Relatieve ervaringen

Met zijn speciale relativiteitstheorie toonde Einstein aan dat de waarneming van tijd afhankelijk is van de snelheid waarmee de waarnemer beweegt. Hoe sneller die zich verplaatst, hoe langzamer tijd verstrijkt. De maximum snelheid in het universum is lichtsnelheid met 300.000 kilometer per seconde. Bij die snelheid staat de tijd stil.

Met kwantumtheorie in de jaren 20’ breidde de rol van de waarnemer uit van ruimtetijd naar de structuur van materie zelf. Het idee van objectief bestaande materie in de buitenwereld is definitief van tafel, iets wat nog totaal geen onderdeel uitmaakt van de publieke kennis. De waarnemer zet de atomen waar de materiële wereld van gemaakt is in beweging. Atomen kunnen dan ook eerder beschouwd worden als pixels van ervaring dan als echte objecten.

Een reden dat dit niet doordringt tot publiek bewustzijn is dat het totaal niet logisch te bevatten is. In onze alledaagse ervaringen merken we namelijk helemaal niks van deze onderliggende werkelijkheid. Waar het concept van relativiteit nog wel een beetje te vatten is, is de psychologie. Onze ervaringen bestaan allemaal relatief ten opzichte van andere ervaringen. Zo zit ik nu in een Van der Valk hotel in Heerlen een interview uit te werken. Ik vind het een redelijk hotel vergeleken met andere hotels waar ik geslapen heb. Het interview ging uitstekend vergeleken met andere interviews die ik in 2019 had.

Ik slaap de laatste tijd slecht. Dat wil zeggen vergeleken met mezelf. In de afgelopen tien jaar tijd kan ik me geen nacht herinneren dat ik niet kon slapen. Nu zijn het zo’n zes nachten in een maand tijd. Vergeleken met slechte slapers valt dat waarschijnlijk erg mee. Misschien komt het door mijn nieuwe baan als Chef Redactie. Dat is opwindend vergeleken met mijn vorige job als redacteur van een accountantstitel.

Ik heb hier een fles Chablis staan. Het smaakt me minder dan normaal. Sowieso heb ik minder behoefte aan alcohol de laatste tijd. Het is tijd voor een nieuwe kick. Binnenkort ga ik beginnen met mijn training Transcendente Meditatie (TM), een techniek ontwikkeld door Maharishi Yogi die ook The Beatles onderwees (en waar John het liedje ‘Sexy Sadie’ over schreef). ‘What have you done? You made a fool of everyooooone…’

TM is een manier om af te dalen naar bewustzijn op een dieper niveau. Tot zo’n beetje vlakbij ‘het veld’ waar we allemaal onderdeel van zijn. Als er één ding is wat niet onder de relativiteitsregels van de natuur valt is het dit veld. Ook weer wel omdat er daarmee ‘iets’ bestaat in plaats van ‘niets’. Maar het is wel het enige wat absoluut is (dus niet ‘slechts’ bestaat in relatie tot iets anders). In dit veld is alles één. En uit deze eenheid ontstaat de variëteit die wij ervaren. Die eenheid – die de meeste mensen in het leven slechts heel sporadisch ervaren – is het absolute. De rest bestaat slechts uit voorbijgaande golven.

© Jeppe Kleyngeld, oktober 2019

Kluts is naar de kattenhemel

Voor altijd brokjes verorberen.
Niet van die materiele, van deze soort kun je blijven eten.
En sashimi van tonijn en stukjes kipfilet.
Geen irritante katten die je mandje inpikken.
Af en toe een muis vangen.
Maar vooral slapen.
Op Loesje’s schoot.
En oneindig veel aaitjes.

RIP Kluts
2005 – 2019

Kluts is thuis alwaar geen bezoek.

De herinneringsdienst zal in besloten kring plaatsvinden op woensdag 7 augustus om 15:30 in Schermerhorn.

Tegenslag en non-dualiteit

Gisteren op de terugweg van mijn werk reed een auto achterop me. Niet heel hard gelukkig, maar toch maar even de verzekeraar bellen.

Ik was toevallig net een podcast over non-dualiteit aan het luisteren, de filosofie waarin alles één bewustzijn is en vrije wil en controle volledige illusies zijn. En toen knalde die auto op me… Misschien een subtiele boodschap om het er even in te rammen. Alles wat moet gebeuren, gebeurt.

Luister hier naar de podcasts van Paul Smit en Patrick Kicken.

Mentale ambities

‘Hoe gaat het met je boek?’ Goed, goed, maar het is ook uitdagend. Hoe ga ik mensen uitleggen dat alles wat ze denken te zijn gegenereerd wordt door een geïndividueerd stuk kosmisch bewustzijn?

En dat is jammer, want het zou de mensheid veel kunnen brengen als ze de mentale, droomachtige aard van de werkelijkheid zouden begrijpen. Het lost niet plotsklaps alle problemen op. Verre van. Maar het geeft wel een andere kijk op zaken waar veel mensen zich zorgen over maken.

Zoals de dood. Veel mensen veronderstellen dat ‘er na de dood niks is’. Behalve dat dit tegenstrijdig is in termen (‘niks’ en ‘zijn’) is het ook niet waar. Je hersenen, hoewel een prachtig, complex orgaan, genereren niet je bewustzijn. Het brein is een object dat bestaat in je geest en dus niet andersom.

Een bekende analogie is het televisietoestel verwarren met het signaal. Als je de tv uitzet is er vanuit jouw perspectief geen uitzending meer. Vanuit het perspectief van het signaal is dat helemaal niet het geval. Weliswaar ontbreekt nu één lokalisering die er eerst wel was, maar het signaal gaat gewoon verder op andere plekken, zowel lokaal als niet-lokaal, met uitzenden.

Kunnen we dit bewijzen met moderne wetenschap? Tuurlijk, maar noem het woord ‘kwantummechanica’ en de niet-beta zal in paniek raken en zo snel mogelijk over een ander onderwerp willen praten. En de beta’s zijn geprogrammeerd om te geloven dat de fysieke werkelijkheid zichzelf in bestaan kan brengen zonder bewustzijn. Dit noemen ze decoherentie. Het is echter een illusie te denken dat ze hiermee de waarnemer-onafhankelijke externe wereld kunnen redden. Maar zoals Einstein eens zei: “Een vooroordeel is moeilijker te splitsen dan een atoom.”

Kortom, dit is een ambitieus project. Maar als ik ook maar een heel klein beetje mensen bewuster kan maken, komt het tipping point waarop het wereldbeeld verandert weer een klein stukje dichterbij. En dat maakt het de moeite waard om de mentale blokkades bij het schrijven, en weerstand vanuit de sceptici, te overwinnen.

Verder wil ik meer gaan sporten, een nog veel grotere uitdaging.