Het dierencarrousel

Vandaag hebben we Mentos laten inslapen, de laatste kip van onze originele groep van zes die we als kuikens hebben grootgebracht.

Dat was in 2010, dus Mentos is twaalf jaar geworden. Dat hoorde de dierenarts niet vaak. En dat niet alleen: ze heeft twaalf zomers doorgebracht op Het Konijneneiland: een paradijs voor dieren met de service (door Loesje) van een vijfsterrenhotel.

De missie van het Konijneneiland is inmiddels uitgebreid van een gelukkig leven creëren voor konijnen naar een gelukkig leven creëren voor alle levensvormen. We hebben de afgelopen jaren zo’n 100 bomen geplant (verschillende wilgensoorten) wat goed is voor de biodiversiteit: insecten en vogels profiteren van de gevarieerde flora. Zoals op de foto te zien weten ook eenden ons goed te vinden, net als ganzen en hoentjes. Ook leven er vier schapen (ouessanten) op het eiland. Alleen konijnen ontbreken momenteel, maar dat komt wel weer.

Mentos is vandaag vertrokken en ze heeft een prachtig kippenleven gehad. Nu sluit ze zich weer aan bij de originele groep: Bert (de haan), Lolita (zijn vrouw), Aagje en de gezusters Cochin. Rust zacht Mentos.

“Full circle: from the tomb of the womb to the womb of the tomb we come. An ambiguous and enigmatical incursion into a world of solid matter very soon to melt from us like the substance of a dream.”
― Joseph Campbell in ‘The Hero With a Thousand Faces’

End Times

Een website die de ‘Rapture Index’ bijhoudt, een indicator die meet wat de christenen ‘eindtijd activiteiten’ noemen, heeft de index de laatste tijd flink verhoogt. Dat is niet verrassend te noemen. Neem de psychotische Poetin en de oorlog in Oekraïne, de snel verergerende klimaatcrisis (en Don’t Look Up-achtige reacties), de polarisatie in Europa, de successen van extreem-rechts, de nepnieuws-epidemie en post-truth politics, inflatie, armoede, hongersnoden, natuurlijke degradatie, et cetera, et cetera.

Je zou er depressief van kunnen worden. Het laatste incident dat mij somber heeft gemaakt is echter van veel kleinere aard dan bovenstaande crisissen. Namelijk het debacle rond EarthToday. Dit is een goed doel (dacht men althans) dat zich inzet voor natuurbehoud. Op de site kun je voor €1,20 een vierkante meter natuur beschermen. Daarvan gaat €0,05 naar de fiscus en €0,15 naar EarthToday. In ruil voor je investering krijg je een aandeelhouderscertificaat. Dit was tenminste het verhaal, zoals het door de organisatie verteld werd.

Onlangs bracht Quote een artikel naar buiten (uitstekend stukje onderzoeksjournalistiek overigens) over het verborgen verdienmodel van deze ‘stichting’. Het blijkt dat de investeerders achter het platform, waaronder Winston Gerschtanowitz en Kees Zegers (oprichter NU.nl) een enorme berg certificaten voor bijna gratis hebben gekregen. Als het platform groeit, neemt de waarde van die certificaten toe. Quote heeft becijferd dat als EarthToday zijn groeidoelstellingen haalt qua beschermde vierkante meters, de oprichters niet miljoenen, maar miljarden te verdelen hebben.

Het goede doel is dus ontmaskerd als een soort variant op de mondkapjeszwendel van Sywertje. Inmiddels zijn de aangesloten bedrijven en goede doelen terecht weggelopen, Youp van het Hek schreef een vernietigende column, dus wat zou ik me nog druk maken, toch? Waarom heeft dit incident impact op mijn gemoedstoestand? Dat zit zo. Toen ik het artikel in Quote las, vroeg ik vroeg me af wat iemand bezielt om zo’n constructie op te zetten. De CEO van EarthToday heeft in een interview op NU.nl gezegd dat psychedelische paddenstoelen volgens haar dé manier zijn om je te realiseren dat kapitalisme anders moet (ik verzin dit echt niet, lees het hier).

In een gênant televisieoptreden, ontkende deze dame in alle toonaarden dat er iets mis is met EarthToday. Het deprimerende hiervan vond ik niet het gedraai en gespin – dat doen bedrijfsleiders en politici altijd die betrapt zijn – maar juist dat zij oprecht niet leek te beseffen dat de opzet van haar businessmodel fundamenteel verkeerd is. Hierdoor is in één klap bij me ingedaald hoever we nog afstaan van het niveau van bewustzijn dat we nodig hebben om de wereld van onszelf te redden. De Veda’s hebben het al geschreven; dit is een tijdperk van laag bewustzijn.

