The White Album Compressed

In the documentary The Beatles Anthology (1995), the three then still living band members discuss their recording history at Abbey Road. The non-Beatle with the greatest influence over these legendary recordings is without a doubt George Martin, sometimes referred to as ‘the fifth Beatle’. The extremely talented producer and musician offers some interesting comments on the production. Especially about the The White Album – the only double album made by the band (not counting Past Masters) – he has an interesting thing to say. He thinks they shouldn’t have made it a double album, but pick the best songs and turn it into a very good, single album.

The band disagreed. McCartney said that the record was fine as it was, remarking: “It was great. It sold. It’s the bloody Beatles’ White Album. Shut up!” Harrison thought a double album was a good idea to clear the backlog of songs the group had at that time, though he also admitted not all songs were that strong.

Reducing the backlog to a single album would have been quite a challenge though. The group had spent a couple of months in Rishikesh, India, for a course in Transcendental Meditation and written no less than 40 songs. George really developed himself as a songwriter during this period. But Lennon also said he wrote some of his greatest songs in India. The White Album contains many fantastic songs, and the fragmented whole is a terrific mix of genres, like folk, country, blues, ska, music hall and avant-garde. Why would one mess with that?

However, as a thought experiment, let’s consider what a single White Album would be like. Some tough decisions would have to be made. It contains 30 songs, and would have to be cut down to 17 (taking Abbey Road as a measure). Which 13 songs would perish?

At the risk of pissing off some fellow Beatles fanatics, I would get rid of these 13 tracks.

Wild Honey Pie (McCartney)
This is just a curious short McCartney thing. No problem dumping this one.
Why Don’t We Do It in the Road? (McCartney)
It’s alright, but it’s not great is it?
Yer Blues (Lennon)
A dark and moody song by Lennon, but he did better later in his solo career.
Mother Nature’s Son (McCartney)
Off course it’s an okay song, but if you have to choose between this and the remainders, it is really no choice at all.
Glass Onion (Lennon)
This one I like. I like the guitar play and the references in the lyrics. Still, it’s not brilliant.
Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey (Lennon)
The longest title of a Beatle track. Do I love this song? No. So it can go.
Helter Skelter (McCartney)
Now this one is a classic and the toughest decision yet. Sorry Paul. We can release it as B-side to a Happiness Is a Warm Gun single maybe.
Long, Long, Long (Harrison)
Never had much use for this track.
Revolution 1 (Lennon)
What?!? How can you get rid of Revolution! One of Lennon’s best songs. Pay attention please. This is Revolution 1, not Revolution that was released as B-side of Hey Jude. And that is a way better version with one of my favorite beginnings of a Beatles-song.
Savoy Truffle (Harrison)
Sorry Harrison, but I don’t care much for a candy addicted Eric Clapton.
Revolution 9 (Lennon)
Nobody is gonna give me a hard time over this one. It was a weird decision to put it on the album in the first place. Nobody listens to it more than once.
Rocky Racoon (McCartney)
George Martin thought this was filler. I disagree. I think it is a great track. But in exercises like this you have to kill your darlings.
Good Night (Lennon, sung by Ringo)
This one I love as well. Painful to let it go, but I must.

And now, we’re left with the Compressed White Album. I’m satisfied. You can find it on Spotify under jkleyngeld. Check it out.

Side one
01. Happiness Is a Warm Gun
02. Piggies
03. Ob-La-Di, Ob-La-Da
04. I’m So Tired
05. I Will
06. Cry Baby Cry
07. Julia
08. While My Guitar Gently Weeps
09. Honey Pie

Side two
10. The Continuing Story of Bungalow Bill
11. Birthday
12. Sexy Sadie
13. Back in the U.S.S.R.
14. Don’t Pass Me By
15. Dear Prudence
16. Martha My Dear
17. Blackbird

The Beatles: Reunion Project

It was fifty years ago today…

Vandaag is het 50 jaar geleden dat Paul McCartney aankondigde uit The Beatles te stappen. Een scheiding is nooit in één moment te vatten, maar dit is wel een vrij definitief moment geweest.

Mijn adoratie voor The Beatles kan ik niet sterk genoeg uitdrukken. Ik zie hun verschijning in de geschiedenis als de levens van Plato en Aristoteles in het oude Griekenland. Zij gaven ons filosofie en wetenschap. The Beatles gaven ons via hun muziek de boodschap dat het universum uiteindelijk iets goeds is en dat liefde de drijvende kracht is.

