Het onfeilbare leidersinstinct van Mando V.

December, 2007

Op de halte Stadionplein bij de Amstelveenseweg in Amsterdam stapte ik uit de Metro. Met een half uurtje zou ik een sollicitatiegesprek hebben bij een bedrijf daar in de buurt, CxO Media genaamd. Ik gokte welke kant ik op moest en begon die richting op te lopen. Toen ik na 10 minuten langs het kantoor van Boer & Croon liep, waar m’n pa gewerkt heeft, zag ik dat ik op mijn kaart dat ik de verkeerde kant op was gegaan. Ik keerde om.

Ik was nog steeds aan de vroege kant, dus deed het rustig aan. Onderweg bereide ik me in mijn hoofd voor op het gesprek. Wat ik van de website heb begrepen was dat het bedrijf actief is in trainingen en tijdschriften. De richting is financieel. Het uitzendbureau dat me gestuurd had, had me een vacatureomschrijving meegegeven. Ik keek er nog eens naar.

Per direct zijn wij op zoek naar een fulltime (40 uur) (m/v): Redactie assistent

De werkzaamheden
Het verrichten van administratieve en organisatorische werkzaamheden ter ondersteuning van de redactie van het Tijdschrift Financieel Management en Chief Financial Officer Magazine. De werkzaamheden omvatten hoofdzakelijk:
– Afhandelen inkomend telefoonverkeer
– Afhandelen reacties die binnenkomen via de site
– Verzenden van bewijsexemplaren
– Coördinatie fotografie
– Tijdschriften bijwerken in het online archief

Mijn vorige uitzendbaantje bij Achmea had ik precies twee dagen volgehouden. Daarna was ik zo verveeld en depressief geraakt dat ik bijna zonder afscheid te nemen de deur uit was gelopen en de metro was ingestapt. Daarvoor had ik een maand bij Dienst Werk en Inkomen gezeten in Amsterdam West. Mijn taken hier bestonden uit het omboeken van dossiers, samen met vijf andere uitzendkrachten. Het was een complete verspilling van belastinggeld geweest. We haalden de dossiers leeg, verwijderden vervolgens een paar blaadjes uit de stapel papier en tabbladen die niet meer nodig waren en stopte het overige papier in een nieuwe map. Die ging dan het archief in. Ik heb heel wat fascinerende verhalen gelezen in mijn tijd daar. Van een communist die meende levenslang recht te hebben op een uitkering omdat zijn ouders in de oorlog onrechtvaardig behandeld waren door de overheid, tot een Marokkaan die zijn vriend aangaf voor fraude: ‘Achmet heft uitkering maar werk tog saterdag op swart markt in befwijk.’ Het was wat dat betreft een fantastisch baantje geweest, zolang het duurde. Hoe vaak krijg je nou de kans om te graven in de sociale menselijke beerput van een Amsterdamse achterstandswijk? Maar goed, wellicht was de tijd aangebroken voor wat vastere ondergrond. Ik was nu een getrouwd man en had tijdens mijn huwelijksreis in Griekenland drie maanden de tijd gehad om na te denken over wat ik met mijn verdere leven wilde doen. Ik had nog steeds geen flauw idee.

De buitenkant van het pand van CxO Media zag er weinig indrukwekkend uit. Het bestond uit twee brede glazen ramen en een dikke, houten deur in het midden. Met witte letters stonden de bedrijfsnamen CxO Media en Finance Media op het raam gedrukt. Ik drukte op de bel en werd binnengelaten door een jonge donkerharige dame met een lieve glimlach. Ik werd op een bank geparkeerd met de mededeling dat ze Francesca ging halen, de hoofdredacteur van één van de bladen. Ik was in de veronderstelling geweest dat ik een gesprek zou hebben met Mando V, de uitgever van de tent. Nou ja, we zien het wel, dacht ik bij mezelf. Francesca was een enthousiaste dame met rossig haar. Ze heette me welkom en stelde voor naar het café om de hoek te gaan. De ruimte waar ze normaal dit soort gesprekken voerde was bezet. Mando had gebeld en zou er met een kwartiertje aankomen.

Café Wildschut was een drukke, gezellige bar met donkeren houten tafels die dicht bij elkaar stonden opgesteld. Het overige publiek bestond vooral uit studenten. Wij namen de tafel achter bij het raam waar het relatief gezien het rustigste was. Francesca haalde een cappuccino voor me en een glas thee voor zichzelf. ‘Weet je wat we doen bij CxO Media?’ vroeg ze. Ik antwoordde dat ik op de website had gezien dat ze financiële bladen uitbrachten en trainingen aanboden. ‘Dat klopt’, antwoordde Francesca. ‘We hebben ook zo’n 20 websites en we organiseren grote congressen voor financiële professionals.’ Vervolgens pakte ze mijn CV dat ik in tweevoud op tafel had gelegd. Ze werd direct enthousiast toen ze zag dat ik een tijdje in India had gezeten. Zelf kwam ze daar regelmatig omdat haar vriend bij een architectenbureau werkte met belangen in India. Ze vond het een fantastisch land, vertelde ze. Na het uitwisselen van wat wetenswaardigheden over de bezochte plaatsen, zag ze dat ik een jaar op de School voor Journalistiek had gezeten in Zwolle en werd ze weer enthousiast. Ze had daar zelf haar studie gedaan. Toen ze vroeg waarom ik na een jaar was gestopt, zei ik maar dat de school me niet zo had gelegen. In werkelijkheid had ik mezelf dat jaar nagenoeg volledig in coma geblowd en niet meer dan 6 van de benodigde 40 studiepunten behaald.

