Auteur archieven: Jeppe Kleijngeld

Bad Lieutenant

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Director: Abel Ferrara
Written by: Zoë Lund, Abel Ferrara
Cast: Harvey Keitel, Victor Argo, Paul Calderón

Year / Country: 1992, USA
Running Time: 96 mins.

Harvey Keitel is the Bad Lieutenant in Abel Ferrara’s disturbing cop drama. He’s the kind of guy who starts snorting cocaine in his car right after he has dropped his two boys off at school. LT, as he’s credited, is a hopeless addict. He’s addicted to alcohol, crack, smack and gambling. He is also a walking time bomb.

Harvey Keitel was on a roll this year. First he appeared in Reservoir Dogs and then in this, probably the most well known and appreciated movies by New York artist and filmmaker Abel Ferrara. His performance in Bad Lieutenant is very raw, angry and animallike. LT is like a whacked out version of Keitel’s Mean Streets character.

Speaking of that movie, there are some definite links there, and with Scorsese in general. New York plays a big role, and so does religion. In his most desperate moment, LT even hallucinates of Jesus.

So how bad is LT? Pretty bad. He steals illegal drugs from evidence and puts them in the market and he steals money from two guys who just robbed a store owner while he sends the poor guy over to the station to file a report. He uses his badge only to blackmail two underaged girls to perform sexual acts, and his gun is strictly for blowing out his car radio after he lost another basebal bet.

Like Ferrara’s other drug movie The Addiction, Bad Lieutenant is a very effective film about addiction as it shows the constant hunger and the madness of it. LT is just going around frantically feeding the beast, but it’s never going to be enough. We know he is never going to fill that void and his inevitable downfall draws ever nearer. The despair that Keitel expresses is very well acted. The level of self destruction and self hatred is at times hard to watch though.

Rating:

Biography: Abel Ferrara (1951, New York) is a New York artist and filmmaker. He started making amateur films on Super 8 in his teens before making his mark as independent film director with bloody underground films such as The Driller Killer. Ferrara has an independent way of working, uses low budgets, but is still able to attract Hollywood talent for his movies, such as Christopher Walken and Harvey Keitel. His raw, realistic style and controversial content has earned him a position as an important voice in American cult cinema.

Filmography (a selection): Nicky’s Film (1971, short) / 9 Lives of a Wet Pussy (1976) / Not Guilty: For Keith Richards (1977, short doc) / The Driller Killer (1979) / Ms. 45 (1981) / Fear City (1984) / Cat Chaser (1989) / King of New York (1990) / Bad Lieutenant (1992) / Body Snatchers (1993) / The Addiction (1995) / The Funeral (1996) / The Blackout (1997) / New Rose Hotel (1998) / ‘R Xmas (2001) / Mary (2005) / Go Go Tales (2007) / Chelsea on the Rocks (2008, doc) / Napoli, Napoli, Napoli (2009) / Welcome to New York (2014) / Pasolini (2014) / Alive in France (2017, doc) / Piazza Vittorio (2017, doc) / The Projectionist (2019, doc) / Tommaso (2019) / Siberia (2019) / Padre Pio (2022)

5 vragen over het Konijneneiland in Schermerhorn

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Bestaat het Konijneneiland nog?
Ja en nee. Ja, het Konijneneiland bestaat nog, maar Stichting Het Konijneneiland is dit jaar opgeheven. De stichting was opgericht om konijnen een beter leven te geven, maar na honderden levens van konijnen en andere dieren verbeterd te hebben is het voor Loesje tijd om iets nieuws te gaan doen. Het eiland zelf, sinds 2010 in ons beheer, is nog altijd een klein paradijsje in de polder. We hebben er nu kippen en schapen rondlopen en heel veel bomen geplant.

Waar is het eiland gevestigd?
Langs de N243 ter hoogte van Schermerhorn. Het is het eerste eiland dat vanaf de weg te zien is als je uit de richting van Alkmaar komt en het loopt door tot aan het reclamebord van de beeldentuin van Nic Jonk in Grootschermer. Het is een écht eiland, maar het is wel via een bruggetje langs de weg toegankelijk.