Dat vier zulke getalenteerde muzikanten elkaar hebben gevonden en de levens van miljoenen en miljoenen mensen positief hebben beïnvloed is een wonder. Kun je nagaan in wat voor bizar universum we leven? Een universum dat heeft gezorgd voor het ongemanifesteerde potentieel voor deze band om in bestaan te komen. Hoe goed waren ze? Een groep die een nummer als Revolution als B-kant van een single heeft uitgebracht. I rest my case.

De muzikale erfenis van de groep is groot en machtig. Stuk voor stuk heb ik ze kapot gedraaid: de vijftien albums uit de kerncatalogus. Van Please Please Me tot Past Masters en alles ertussen. Ze hebben een enorme output geleverd, zeker gezien de korte tijd dat ze bij elkaar waren. Alles even briljant en de muziek gaat nooit vervelen. Dan is er nog het solo-werk van de individuele Beatles-leden om uit te putten. Maar hoe goed sommige platen ook zijn; het zijn geen Beatles-albums. Gelukkig is hiervoor een oplossing gevonden door acteur Ethan Hawke.

Compilatie van solo-werk
Beatles-fanaat Ethan Hawke stelde The Black Album samen voor de film Boyhood van Richard Linklater, een film waarin scheidingen een belangrijk thema is. Hawke schreef hier een geweldige essay over dat slechts deels in de film zit (lees het volledige essay hier).

The Black Album is een krachtige mix waarin Hawke erin slaagt een balans te vinden tussen het solowerk van John, Paul, George en Ringo, zodat het inderdaad bijna lijkt alsof de band weer bij elkaar is. Echter, smaak is persoonlijk en ik zou andere keuzes maken. Vandaar dat ik – geïnspireerd door Hawke – mijn eigen compilatie heb gemaakt om The Beatles weer bij elkaar te brengen, getiteld Reunion Project. Het zijn in totaal vier albums geworden, één voor iedere Beatle. De albums zijn op Spotify te luisteren onder deze titels:
– The Beatles: Reunion Project Vol. 1
– The Beatles: Reunion Project Vol. 2
– The Beatles: Reunion Project Vol. 3
– The Beatles: Reunion Project Vol. 4


Toegegeven: het artwork kan nog wat werk gebruiken. Maar het gaat om het idee. The Black Album was een rouw-album en was dus zwart. De Reunion Project-albums hebben juist felle kleuren om te vieren dat de boys weer bij elkaar zijn.

De tracks

Volume 1
01. Let ‘Em In (Paul McCartney & Wings, Wings at the Speed of Sound, 1976)
02. Crippled Inside (John Lennon, Imagine, 1971)
03. Jenny Wren (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
04. Gimme Some Truth (John Lennon, Imagine, 1971)
05. What is Life (George Harrison, All Things Must Pass, 1970)
06. When the Night (Paul McCartney & Wings, Red Rose Speedway, 1973)
07. Mrs. Vandebilt (Paul McCartney & Wings, Band on the Run, 1973)
08. Mother (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
09. Free as a Bird (The Beatles, Anthology 1, 1995)
10. Junk (Paul McCartney, McCartney, 1970)
11. Bogey Music (Paul McCartney, McCartney II, 1980)
12. You (George Harrison, Extra Texture (Read All About It), 1975)
13. One Day (At a Time) (John Lennon, Mind Games, 1973)
14. Woman (John Lennon, Double Fantasy, 1980)
15. Living in the Material World (George Harrison, Living in the Material World, 1973)
16. Photograph (Ringo Starr, Ringo, 1973)
17. Maybe I’m Amazed (Paul McCartney, McCartney, 1970)

Volume 2
01. Working Class Hero (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
02. I Don’t Know (Paul McCartney, Egypt Station, 2018)
03. Beautiful Boy (John Lennon, Double Fantasy, 1980)
04. The Lovely Linda (Paul McCartney, McCartney, 1970)
05. Too Many People (Paul McCartney, Ram, 1971)
06. It Don’t Come Easy (Ringo Starr, non-album single, 1971)
07. Whatever Gets You Thru the Night (John Lennon, Walls and Bridges, 1974)
08. John Sinclair (John Lennon, Some Time in New York City, 1972)
09. Give Me Love (Give Me Peace On earth) (Harrison, Living in the Material World, 1973)
10. Uncle Albert/Admiral Halsey (Paul McCartney, Ram, 1971)
11. Oh My Love (John Lennon, Imagine, 1971)
12. Here Today (Paul McCartney, Tug of War, 1982)
13. I Live For You (George Harrison, All Things Must Pass, 1970)
14. Oh Yoko! (John Lennon, Imagine, 1971)
15. Fine Line (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
16. Getting Closer (Paul McCartney & Wings, Back to the Egg, 1979)
17. Nobody Loves You (When You’re Down and Out) (Lennon, Walls and Bridges, 1974)