Na een paar minuten kwam Mando binnen. Ik had een zwarte man veracht in pak, maar het was een Aziatische man (wel in pak). Hij was druk aan het bellen in zakelijk jargon. ‘Ja Ad, we gaan die community van drie kanten inpakken. Vanuit de content, in netwerksetting en dan een-op-een. Ja ja ja!’ Mando was bijzonder energiek. Hij was van mijn leeftijd, maar hij had duidelijk extreem veel zelfvertrouwen in wat hij deed. Een succesvol zakenman, dat was meteen helemaal zichtbaar. Na zijn telefoontje stak hij zijn hand uit. ‘Sorry, dat ik zo laat ben. Het is echt een gekkenhuis momenteel. Maar het gaat goed, echt goed.’

We praatte een beetje over wat ik zoal gedaan had. Het was vrij duidelijk dat Mando en ik een goede klik hadden. Francesca werd hier wat onzeker van. Zij was hoofdredacteur van het magazine en ik zou haar redactie-assistent worden. Zij zou dus de keuze moeten maken, maar in het gesprek was Mando duidelijk leidend. ‘Wat wil je doen?’ vroeg hij me. Ik zei dat ik me wilde ontwikkelen in schrijven en het organiseren van events. ‘Dat is perfect’, zei hij. ‘Jij wilt het graag. Ik zie het in je ogen!’. Dat was het gesprek. De conclusie was dat ik de volgende week een dagje zou meedraaien op de redactie. Met een goed gevoel verliet ik het café. Het is fijn wanneer iemand vertrouwen in je toont. En Mando had het goed gezien uiteraard.

Advertenties

Op het randje…

Na een aantal dagen rust was het afgelopen vrijdag weer zover. M’n vader was net overgebracht naar het ziekenhuis in Alkmaar om te herstellen van zijn twee hartoperaties. In de middag raakte hij buiten Westen en bleek er een bloedprop bij zijn hersenstam te zitten. Dit heet een beroerte of herseninfarct. En dan ook nog op een heel gevaarlijke plek: De hersenstam reguleert cruciale lichaamsfuncties, zoals bewustzijn, ademhaling en evenwicht. Een beroerte in dit gebied kan daarom al snel zeer ernstige gevolgen hebben.

Wat volgde was weer een rollercoaster ride en verreweg de heftigste tot nu toe…

Hij werd met ambulance overgebracht naar het AMC voor een spoedoperatie. Ze zijn daar gespecialiseerd in een operatie waar ze met een katheder via de lies de bloedprop verwijderen. Ik ben er met mijn moeder heen gereden en zag nog net hoe hij op een brancard met een medisch team van wel 12 artsen/verpleegkundigen de lift inging.

Er kwam vervolgens een dokter met ons praten en die zei dat de komende uren heel erg spannend zouden worden… Als hij de operatie al zou overleven moesten we afwachten of hij nog wakker zou worden en met wat voor neurologische schade.

Ongeveer anderhalf later hoorde we – mijn broer, zus, schoonzus, neef en Loesje waren inmiddels ook gearriveerd – dat de operatie geslaagd was. Fase 1 zat erop. Nu moest hij nog wakker worden…

Iets later mocht ik bij hem en vroeg of hij me kon horen. En hij knikte! Kort daarna kwam hij helemaal bij en hij kon al zijn lichaamsfuncties nog gebruiken. Alles leek goed, alleen stelde hij steeds dezelfde vragen. De dag daarna werd duidelijk dat zijn kortetermijngeheugen is aangetast door de beroerte. Verder is hij er helemaal goed uitgekomen. De medici spraken van een klein wonder. Ik heb m’n twijfels bij God als losstaande entiteit, maar ik heb hem/haar/het toch maar een bedankje gestuurd.

Natuurlijk is de hersenschade flink schrikken. Maar we dachten echt dat hij het deze keer niet zou halen. Daarnaast is er met revalidatie nog heel veel vooruitgang te boeken en kan hij strategieën aanleren om hier goed mee om te gaan.

Hopelijk is dit echt de laatste stunt van die ouwe en gaat hij nu gewoon herstellen en genieten van zijn verdere leven.

