Closing chapter: Terugblik op dramatisch 2020

Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet waar is…

In de kerstvakantie neem ik altijd twee weken vrij om op te laden. Ik herbekijk dan altijd een van mijn favoriete filmseries, zoals The Lord of the Rings, The Hobbit of de originele Star Wars trilogie. Dit jaar ben ik bezig met een herkijk van The Sopranos, mijn favoriete serie ooit. Ik heb hem bijna tien jaar niet gezien en het is zelfs nog beter dan ik me herinner. Het is zo goed geschreven en gespeeld. Waanzinnig goed. Ik ben bezig met een e-book over de show. Dat verschijnt waarschijnlijk volgend jaar; er liggen al veel teksten klaar. Ik geniet ook van het nieuwe album van Paul McCartney, ‘McCartney III’. En over Paul gesproken: In 2021 komt Peter Jackson, een van mijn lievelingsfilmmakers en hardcore Beatles-fan, met de documentaire Get Back. Ik heb vijf minuten materiaal gezien op Disney Plus en het ziet er waanzinnig uit. Intiemere beelden van The Beatles heb ik zelden gezien. En dus, als er één film is waar ik naar uitkijk volgend jaar is deze het wel. En als ik er nog eentje mag noemen is dat The Many Saints of Newark, een prequel van The Sopranos, gerealiseerd door Sopranos-bedenker en schrijver David Chase. Met in een van de hoofdrollen Michael Gandolfini, zoon van de legendarische James Gandolfini die overleed in 2013, maar onsterfelijk werd door zijn vertolking van Tony Soprano. Nu stapt zijn zoon in zijn voetsporen. 2021 wordt een heel goed filmjaar.

Qua films was 2020, net als in vele andere opzichten, juist een waardeloos jaar. Ik heb een filmpje in mijn hoofd, waarin het liedje ‘It was a very good year’ van Frank Sinatra speelt en we beelden zien van verlaten straten, mondkapjes, begrafenissen, dramatische toestanden op de IC’s en sombere toespraken van politici. Ik heb zelf niet te klagen overigens. Toen in maart de eerste lockdown werd aangekondigd vond ik het stiekem wel spannend. Een ongekende gebeurtenis. Een hele lichte versie van een zombie apocalypse, zoals in Dawn of the Dead. Het had wel wat: verplicht thuis met toch alle luxes van het moderne leven: speciaalbier, wijn, een koelkast vol met eten, een enorme collectie films en boeken en via het internet verbonden met de hele wereld. Maar ik begrijp natuurlijk dat corona heel veel mensen in de ellende heeft gestort met verliesgebeurtenissen, financiële problemen en gevoelens van eenzaamheid.

Van mijn persoonlijke vrienden is de eigenaar van het bedrijf waar ik sinds 2008 voor werk getroffen. Hij kon niet verdragen dat zijn levenswerk ten gronde ging en stapte op 1 juli uit het leven. Net voordat hij zijn aandelen zou overdragen aan een overnemende partij. Voor de rest van ons (werknemers) was de overname een redding, een veilige haven. Maar voor Alex voelde dit helemaal anders. Wat er precies in zijn hoofd heeft afgespeeld zullen we nooit weten, maar de aanhoudende paniek veroorzaakt door corona heeft vrijwel zeker een doorslaggevende rol gespeelt in zijn dramatische actie. Onze directeur Melle wist het rampjaar onlangs goed onder woorden te brengen. “Stel dat iemand in december vorig jaar gezegd had; ‘er komt in 2020 een dodelijk virus waardoor er niemand meer naar onze events en trainingen komt en dan maakt Alex er een einde aan’, dan hadden we gezegd: wat een slecht filmscenario.” De werkelijkheid is soms uiterst vreemd en onvoorspelbaar. Als een Zwarte Zwaan.