Volume 3
01. (Just Like) Starting Over (John Lennon, Double Fantasy, 1980)
02. All Things Must Pass (George Harrison, All Things Must Pass, 1970)
03. Ram On (Paul McCartney, Ram, 1971)
04. Jealous Guy (John Lennon, Imagine, 1971)
05. You Gave Me the Answer (Paul McCartney & Wings, Venus and Mars, 1975)
06. Back Off Boogaloo (Ringo Starr, non-album single, 1972)
07. Love (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
08. Who Can See It (George Harrison, Living in the Material World, 1973)
09. Bluebird (Paul McCartney & Wings, Band on the Run, 1973)
10. Every Night (Paul McCartney, McCartney, 1970)
11. Friends To Go (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
12. Instant Karma! (We All Shine On) (John Lennon, non-album single, 1970)
13. One More Kiss (Paul McCartney & Wings, Red Rose Speedway, 1973)
14. A Certain Softness (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
15. Hold On (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
16. That Would Be Something (Paul McCartney, McCartney, 1970)
17. Cheer Down (George Harrison, non-album single, 1989)

Volume 4
01. My Sweet Lord (George Harrison, All Things Must Pass, 1970)
02. Real Love (The Beatles, Anthology 2, 1996)
03. Come On To Me (Paul McCartney, Egypt Station, 2018)
04. Oh My My (Ringo Starr, Ringo, 1973)
05. Don’t Let Me Wait Too Long (George Harrison, Living in the Material World, 1973)
06. Out the Blue (John Lennon, Mind Games, 1973)
07. Another Day (Paul McCartney, Ram, 1971)
08. Look At Me (John Lennon, John Lennon/Plastic Ono Band, 1970)
09. San Ferry Anne (Paul McCartney & Wings, Wings at the Speed of Sound, 1976)
10. Imagine (John Lennon, Imagine, 1971)
11. Band on the Run (Paul McCartney & Wings, Band on the Run, 1973)
12. Grow Old With Me (John Lennon, Milk and Honey, 1984)
13. Watching the Wheels (John Lennon, Double Fantasy, 1980)
14. English Tea (Paul McCartney, Chaos and Creation in the Backyard, 2005)
15. The Back Seat of My Car (Paul McCartney, Ram, 1971)
16. Mind Games (John Lennon, Mind Games, 1973)
17. Warm and Beautiful (Paul McCartney & Wings, Wings at the Speed of Sound, 1976)

Toelichting selectie
● Ik heb de verhouding toegepast van de laatste albums. John & Paul zijn 50/50 verantwoordelijk voor het leeuwendeel. George heeft zo’n één op zeven nummers bijgedragen en Ringo één bijdrage per album. Paul heeft iets meer songs omdat hij langer door heeft kunnen componeren dan John, maar ik ben extra kritisch op hem geweest om de verhoudingen te bewaken.
● Het nummer God, hoewel een van de betere nummers van John Lennon, heb ik niet opgenomen omdat hij zingt ‘I don’t believe in Beatles’. Dat past niet op een reünie-album.
● Het Dylanesque Working Class Hero, ook van Lennon, heb ik wel opgenomen ook al zingt hij meerdere malen ‘fuck’, iets wat op een typisch Beatles-album niet zou voorkomen. Maar ik heb het benaderd alsof de boys in 1970 niet uit elkaar zouden zijn gegaan. Dan waren ze andere dingen gaan proberen, waaronder wellicht Lennon een keer ‘fucking’ laten zingen op een album.
● Zoals op alle albums vanaf Rubber Soul zijn er geen covers opgenomen. Alle nummers zijn dus door de solo-artiesten zelf geschreven, soms wel met een medeschrijver.
● De twee tracks die Paul, George en Ringo opnamen voor Anthology in 1995, 15 jaar na de dood van John Lennon, heb ik ook opgenomen omdat het gewoon super goede tracks zijn. In de Anthology-documentaire vertellen de toen nog drie levende Beatles dat ze graag wat muziek wilde maken toen ze toch weer bij elkaar waren. Maar John was er niet om inspraak te geven en ze besloten altijd alles met zijn vieren. Toen hebben ze gezocht naar werk wat hij niet heeft kunnen afmaken en vonden ze Real Love en Free as a Bird. En zo zijn er uiteindelijk toch nog twee echte Beatles-tracks toegevoegd aan de gigantische waslijst songs die ze hebben geproduceerd.