Een purpose zoals EarthToday, dat gedreven wordt door slimme ondernemers en investeerders, is precies wat we nodig hebben. Maar als er aan de achterkant stiekem een verdienmodel is gebouwd dat aan de voorkant verzwegen wordt is er iets heel erg mis. Zeggen dat je het allemaal voor de natuur doet, is namelijk betekenisloos als er zoveel winsten in het verschiet liggen. Bovendien is de maximale impact van EarthToday een gebied zo groot als Friesland en Groningen, een druppel op een gloeiende aarde. En daar wil je als bedenker rijk mee worden? Hebzucht en meer nemen dan je nodig hebt is een ziekte. En EarthToday laat zien in hoeverre deze ziekte greep op ons heeft gekregen. Het zit in de fundamenten van de samenleving.

“Mag je somber worden van dit soort schaamteloze verdienmodellen? Ja, dat mag”, schreef Youp van ‘t Hek in zijn geweldige column. Er zijn gelukkig nog mensen die het wel begrijpen. Maar dit zijn de stukjesschrijvers en cabaretiers. Waar blijven de leiders die we nodig hebben om ons te verlossen uit dit tijdperk van teloorgang?

Een doodgewone dag in Jaipur

22 jaar geleden maakte ik de eerste van mijn twee reizen naar Azië. Samen met een vriend reisde ik in een maand door Noord India en Nepal. Het jaar daarop ging ik naar Thailand. Dit is volgens kenners eigenlijk de verkeerde volgorde. Thailand is Azië Light, geschikt voor de beginneling, terwijl India – zeker in de steden – een drukke, chaotische en overweldigende ervaring is.

Ik maakte van beide reizen een video. Dit vier minuten durende fragment uit de India-film geeft mijn ervaring van deze reis goed weer. De zintuigen worden maximaal geprikkeld. Na twee weken in deze chaos was het in het Boeddhistische Nepal overigens weer erg relaxed bijkomen.

Zo ziet een doodgewone dag in een typische Indiase stad eruit. De wereldpopulatie was met 6,1 miljard een stuk lager toen, maar daar is in Jaipur niks van te merken:

Schrijfambities (van print naar online)

‘Hoe gaat het eigenlijk met je boek?’

Tja, het wil niet echt vlotten. Ik heb een aardig hoofdstuk geschreven (binnenkort te lezen op deze blog), maar ben vastgelopen met dat concept. Toen ben ik opnieuw begonnen met een ander concept en ben ik opnieuw vastgelopen.

Het probleem is – zoals altijd – tijd. Op mijn werk is het al minstens anderhalf jaar een gekkenhuis en het ziet er niet naar uit dat dat snel gaat veranderen. Dus heb ik misschien één, hooguit twee avonden in de week om iets te produceren. En dat werkt niet. Daar had ik laatst met collega Jan Bletz over die een aantal boeken heeft geschreven. Je moet zoiets in één ruk doen. Dag na dag, avond na avond, nacht na nacht. Als je niet in de flow weet te komen gaat het niet lukken. Dan loop je vast. En dat heb ik nu al heel vaak ervaren.

Gelukkig ben ik agile, het magische woord in deze turbulente tijden en waar je dan ook mee om de oren wordt geslagen in managementliteratuur en op zakelijke conferenties. Het betekent dat ik me weet aan te passen aan veranderende omstandigheden. Dus omdat ik niet de mogelijkheid heb een maand of meer onafgebroken aan een boek te schrijven, ga ik iets doen waar dat niet voor nodig is: namelijk een nieuwe website bouwen.

Zo’n website is natuurlijk wel een stuk minder prestigieus dan een boek. Dat is inderdaad een nadeel. Voor mijn ego zou het zeer strelend zijn om mezelf schrijver of auteur te kunnen noemen. Maar een website heeft ook voordelen. Allereerst bereik. Ik heb aardig wat kennis van SEO (Search Engine Optimization) en een specifiek onderwerp op de korrel waar nog volop ruimte in is om online een goede positie in te verwerven.

Het onderwerp is bewustzijn en hoe dat mogelijk (ik zal niet te stellig doen) niet in ons hoofd blijkt te zitten, maar de hele wereld beslaat (inclusief onszelf). Een niche-onderwerp, maar er zijn veel geïnteresseerden. Bovendien zou het het volgende ‘mainstream’ wetenschappelijke paradigma kunnen worden (de aarde is niet plat maar rond / de aarde is niet het middelpunt van het universum / de aarde is virtueel en bestaat alleen in relatie tot bewuste waarnemers).

De site (Free-Consciousness.com) is bovendien in het Engels en heeft dus een potentieel massapubliek.

Nog een voordeel: ik heb geen uitgever nodig. Alles wat ik hoef te doen is de eerste circa vijf essays te schrijven, de site te bouwen in WordPress (mijn amigo Arnold gaat me hierbij helpen) en publiceren maar. Het is wat dat betreft een gouden tijd voor wannabe uitgevers. Iedereen heeft een platform en je kunt vinden van Google wat je wilt, maar één ding doet het algoritme goed: de beste content die de meeste nuttige informatie over een onderwerp geeft, wordt beloond.

De geplande release van Free-Consciousness.com is in 2022.