Once Upon a Time in… Hollywood (recensie)

——– let op: spoilers ——–

Een nieuwe Tarantino film is een event. Dat begint al met de aankondiging: ‘de negende film van… ‘ De man beheerst marketing al net zo goed als filmmaken.

Op het eerste gezicht is Once Upon a Time in… Hollywood een typische Tarantino-film. Een liefdesverklaring aan het Hollywood uit zijn jeugd in 1969. En met sterren die eerder in zijn films hebben gespeeld, zoals Leonardo DiCaprio (Django Unchained) en Brad Pitt (Inglourious Basterds). Toch zijn er een aantal verschillen met zijn eerdere werk. Zo is het kenmerkende ultrageweld gereserveerd voor de laatste vijftien minuten. En heeft de film in feite geen plot…

Dat laatste is te verklaren door het feit dat Tarantino het ‘verhaal’ eerst vijf jaar lang heeft geprobeerd als roman te ontwikkelen. Voordat het uiteindelijk “werd wat het wilde worden”, aldus de schrijver-regisseur in een interview met Esquire. Het is vooral een karakterstudie en tijdsbeeld geworden. Drie personages (twee fictieve en één echte) staan centraal die de drie sociale lagen van Hollywood vertegenwoordigen.

DiCaprio speelt Rick Dalton, een oude western televisiester die nooit succesvol de stap naar films heeft gezet. Brad Pitt is zijn stunt double Cliff Booth, iemand wel in Hollywood werkt, maar geen noemenswaardige carrière – en dus sociale status – heeft. En tot slot, Margot Robbie als up-and-coming actrice Sharon Tate die naast Dalton woont. Als verloofde van de hotste regisseur van dat moment, Roman Polanski, is zij op weg het helemaal te maken in Tinseltown.

Net als in Pulp Fiction volgt de film de gebeurtenissen die de personages gedurende een aantal dagen meemaken. Maar anders dan in Tarantino’s doorbraakfilm zijn deze dagen niet heel veelbewogen. Op de eerste dag heeft Dalton een meeting met Hollywood-agent Marvin Schwarz (fijne bijrol van Al Pacino) die hem probeert te verleiden naar Italië te gaan om in spaghettiwesterns te spelen. De onzekere acteur is ervan overtuigt dat zijn carrière voorbij is en zijn positief ingestelde vriend Cliff troost hem. Sharon Tate bezoekt ‘s avonds een feestje in de Playboy Mansion waar de echte sterren van dat moment aanwezig zijn.

Op dag 2 speelt Dalton een slechterik in een western en volgen we de ups en downs van een vrij gewone draaidag. Wie denkt dat Hollywood alleen maar glamour is, krijgt hier wel even een reality check van de regisseur. Ondertussen onderzoekt de werkloze Cliff een oude film ranch aan de rand van Hollywood waar de Manson familie zich schuilhoudt. Deze doorgeslagen hippies zullen zoals verwacht een bepalende rol in de climax van de film spelen (maar ook zoals verwacht, zal dat op een hele andere manier gaan dan in het echt).

Sharon Tate rijdt tijdens deze dag rond door de stad en bezoekt een film waar ze in speelt: The Wrecking Crew. Ze lijkt een soort droomkarakter te zijn die rondzweeft tussen de ‘echte’ personages Rick en Cliff. In Hollywood wordt fictie realiteit en omgekeerd. Dat wordt helemaal duidelijk in deel 3 (en dag 3) van de film: 8 augustus 1969, de dag dat Hollywood haar onschuld verloor. Enige kennis van de Manson-moorden is hier wel nodig, want Tarantino legt bijna niks uit over de sekteleider en zijn intenties. Manson is zelfs slechts een edelfigurant in de film. En het plan van zijn volgelingen wordt in twee zinnen uit de doeken gedaan: Het huis van Tate binnendringen en iedereen vermoorden. Het op het werk van de duivel laten lijken…

Van Inglourious Basterds weten we dat Tarantino in staat is de geschiedenis (ten goede) te veranderen in zijn scripts. In die film werden Hitler en de volledige SS vermorzeld. In OUATIH haalt hij dezelfde truc uit, want – de grote verrassing – de moordzuchtige hippies lopen het huis van Dalton binnen in plaats van dat van Tate. Dit loopt slecht voor ze af. Cliff beheerst de kunst van geweld heeft hij eerder tijdens een matpartij met Bruce Lee gedemonstreerd. En Dalton veracht hippies die ‘zijn’ Hollywood aan het transformeren zijn. Bovendien heeft hij nog een souvenir uit één van zijn vroegere B-films in zijn schuurtje hangen. En zo eindigt OUATIH niet met het horrorbeeld van een vermoorde zwangere Tate, maar met de eerste ontmoeting tussen haar en Dalton. De bloedmooie actrice leeft en de B-acteur krijgt misschien kans op een carrière-doorstart. ‘Het gebeurde in Hollywood’.