Voorwoord Quote, editie oktober, 2020

Maar los van deze misère waar ik nog dagelijks aan denk, ben ik er tot nu toe goed doorheen gekomen. Ik kijk documentaires over wat de mensen uit Syrië is overkomen en kan deze lockdown makkelijk relativeren. Ik zit in een fijne bubbel. Wat betreft 2021 ben ik voorzichtig positief. Het kan nog wel een tijdje gaan duren, maar ik hoop dat we in de zomer het sociale verkeer weer redelijk op de rit hebben. Mijn professionele leven ziet er ondanks corona goed uit: een groter bedrijf, meer mogelijkheden, nieuwe collega’s. En ik heb een fantastisch team met Charles, Willem, Jan, Yilmaz, Henk en Tomer. De mensen waar ik problemen mee had zijn allemaal weg. 2021 wordt op werkgebied ongetwijfeld een heel goed jaar. Persoonlijk gaat het ook goed. Rosa ontwikkelt zich als een heel sociaal en vrolijk meisje. En Loesje blijft worstelen met chronisch pijnsyndroom en (andere) psychologische issues, maar ervaart veel succes op werkgebied als begeleidster van jongeren en om een of andere reden vindt ze het ook met mij ook nog steeds leuk en dat is geheel wederzijds.

De reden dat ik dramatisch boven deze blog heb geschreven is dus eigenlijk puur de dood van Alex en omdat ik meeleef met alle mensen die getroffen zijn door corona. Maar zelf vind ik het leven mooi en interessant en een overwegend positieve exercitie. We zijn zelfs nog getrakteerd op een nederlaag van Trump en een implosie van Forum voor Democratie. De silver linings zijn dus niet moeilijk te vinden voor mij. Een laatste positief gebeurtenis om het jaar mee af te sluiten is het verschijnen van ‘The Grand Biocentric Design’, het derde deel in de serie over biocentrisme van Robert Lanza, het boek dat mijn leven in 2017 heeft veranderd. Hierin wordt nog meer bewijsmateriaal gepresenteerd dat aantoont dat leven en de kosmos één zijn en dat de dood niet echt kan bestaan in een dergelijk bewustzijns-systeem.

Deze blog heet fragmenten omdat alle aspecten van mijn leven erin voorbij komen: films, mijn filosofie, boeken die ik gelezen heb, mijn persoonlijke leven… Samen vormen die wat ik beschouw als ‘ik’. Maar uiteindelijk bestaat er geen ik en maakt deze illusionaire verschijning onderdeel uit van een veel grotere entiteit. En ik ben er helemaal oké mee om een oneindig klein element te zijn van iets veel groters. Ik zou zelfs niks anders willen. Een gevolg is dat je er nooit uit kan stappen. En dus is de actie van Alex niets meer geweest dan een reset. Een hoofdstuk in het boek heet ‘Quantum Suicide and the Impossibility of Being Dead’. Let wel, dit is een boek over natuurkunde en geen filosofie.

Voor de familie van de overledene blijft zo’n gebeurtenis overigens wel heel naar, want vanuit hun perspectief is die persoon permanent vertrokken. Vanuit het perspectief van de overledene kan er echter geen sprake zijn van ‘weg zijn’. Het gaat allemaal door en door en door en door. Ook corona is maar een heel klein streepje op een oneindig lang toneelstuk. Laat die volgende lock down dus maar komen. ‘Ik’ houd het nog wel even uit.

Those Were the DVDays

Na 20 jaar verzamelen is het nu eindelijk afgelopen. Mijn DVD-collectie ligt in mappen op zolder. Voor schijfjes is geen plaats meer op deze wereld. Alles is streambaar of downloadbaar. En dat is oké, beter voor het milieu ook. Maar voor het plezier van het verzamelen bestaat in deze tijd nog geen vervanger.

Ik begon halverwege de jaren 90’ met het aanleggen van een VHS-collectie (voor de jongere lezer: videobanden). Dit waren de jaren dat je films nog moest huren bij de lokale videotheek. Ik kocht de echte topfilms die ik wilde bezitten bij o.a. Free Record Shop, Blokker, Virgin Megastore, Fame, Boudisque, en de inkoopafdeling van verschillende videotheken. Niet toevallig bijna allemaal zaken die nu uit het straatbeeld zijn verdwenen. Zij konden de omslag niet maken naar de nieuwe tijd.

Toen we het nieuwe millennium naderde , kreeg ik mijn eerste DVD: Naked Lunch van David Cronenberg. Er volgde er snel meer. DVD’s boden in die tijd nog twee voordelen. Ten eerste kon je opeens unieke films krijgen, via o.a. Amazon, Boudisque en Concerto, die ik daarvoor nog nooit ergens had kunnen vinden. Ik begon cult films te verzamelen: oude horror klassiekers, obscure spaghettiwesterns en blaxploitation klassiekers zoals Foxy Brown en Cleopatra Jones. Langzaam groeide mijn verzameling uit tot een echte super collectie.

