Borderline, ouderschap en vooroordelen

Gastpost door Loesje Kleijngeld

Loesje schreef deze blog in reactie op de stigmatisering van personen met borderline. Ze reageerde specifiek op deze blog, maar het had ook net zo goed een andere kunnen zijn. Het stigmatiseren van personen met borderline persoonlijkheidstoornis gebeurt helaas nog overal.

Beste,

Een goede hulpverlener gaat er mijns inziens altijd vanuit dat hij nog lang niet alles weet, dat er nog veel te leren valt en dat er nuances bestaan. Een goede hulpverlener is nieuwsgierig naar ontwikkelingen op zijn vakgebied en bovenal (!!!) heeft hij respect voor zijn cliënten.

U heeft ervaring en u heeft de basisproblematiek van mensen met borderline goed op een rij. Ook weet u het prikkelend op te schrijven. Daar is mijns inziens ook alles mee gezegd.

Allereerst. Wat is uw motivatie geweest bij het schrijven van deze blog? Het is geen verhaal waar iemand mee aan de slag kan, op een positieve manier. Zelfs de kinderen van ouders met borderline niet.

Aan de mensen die van streek zijn geraakt door het lezen van dit artikel, wil ik graag het volgende mededelen: Er wordt steeds meer bekend over de werking van de hersenen. Behandelingen worden steeds beter. Vroeger wist men niet goed wat er aan borderline te doen was, met alle gevolgen van dien, voor de persoon met borderline en voor de direct betrokkenen.

Borderline heeft kenmerken waarin elke persoon met borderline zich in meer of mindere mate kan herkennen. Niet elke ‘borderliner’ heeft last van ieder kenmerk. Het kan ook zijn dat iets een tijdje speelt en dan weer een (lange) periode niet.

Belangrijk is dat er aan borderline kan worden gewerkt. Heel hard gewerkt. Daar is hulp bij te krijgen, steeds betere. Hoe hard iemand wil en kan werken, dat ligt aan de persoon zelf. Het is een confronterende, lange, pijnlijke, eenzame, droevige weg. Maar het leven kan er beter op worden. Veel beter. Voor jezelf en voor je omgeving.

Heb je last van borderline en wil je gelukkiger worden en dat je omgeving gelukkiger wordt, dan zul je altijd weer bij moeten schaven. Altijd bijsturen. Dwz, steekt iets de kop op wat je nog niet onder de knie hebt, dan ga je opnieuw aan de slag dmv therapie, praten, lezen, leren, werken. Zie het maar als een leven lang studeren.

Borderline is rot, heel rot. Maar als je leert hoe je er (meer) grip op kunt krijgen, dan is het niet meer zo’n monster. Het is een hele verantwoordelijkheid, waar je niet om hebt gevraagd. Maar zo is het leven.

Houd het klein, kies waar je aan wilt werken, ga ervoor, ploeter en dan….succes!! Geniet, wees trots en dan ga je weer een stapje verder. Als je dat doet (en een goede therapeut leert je hoe het moet), dan wordt je een rijker mens.

Perfect wordt het niet. Maar dat geldt voor iedereen. Probeer van het leven te genieten en tegelijkertijd aan jezelf te blijven werken, zodat de generatie na jou misschien niet meer zo hard hoeft te knokken.

Terug naar Henk. De mensen die op uw blog afkomen zijn zoekende en daarmee kwetsbaar. U bent hulpverlener, dus dat weet u. Het verbaast mij dan ook dat u op zo’n stellige en minzame manier schrijft over de problemen van uw doelgroep. U zegt hulpverlener te zijn, maar u pretendeert dat er niets te helpen valt. Borderline is (zo stelt u) immers hopeloos. Zelfs als iemand u schrijft wel degelijk succes te hebben geboekt, dan doet u dit snel af als dat er wel geen sprake van ‘echte’ borderline zal zijn.

Ik vind het heel (!!) erg dat er nog altijd zoveel hulpverleners bestaan die hun eigen gelijk en ego belangrijker vinden dan het welzijn en de vooruitgang van de patiënt. Dit is superschadelijk en staat de ‘evolutie’ van therapieën in de weg.

Aan alle borderliners: Aan borderline valt te sleutelen. Echt. Enne…je bent geen monster hoor, je hebt gewoon heel erg veel pech.

Liefs, Loesje

Deel 2

Goede avond,

Bedankt voor de reacties. Ter verduidelijking: Ik ben zelf een ‘ernstige borderliner’. Ernstig, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik heb echter, door bijna twee decennia ploeteren, stabiliteit bereikt, lastige eigenschappen en gedragingen de kop ingedrukt en zeer, zeer veel (zelf-) inzichten vergaard. En ik ben nu moeder.