Tarantino heeft duidelijk enorm veel plezier gehad in het uitdenken van Rick’s fictieve filmcarrière. Evenals in het schitterend hercreëren van het Hollywood uit zijn jeugd. Er liggen vast en zeker Oscarnominaties in het verschiet voor productie-ontwerp, kostuums, geluid en camerawerk. Voor kijkers met minder affiniteit met filmgeschiedenis zal dit ongetwijfeld geen favoriete Tarantino-film zijn. Hier heeft de maestro lak aan: hij doet wat hij leuk vindt. Dat blijkt ook uit de bizarre keuze voor zijn tiende, en naar verluidt laatste, film: een Star Trek Motion Picture. Zo gaf hij onlangs te kennen in een interview met Algemeen Dagblad.

We zullen de man en zijn culturele bijdragen enorm missen. Net als in Once Upon a Time in… Hollywood, is de filmindustrie opnieuw drastisch aan het veranderen. Met de opkomst van streaming services worden de klassieke filmproducties, zoals Tarantino ze maakt, een bedreigde diersoort. Daarom een les, zoals die van Cliff zou kunnen komen: geniet van wat je hebt zolang het er nog is. Voordat je het weet is het voor altijd verloren.

Advertenties

De statische status van Filmdungeon.com

Zoals ik de vele duizenden fans van Filmdungeon.com regelmatig moet uitleggen, ligt de site momenteel plat. Nee, niet waar. Platliggen betekent niet toegankelijk, en de site is nog wel toegankelijk. Een betere omschrijving is dat de site stilstaat. Niet dat Filmdungeon.com overleden is, maar er gebeurt niks meer op het platform.

De reden is een technische: ik kan er niks meer aan veranderen. Niet dat ik er nog veel tijd voor had, maar ik zou op zijn minst de content op de homepage af en toe verversen als het kon. Maar dat kan niet meer sinds mijn computer gecrasht is en dat kan niet meer hersteld worden. De laatste content heb ik er een jaar geleden opgezet. Zoals hij nu is zal hij blijven totdat ik de site volledig opnieuw heb gebouwd.

Ik heb Filmdungeon.com eind 2007 gemaakt met een amateuristisch softwarepakketje. HTML heb ik geen kaas van gegeten, dus ik moest iets hebben waarmee in simpelweg blokjes kon slepen en stukken teksten en beelden in kon plakken. Het resultaat was basic, maar acceptabel voor een 1.0 versie.

Mijn kracht ligt in het conceptuele – op inhoud – en het tempo waarmee ik content toevoegde. Op Filmdungeon.com werkte ik drie genres uit: cult, genre en exploitation films. Als ‘one man act’ kun je niet alles doen, dan moet je keuzes maken. Mijn keuze was mainstream cinema links te laten liggen en puur te gaan voor cult films en genres waar veel cult tussen zit, zoals gangster films, horror, carploitation, spaghetti westerns, et cetera.

Filmdungeon

Mijn ambitie was om recensies te schrijven van alle gangster films ooit gemaakt. De gangster film is namelijk mijn favoriete genre en ik ben nogal een completist. Ik ben al een heel eind op weg in de gangster film sectie van de dungeon. Van de andere vertegenwoordigde genres hoefde het niet zo uitgebreid.

Verder wilde ik gewoon toffe features publiceren, zoals:
Schwarzenegger’s 100 Greatest Kills
The Sopranos Revisitied – 200 Memorable Moments

De exploitation film kwam vooral aan bod in de sectie Cult Radar.

Daarnaast heb ik nog een uitgebreide James Bond Special klaar liggen voor de release van ‘Spectre’ later dit jaar, maar die zal ik dan wel op deze weblog publiceren.

Maar goed, er komt dus een nieuwe versie van Filmdungeon.com, maar dat kan wel een paar jaartjes duren. Het is tegenwoordig niet meer moeilijk een site te maken. Met een dienst als Weebly.com is het zo gebeurt, maar als ik het doe, doe ik het goed. De vormgeving heeft nooit helemaal aangesloten op het centrale thema van de site, dus daar is dit een mooie kans voor.

Het ‘probleem’ van niks doen aan je website is dat je Google ranking wegzakt, maar ja, die was toch al niet zo sterk van Filmdungeon.com. Misschien moet ik hem gewoon maar zo laten. Een database site / film archief uit lang vervlogen tijden. Een reliek. Zo retro als maar kan. Ja, misschien wordt dat het wel. Wordt vervolgd (of juist niet).