Wat is nu nog het doel van het Konijneneiland nu er geen konijnen meer worden opgevangen?
Het is eigenlijk een enorme tuin geworden, waar we heel veel tijd en liefde in hebben gestopt. Het houdt me in beweging. Als redacteur zit ik eigenlijk de hele dag en ik ben ook niet zo’n sportman. Het onderhoud van het eiland dwingt me om het schrijven af te wisselen met wandelen en werken in de buitenlucht. Voor HSP’er Loesje is het een fijne prikkelarme omgeving om dagelijks even tot zichzelf te komen en in verbinding te staan met de natuur.

Wat zijn de belangrijkste voor- en nadelen van zo’n eiland?
Het voornaamste nadeel is dat zo’n eiland onderhouden heel veel werk is. Vanaf de lente is de groei van alle planten, bomen en struiken niet bij te benen. Het is een constant gevecht tegen de elementen, waarbij je continu achter de feiten aanloopt. Ook kost het aardig wat geld aan materialen en gereedschappen.

Toch zou ik er niet snel afscheid van willen nemen. De laatste jaren dringt steeds meer het besef door dat de wereld voor een periode van ernstige ontwrichting staat. Het klimaatprobleem en de biodiversiteitscrisis gaan gezamenlijk zeer ernstige en negatieve gevolgen hebben. Desondanks denk ik dat we de transitie als mensheid wel gaan maken voordat het echt misgaat, maar we zullen wel getuige zijn van een heleboel ellende.

Dit kan het gevoel van machteloosheid oproepen omdat niks wat ik persoonlijk ga doen deze klimaat- en natuurrampen zal voorkomen. En daarmee kom ik op het eiland: daar heb ik wel invloed op. We hebben een stukje natuur gecreëerd waar dieren, vogels en insecten veilig kunnen leven en bomen kunnen groeien en bloeien. De wereld gaan we er niet mee redden, maar het is fijn om met zo’n initiatief wel op kleine schaal iets concreets te kunnen bijdragen. Ook is het een fijne plek om lekker te chillen in de zomer.

Mag ik komen kijken?
Zeker, het eiland is vrij toegankelijk. Houd svp de poortjes goed gesloten in verband met de dieren, maar kom gerust eens langs als je in de buurt bent.

Double Bill #10: Dune: Part Two & Furiosa: A Mad Max Saga

Posted on by Jeppe Kleijngeld

The two major blockbusters of 2024 have a lot in common: They are both sequels/prequels, are epic in scope, have huge ideas, and take place (almost) completely in deserts. Storywise, they are about the hero’s journey. In Dune: Part Two, we witness how the chosen one Paul Atreides (Timothée Chalamet) develops his powers and fulfills his destiny as savior of the Fremen on Arrakis, while in Furiosa: A Mad Max Saga we see how Furiosa (Anya Taylor-Joy) became the legendary, one-armed warrior she is in Mad Max: Fury Road (2015). Furthermore, both sci-fi epics are directed by visionary directors that don’t appear to have had any studio interference. They made the films they wanted to make and both are – well there’s that word again – epic. Both movies also have fantastic villains for the heroes to stand up against. Dune: Part Two has the Harkonnens, with the psychopathic Feyd-Rautha (Austin Butler) as their latest addition. Furiosa sees the return of the cult leader Immortan Joe with his memorable skull mask and breathing tubes, but also introduces a new bad boy: Dementus (played by a hard to recognize Chris Hemsworth), who’s a depraved sort of father figure for the fiery Furiosa. The henchmen are similar as well: the Harkonnen’s soldiers and the War Boys are both white, bald and loyal without questioning. The production design is in both cases absolutely stunning and must be seen on cinema screens. Highlights: I thought the first showdown between Dementus and Immortan Joe at the Citadel and the attack on the war rig are Furiosa’s most mind-blowing sequences. In Dune: Part Two, Paul’s sandworm ride, Feyd-Rautha’s memorable introduction on the Harkonnen planet of Giedi Prime, and his ritualistic knife fight with Paul are my favorite moments. And there’s good news for the fans: Both movies clearly leave a door open for another sequel. In Furiosa’s case, this would be The Wasteland, another origin story about what happened to Max before we meet him at the beginning of Mad Max: Fury Road. Director George Miller is now 79, but he might still be up for it. It is already confirmed that Denis Villeneuve will return to wrap up his Dune trilogy by adapting Frank Herbert’s book sequel ‘Dune Messiah’. In both cases I say: Bring them on!