Ik ben echter niet klaar. Als (ernstige) borderliner ben je helaas nooit klaar. Zoals ik al zei is het een kwestie van bijschaven en hard werken. Het moederschap is en blijft voor mij inderdaad een nieuwe uitdaging. Een mijnenveld vol risico’s tot oude gedragingen. Maar met goede wil en introspectie, kom je ver.

Mijn punt: Borderliners zijn mensen. Zijn moeders. Zijn vrouwen ( of mannen) met gevoel. Sommige zijn niet in staat tot zelfinzichten, zelfkritiek, sommigen zijn intelligent, sommige niet, sommige willen vechten, andere niet. Dit laatste is niet anders dan bij mensen zonder borderline. Er bestaan goede en slechte ouders, luie, egoïstische, lieve, zorgzame.

In de psychologie heb ik eigenlijk nooit zo erg gehoord van ‘ernstige borderliners’. Wel van: ‘persoonlijkheidsstoornis-… met borderline trekken’ en van ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’. En dan zijn er ook nog de ‘gewone’ mensen met borderline trekken.

Mocht u twijfelen: menig psychotherapeut/psychiater/psycholoog heeft mij als borderline persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd. In mijn zoektocht naar verbetering heb ik er heel wat gekend. Er is mij echter ook door menig psych respect toegekend door de ‘vastberadenheid en mijn vermogen tot introspectie en het feit dat ik zo’n ander mens heb weten te worden’. Bijna borderliner-af dus. Helaas sta ik in de opvoeding van mijn dochter opnieuw zelf in de kinderschoenen. Ik moet het rad opnieuw uitvinden. Wat overigens voor alle ouders geld.

Ik ontken niet de problemen en vreselijke effecten die borderline op kinderen kan hebben en meestal heeft. Ik ontken ook niet dat het een zeer serieuze beslissing is, die niemand en al helemaal een borderliner niet, licht mag nemen.

Ik wil alleen zeggen dat borderliners mensen zijn. Dat borderliners wel degelijk naar zichzelf kunnen kijken, mits ze de intelligentie bezitten, de juiste hulp krijgen en willen. Ik wil u erop wijzen dat u zelf waarschijnlijk een versmald beeld hebt gekregen door uw ervaringen. Uw ervaringen zijn reëel en uw zorg is terecht, alleen uw manier van benadering niet. Er zijn in inmiddels zoveel therapieën, er zijn zoveel mensen en zoveel soorten borderliners.

Het opzetten van een blog als deze brengt een verantwoordelijkheid met zich mee. Mijns inziens is uw tekst echter ontmoedigend (al is dat vast ook uw bedoeling), eenzijdig en grenst aan discriminatie.

Borderline is een ziekte. Ook borderliners hebben het recht op kinderen. Ze dienen dan echter wel hun verantwoordelijkheid te nemen. Er bewust voor te kiezen (en blijven kiezen) dat de ruimte voor ‘de borderline- gevoelens’ gestructureerd moet worden, op momenten dat het kind er niet is. Dat er ongelooflijk hard gewerkt moet worden en dat er al bergen zijn overwonnen VOOR de keuze een kind te verwekken. Et cetera. Maar niettemin is het niet aan u om over zo een persoonlijk, wezenlijk en pijnlijk iets heen te walsen zoals u mijns inziens doet in uw tekst. Het is kwetsend, bevooroordeeld en schadelijk.

Ik houd het hier verder bij, ik heb mijn aandacht weer nodig voor mijn kind en mijn borderline.

Het beste, Loesje

Icon 5 - Signature

Advertenties

3 Reacties op “Borderline, ouderschap en vooroordelen

  1. Als volwassen kind van een moeder met borderline persoonlijkheidsstoornis vind ik het altijd erg moeilijk om dit soort blogs te lezen.
    Dit voel ik zo omdat ik het idee heb dat er niet genoeg genuanceerd wordt. De blogs die geschreven worden over de verschrikkelijk nefaste gevolgen van een moeder met ernstige BPS spreken mij heel erg aan omdat ze mij helpen te begrijpen (en te herinneren) dat ik niet gek ben en dat ik net zoals zijzelf een slachtoffer was/ben van haar ziekte.
    Hiernaast worden ook blogs zoals deze geschreven waarin BPS fel wordt verdedigd, vaak zelfs uit standpunt van iemand die er zelf aan lijdt. Vreselijk leerzaam en noemenswaardig en daarnaast ook waardevol om te kunnen begrijpen dat niet alle mensen met BPS geen introspectie kennen. Maar het wordt moeilijk om onderscheid te maken tussen gradaties van BPS wanneer zelfs diegenen onder hen die wél introspectie hebben en stappen zetten om te beteren een ‘ernstige’ vorm wordt toegeschreven. Zo wordt de lijn tussen de emotionele terroristen die nooit hulp zullen willen en de mensen die er aan lijden maar dit weten en alles doen om beter te worden vervaagd. Op deze manier vindt geen van beide kanten uiting vanwege onbegrip.