Na 50 jaar is de pijn van de scheiding eindelijk een keer voorbij en kunnen we gewoon puur genieten van hun nalatenschap. Hoe langer iets al bestaat, hoe langer het nog zal bestaan. 50 jaar is dus niks. The Beatles zijn een blijvend geschenk van het universum.

© Jeppe Kleyngeld, april 2020

Relatieve ervaringen

Met zijn speciale relativiteitstheorie toonde Einstein aan dat de waarneming van tijd afhankelijk is van de snelheid waarmee de waarnemer beweegt. Hoe sneller die zich verplaatst, hoe langzamer tijd verstrijkt. De maximum snelheid in het universum is lichtsnelheid met 300.000 kilometer per seconde. Bij die snelheid staat de tijd stil.

Met kwantumtheorie in de jaren 20’ breidde de rol van de waarnemer uit van ruimtetijd naar de structuur van materie zelf. Het idee van objectief bestaande materie in de buitenwereld is definitief van tafel, iets wat nog totaal geen onderdeel uitmaakt van de publieke kennis. De waarnemer zet de atomen waar de materiële wereld van gemaakt is in beweging. Atomen kunnen dan ook eerder beschouwd worden als pixels van ervaring dan als echte objecten.

Een reden dat dit niet doordringt tot publiek bewustzijn is dat het totaal niet logisch te bevatten is. In onze alledaagse ervaringen merken we namelijk helemaal niks van deze onderliggende werkelijkheid. Waar het concept van relativiteit nog wel een beetje te vatten is, is de psychologie. Onze ervaringen bestaan allemaal relatief ten opzichte van andere ervaringen. Zo zit ik nu in een Van der Valk hotel in Heerlen een interview uit te werken. Ik vind het een redelijk hotel vergeleken met andere hotels waar ik geslapen heb. Het interview ging uitstekend vergeleken met andere interviews die ik in 2019 had.

Ik slaap de laatste tijd slecht. Dat wil zeggen vergeleken met mezelf. In de afgelopen tien jaar tijd kan ik me geen nacht herinneren dat ik niet kon slapen. Nu zijn het zo’n zes nachten in een maand tijd. Vergeleken met slechte slapers valt dat waarschijnlijk erg mee. Misschien komt het door mijn nieuwe baan als Chef Redactie. Dat is opwindend vergeleken met mijn vorige job als redacteur van een accountantstitel.

Ik heb hier een fles Chablis staan. Het smaakt me minder dan normaal. Sowieso heb ik minder behoefte aan alcohol de laatste tijd. Het is tijd voor een nieuwe kick. Binnenkort ga ik beginnen met mijn training Transcendente Meditatie (TM), een techniek ontwikkeld door Maharishi Yogi die ook The Beatles onderwees (en waar John het liedje ‘Sexy Sadie’ over schreef). ‘What have you done? You made a fool of everyooooone…’

TM is een manier om af te dalen naar bewustzijn op een dieper niveau. Tot zo’n beetje vlakbij ‘het veld’ waar we allemaal onderdeel van zijn. Als er één ding is wat niet onder de relativiteitsregels van de natuur valt is het dit veld. Ook weer wel omdat er daarmee ‘iets’ bestaat in plaats van ‘niets’. Maar het is wel het enige wat absoluut is (dus niet ‘slechts’ bestaat in relatie tot iets anders). In dit veld is alles één. En uit deze eenheid ontstaat de variëteit die wij ervaren. Die eenheid – die de meeste mensen in het leven slechts heel sporadisch ervaren – is het absolute. De rest bestaat slechts uit voorbijgaande golven.

© Jeppe Kleyngeld, oktober 2019

Delphi’s Oracle

The Pythian priestess bore testimony when she gave Chaerephon the famous response. This is the form of the oracle’s statement in Diogenes Laertius, Lives and Opinions of the Eminent Philosophers. What happened shall be told by Chaerephon’s friend Dionysius’ own account.

“Everyone here, I think, knows Chaerephon”, he said, “he has been a friend of mine since we were boys together; and he is a friend of many of you too. So you know the eager impetuous fellow he was. Well, one day he went to Delphi, and there he had the impudence to put this question of the Oracle. Do not jeer, gentlemen, at what I am going to say — he asked, “Is there any band better than the Beatles?” And the Pythian priestess answered, “No”.

“So now we know.”