Lucid Dreaming

Onlangs heb ik m’n eerste, korte ‘lucid dream’ meegemaakt; een droom waarin je je ervan bewust bent dat je droomt en waarin je min of meer zelf bepaalt wat je gaat doen en met wie. Ik liep over een grasveld, en besefte opeens dat ik droomde. Toen was ik aan het zweven zoals ik wel vaker doe in dromen. Dit koos ik niet zelf, maar ik besloot dat ik het wel tof vond om te zweven. Ik dacht ook; ‘wat zal ik eens gaan doen in deze droom?’ Ik stak drie joints tegelijk op (wederom niet bewust besloten) en moest lachen. Al deze tijd bleef ik me er bewust van dat ik droomde. Toen voelde ik me wat eenzaam worden en daar verschenen Loesje en Rosa. Ik omhelsde Rosa en mijn geest slipte langzaam terug weer in het onderbewuste. Dit was een korte lucid dream die naar meer smaakte. Dankzij mijn neefje Quinten heb ik tips hoe ik mijn geest hiertoe kan trainen:

1. Een droomjournaal bijhouden waarin je dromen en de emoties die je voelde meteen na het ontwaken noteert.
2. Vraag jezelf elke paar uur als je wakker bent; droom ik nu? Met genoeg oefening, ga je dit jezelf ook in dromen afvragen.
3. Herhaal voor je gaat slapen: ik zal me er bewust van zijn als ik droom. Blijf dit herhalen totdat je bewustzijn langzaam overgaat in slaapmodus.
4. Leer droomsignalen herkennen. Lees door je journaal en zoek naar droomsignalen: situaties of gevoelens die je zou kunnen herkennen als je droomt. Voor mij is door de lucht zweven er zo een.
5. Overweeg een lichtalarm aan te schaffen. Lichte stimulansen tijdens REM-slaap, zoals licht of geluid, kunnen de dromer ervan bewust maken dat hij droomt.

Via: http://www.wikihow.com/Lucid-Dream

Ontsnappen uit de tredmolen

De tredmolen: we zitten er allemaal in, want we hebben allemaal geld nodig voor ons levensonderhoud. Sommige beroepen bieden een exit. Als je stukadoor wordt, is je enige escape een passieve: het winnen van de loterij of ontvangen van een erfenis. Schrijvers, muzikanten, acteurs en kunstenaars verdienen gemiddeld minder dan een tandarts, maar maken meer kans op een positieve Zwarte Zwaan: een uitzonderlijke, onverwachte gebeurtenis met grote impact.

Wij zien alleen de succesverhalen; schrijvers die een bestseller schrijven zoals Joris Luyendijk met ‘Dit kan niet waar zijn’. Acteurs/actrices zoals Michiel Huisman en Carice van Houten die in ‘Game of Thrones’ mogen spelen. Dit zijn de ideaalbeelden, maar daartegenover staan duizenden schrijvers en acteurs die niet kunnen rondkomen van hun werk en moeten bijklussen als ober of telemarketeer.

Ikzelf ben ook op jacht naar de Zwarte Zwaan met mijn Hollywood-script ‘Masters of the Underworld’. Als dat lukt kan ik mijn baantje als finance redacteur opzeggen en mijn tijd besteden zoals ik wil: met een volgend script schrijven of met een beetje filosoferen in een huisje in een afgelegen bos ergens. Die keuzevrijheid heb ik dan, want met voldoende fuck-you-money koop je die vrijheid en hoef je niet langer mee te rennen in de tredmolen.

Nasim Nicholas Taleb – auteur van ‘De Zwarte Zwaan’ is zelf aan de tredmolen ontsnapt. Hij werkte als quant op Wall Street, maar zijn boekenserie over toeval scoorde uitstekend. In ‘De Zwarte Zwaan’ geeft hij tips over het jacht maken op Zwarte Zwanen, zoals de volgende:

Hoe benut je positieve Zwarte Zwanen?
Grijp iedere kans, en alles wat lijkt op een kans. Kansen zijn zeldzaam, veel zeldzamer dan je denkt. Ik wil je nogmaals wijzen op de eerste noodzakelijke stap voor positieve Zwarte Zwanen: je dient je open te stellen voor de mogelijkheid dat je er een treft. Veel mensen hebben niet door dat ze geluk hebben wanneer ze geluk hebben. Als een grote uitgever, kunsthandelaar, filmbons, denker of bankier je voorstelt een afspraak te maken, annuleer dan alles wat je hebt gepland: misschien dient zich nooit meer zo’n kans aan. Het verbaast me soms hogelijk hoe weinig mensen beseffen dat dit soort kansen niet voor het oprapen ligt. Verzamel zo veel mogelijk gratis niet-loterijloten (met een onbegrensd rendement) en dank ze niet af wanneer ze beginnen te renderen. Werk hard en steek je energie niet in geestdodende arbeid, maar in het najagen van zulke mogelijkheden en maximaliseren van de kans dat je er een te beurt valt. Het is daarbij raadzaam in een grote stad te wonen, want dat vergroot je kans op serendiptieve ontmoetingen. Als je je vestigt in een plattelandsgebied omdat je daar ‘in het internettijdperk’ goede verbindingen hebt, ontneem je jezelf dergelijke bronnen van positieve onzekerheid.

Ik woon dan wel op het platteland, oké, maar ik sta wel open voor kansen: gratis niet-loterijloten met een onbegrensd rendement. Die vegetarische Zwarte Zwaan ga ik buitmaken als het geluk mij toelacht. Met talent heeft een succesverhaal volgens toevalexpert Taleb heel weinig te maken.