  2. De afgelopen decennia zijn er tal van intensieve therapieën ontwikkeld die mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis kunnen helpen om steviger in de wereld te kunnen staan. Het volgen van zo’n behandeling kost veel tijd en heel veel psychische energie. Mijn waardering voor mensen die die behandeling ondanks vallen en opstaan door willen zetten is groot.

    Als je een kind krijgt begint een deel van dit proces opnieuw. Kinderen confronteren je met je kwetsbaarheden. Het kind is niet de roze droom die er vaak van wordt gemaakt. Een mijnenveld vol risico’van oude gedragingen schrijft Loesje treffend. Het betekent ook dat je er goed aan doet om opnieuw te leren ‘mentaliseren’: wat raakt mij als mijn kind zich zo gedraagt? Dat is overigens een opdracht voor alle ouders.

    Ieder mens komt met deuken en blutsen door zijn jeugd heen. Eén van de flinke deuken wordt borderline genoemd. Maar daar is lang niet alles mee gezegd; borderline bestaat in zóveel gradaties dat ik me wel eens afvraag wat de zin van deze diagnose is.

    Als het om kinderen gaat en er is sprake van ernstige borderline-problematiek bij één van de ouders is het aandurven en volgen van behandeling mijns inziens een criterium dat van groot belang is voor het welzijn van het kind. Juist omdat kinderen ouders confronteren met hun eigen kwetsbaarheid en de deuken die ze zelf in hun leven hebben opgelopen. Vooral de eerste drie jaar zijn in dat opzicht van groot belang. Voor opvoeding krijg je helaas geen herkansing: voordat je het voldoende beseft zijn je kinderen volwassen.

  3. Ik heb veel kenmerken van borderline. mijn officiële diagnose is dat ik dissociëer en een borderline persoonlijkheidsstructuur heb. Ik kan op moeilijke momenten in die mate overspoeld worden door emoties dat ik volledig mijn persoonlijkheid verlies. En dan ben ik volgens mij wel een borderliner. Ik ben 50 jaar en ik kwam op mijn 19 jaar mijn grote liefde tegen. Samen kregen wij 2 kinderen. En inderdaad, met de kinderen kwam ook mijn problematiek aan het licht en ik was in grote moeilijkheden. Hoe ik aan problematiek kom kan ik verklaren. Ik ben namelijk een dochter van narcistische ouders. Ik moest volledig tegemoet komen aan de noden van mijn beide ouders en elks van hun hebben mij emotioneel beschadigd. Mijn kindertijd heb ik dus “overleefd”. Mijn liefde voor mijn man en kinderen gaf mij de moed om aan mijzelf te werken zoals Loesje al beschreef. Het werd mijn levensopdracht. Kleine stapjes verder met veel moed en doorzettingsvermogen, en dit levenslang. Ik leerde van mijn ouders hoe opvoeding niet hoort te zijn. Ik leerde van mijn man en kinderen hoe opvoeding wel hoort te zijn. Ik heb uren psychologische hulp gezocht om deze tegenstrijdigheden en uitzichtloosheid te kunnen bevatten. Ik heb al afgezien in dit proces met de wens dat de volgende generatie het beter heeft. En nu zijn mijn kinderen 17 jaar en 20 jaar. Zij zijn stabiele volwassenen aan het worden. Je kunt van een succes spreken. Mijn inzichten die ik kreeg zijn een meerwaarde in mijn leven. Ik word nog steeds bij momenten overspoeld en mijn kinderen worden gezien in hun noden. Met inzicht kan ik opvoeden. En weet je wat? Ik MOET nog altijd tegemoet komen aan de noden van mijn ouders. Zij hebben nog steeds niets bijgeleerd. Maar ik luister niet meer naar hun. MIJN ouders hadden nooit een kind mogen krijgen is mijn mening. Ik heb hun beschadiging niet doorgegeven. Ik ben fier op mijzelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s