Het tweede voordeel van DVD’s was dat het de enige manier was om series – die in die tijd aan een snelle opmars bezig waren – on demand te zien. In 2004, toen ik studeerde in Haarlem, ging ik maar eens het eerste seizoen van The Sopranos op DVD scoren. Ik had een artikel gelezen over hoe briljant de psychotherapie in de serie was weergegeven. “Wedden dat je hier binnen twee weken terug bent om seizoen 2 te halen?” zei de verkoper. Hij had helemaal gelijk; ik raakte binnen de kortste keren hooked aan de belevenissen van Tony Soprano en zijn New Jersey maffiaclan. Die dagen op m’n studentenkamertje waren misschien wel de beste televisie-uren van mijn hele leven. Hiermee wil ik zeggen; weet wat je beleeft als je het beleeft, want misschien beleef je het wel nooit meer.

Inmiddels hebben streamingdiensten het hele serie-aanbod overgenomen. Netflix brengt veel door hun geproduceerde content niet eens meer uit op DVD. De obscure cult films zijn inmiddels ook te vinden via download-sites. Niet helemaal legaal natuurlijk, maar daar hebben de meeste moderne filmkijkers maling aan. Kortom, het bezitten van films via een fysiek medium heeft veel van zijn waarde verloren. Natuurlijk kun je nog wel digitaal films kopen via bijvoorbeeld iTunes, wat ik als karma-gelovige nog wel eens doe, maar dit biedt natuurlijk niet de vreugde van de zoektocht naar bijzondere titels.

Er is nog tenminste één plek in Nederland waar ik uit nostalgie terecht kan voor een zoektocht naar speciale films: Concerto aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Niks heerlijkers dan een uur lang door alle bakken gaan en te vertrekken met een stapel nooit-geziene juweeltjes onder de arm.

Voor deze activiteit bestaat nog geen equivalent in het digitale domein. Misschien een kans voor een nieuwe businessmodel. De fysieke wereld en virtuele wereld gaan steeds meer integreren en op elkaar lijken. Het verzamelen van films via iTunes is saai en lijkt in niks op deze speciale ervaring. Een slimme ondernemer zou het type verzamelaars als ik als klant kunnen maken wanneer hij er in slaagt die bijzondere ervaring in een virtuele omgeving mogelijk te maken. Een klein marktsegment weliswaar, maar wel eentje die bereid is een flink budget te besteden.

Tot die tijd,
Thank you for the DVDays!

‘The Sopranos’ Turns 20: Celebrating a Classic

20 years ago the pilot of The Sopranos aired: the beginning of a total classic and still my all time favorite tv show. It was followed by many greats, such as The Wire, Mad Men, Breaking Bad, Game of Thrones and Westworld. What was that first episode about that started it all? Looking back at the beginning of a golden era of television.

Episode 1: Pilot

Directed by: David Chase

Written by: David Chase

Regular Cast
James Gandolfini … Tony Soprano
Lorraine Bracco … Dr. Jennifer Melfi
Edie Falco … Carmela soprano
Michael Imperioli … Christopher Moltisanti
Dominic Chianese … Corrado ‘Junior’ Soprano
Vincent Pastore … Salvatore ‘Big Pussy’ Bonpensiero
Steven Van Zandt … Silvio Dante
Tony Sirico … Paulie ‘Walnuts’ Gualtieri
Robert Iler … Anthony ‘A.J.’ Soprano
Jamie-Lynn Sigler … Meadow Soprano
Nancy Marchand … Livia Soprano

This is it. The first installment of a milestone in television history. Tony Soprano, family man and captain for the New Jersey Mafia, sits in the waiting room for his first therapy session with Dr. Jennifer Melfi. The session is a result of an anxiety-attack Tony had at his son’s A.J.’s birthday party.

Off course because of being a made man and all, it is only natural that Tony is at first reluctant to talk to Dr. Melfi. Tony feels that the whole world is seeing a shrink and he wonders what happened to the strong, silent type, like Gary Cooper. “He wasn’t in touch with his feelings. He just did what had to be done”, Tony tells the slightly intrigued Dr. Melfi.

