting that a horny projectionist stole the reels, in Planet Terror a sex scene between Cherry and Wray is missing). Also, included in all gory glory are the fake movie trailers: Rob Zombie’s Werewolf Women of the SS, Edgar Wright’s Thanksgiving and Eli Roth’s Thanksgiving. O man, cult cinema just doesn’t come any better than this.