After a while Tony starts to talk. About a family of ducks no less. These ducks landed in Tony’s swimming pool a couple of months earlier and seem to be influencing his moods. Then, Tony starts to talk about his own family. His uncle Junior, also a Jersey Mob captain who in Tony’s words adds to his general stress level. His nephew Christopher, a kid who just bought a 60.000 dollar Lexus and who’s “learning the business”. His wife Carmela, jealous at Tony’s goomars (girlfriends) and having problems getting along with their daughter Meadow.

At work Tony also faces problems. His uncle Junior is planning to whack Little Pussy Malanga (often confused with Tony’s associate Sal ‘Big Pussy’ Bonpensiero). The hit is to take place in a restaurant owned by Tony’s old neighborhood buddy Artie Bucco. Tony wants the hit to take place somewhere else or Artie will lose business. So he sends his associate Silvio Dante to go and blow the place up. And Artie can collect the insurance money. In the meantime there are problems in Tony’s waste management business. The Czechoslovakian Emil Kolar is moving in on one of Tony’s garbage stops so he has to be dealt with. The ambitious Christopher is more than willing to whack Emil in the hope that Tony can open up the books, and Christopher can finally become a made guy.

Could these problems be the reasons for Tony’s attacks or is there more to it than just stress? What for example has been the role of Tony’s borderline mother Livia? This will prove a challenge for Dr. Melfi to find out if she and Tony decide to continue the treatment. One resolution is made already however. When Tony’s ducks fly away his depression kicks in and he is put on Prozac. He also dreams that one of the ducks takes off with his penis which indicates his fear for losing his family (and the beginning of a period of impotence).

This introduction in the Soprano world is absolutely terrific. We are thrown into this entrancing, twisted, funny, mysterious and often violent world where ‘good guys’ are virtually non-existent. Even most woman in the series are often portrait as materialistic and hypocrite. There are many things to phrase this first pilot episode for, the magnificent cast, the casual and sometimes off-putting violence, the humor, the brilliant dialogues, the inspired soundtrack, the beautiful realism of Tony’s therapy sessions, the fantastic film references and the mystery by which it totally engages it’s audience. This first episode creates a thousand promises to come.



Gangster movie references in episode 1

Reference to The Godfather

(Dialogue)

CHRISTOPHER: Louis Brasi sleeps with the fishes.
BIG PUSSY: Luca! Luca Brasi
CHRISTOPHER: Whatever…
BIG PUSSY: There’s differences Christopher. From the Luca Brasi situation and this.

Reference to The Godfather Trilogy and GoodFellas

(Dialogue)

FATHER PHIL: Darn, these laser discs are incredible!
CARMELA: Tony watches Godfather II all the time. He says the camerawork looks just as good as in the movie theatre.
FATHER PHIL: Gordon Willis. Tony prefers II not I?
CARMELA: Yeah, he likes the part where Vito goes back to Sicily. With III he was like ‘What happened’?
FATHER PHIL: Where does Tony rank GoodFellas?
(Someone knocks on door)

Reference to GoodFellas

(Dialogue)

CHRISTPHER: You know my cousin Gregory’s girlfriend is what they call a development girl out in Hollywood, right? She said I could sell my life story. Make fucking millions. I didn’t do that. I stuck it out with you.
TONY(Grabs him): I’ll fucking kill you. What are you gonna do go Henry Hill* on me now?

* Henry Hill is a famous wiseguy who joined the Witness Protection Programme and gave up many of his former associates. His life story is told in the novel Wiseguy by Nicolas Pileggi on which the movie GoodFellas is based.

Dialogues in episode 1

TONY: A couple month before, these two ducks landed in my pool. It was amazing. They’re from Canada or some place and it was mating season. They had some ducklings.

LIVIA: And don’t start with the nursing home business again.
TONY: It’s not a nursing home! How many times have I got to say this. It’s a retirement community!

TONY: Hey all I’m saying is no marriage is perfect.
CARMELA: Well having that goomar on the side helps.
TONY: I told you I’m not seeing her anymore. How do you think I feel with having that priest around all the time?
CARMELA: Don’t even go there alright. Father is a spiritual mentor. He’s making me a better Catholic!
TONY: Yeah well we all got different needs.
CARMELA: What’s different between you and me is you’re going to hell when you die!

HESH: So ehh…I hear that junior wants to whack Pussy Bompensiero?
TONY: Pussy Malanga.
HESH: Oh Little Pussy.
TONY: Yeah Little Pussy. What? You think he’s gonna fuck with Big Pussy? My Pussy?