Tagarchief: Harvey Keitel

Double Bill #15: Taxi Driver & Bringing Out the Dead

Posted on by Jeppe Kleijngeld

In Scorsese’s oeuvre, this is the most obvious Double Bill together with Casino and GoodFellas. Taxi Driver and Bringing Out the Dead share a great deal in common. Both revolve around a driving protagonist who suffers from urban isolation in New York City while interacting with colleagues. Both were written by Paul Schrader, feature a dark atmosphere, and explore urban madness and crime. Visually, each film reflects the protagonist’s mental state within the cityscape – often through POV shots of grim street scenes. In both, the anti-hero is driven by a desire to save others, particularly women. Each also features a rapid-fire cameo by Scorsese himself (in Bringing Out the Dead, he’s the voice of the radio dispatcher). Both films include moments that likely exist only in the protagonist’s mind: Frank Pierce (Nicolas Cage) sees visions of ghosts and corpses on the streets, while Travis Bickle (Robert De Niro) probably imagines the entire ending of Taxi Driver. Of the two movies, Taxi Driver is obviously the masterpiece. It captures the transformation of this complex main character perfectly. From oddball, to radical, to killer. De Niro’s performance is deeply unsettling; he truly becomes Travis, and it shows. His voice-over beautifully conveys his descent into psychological darkness, and the lines have a raw, poetic quality. Shot on a low budget in a documentary style, the film has a gritty authenticity. Add Bernard Herrmann’s haunting score and the outstanding supporting cast (Jodie Foster, Peter Boyle, Harvey Keitel, and Cybill Shepherd), and you have a truly iconic classic on your hands. While Bringing Out the Dead never reaches that same status, it remains an underrated entry in Scorsese’s filmography. It vividly captures the stress and chaos of working as an ambulance driver, with striking imagery – like Frank literally lifting spirits in the city. Philosophically, it reflects on life and death in the modern metropolis and, unlike Taxi Driver, includes moments of humor (in Taxi Driver, the only joke is Travis taking his date to a porn movie). Viewed together, these films form a fascinating pair: after descending into the darkness of Taxi Driver, Bringing Out the Dead feels almost like a cathartic, even therapeutic, experience.

Mean Streets (1974)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


‘You don’t make up for your sins in church. You do it in the streets…’

Directed by:
Martin Scorsese

Written by:
Martin Scorsese
Mardik Martin

Cast:
Harvey Keitel (Charlie Cappa), Robert De Niro (John ‘Johnny Boy’ Civello), David Proval (Tony DeVienazo), Richard Romanus (Michael Longo), Amy Robinson (Teresa Ronchelli), Cesare Danova (Giovanni Cappa), Victor Argo (Mario), George Memmoli (Joey ‘Clams’ Scala), Lenny Scaletta (Jimmy), Jeannie Bell (Diane)

Mean Streets marks the first collaboration between Martin Scorsese and Robert De Niro and right out of the gate, it’s a masterpiece. Set in the tight-knit world of Little Italy, the film follows four small-time hustlers: the conflicted Charlie (Harvey Keitel), hot-tempered bar owner Tony (David Proval), dim-witted loan shark Michael (Richard Romanus), and the reckless wildcard Johnny Boy (Robert De Niro).

Although it isn’t technically Scorsese’s debut, it feels like it. This is the movie in which his voice fully emerges for the first time. It showcases early yet commanding performances by Keitel and De Niro, two actors who would become his most trusted collaborators. Many of the hallmarks of Scorsese’s later masterpieces are already present: the gritty New York setting, the soundtrack full of sixties pop classics, the collision of religion and crime. This isn’t exactly a gangster film – it’s about small-time crooks – but it plays like a prelude to GoodFellas, with dialogues and moral tensions that already sound familiar.

Scorsese immediately sets the tone with a Super 8 projection of Charlie wandering the streets, underscored by the Ronettes’ ‘Be My Baby’. From there, we trail Charlie through his daily routine: drinking in bars, running minor cons, wrestling with Catholic guilt in church visits, and trying to reconcile his moral compass with his ambition.

Charlie wants to rise in the underworld by aligning with his mob-connected uncle, but his loyalty to Johnny Boy – a man drowning in debt and chaos – pulls him down a dangerous path. That loyalty is both touching and toxic, and Scorsese makes it clear early on that violence is never far away. A brutal barroom shooting foreshadows the storm gathering around these characters.

The film’s raw power lies in its atmosphere. Scorsese layers the story with a soundtrack of rock ’n’ roll classics – the Stones’ ‘Jumpin’ Jack Flash’ among them – injecting energy and immediacy into every scene. His restless camera, the naturalistic dialogue laced with profanity, and the lived-in performances combine to create a world that feels authentic and alive.

De Niro is magnetic as Johnny Boy, unpredictable and dangerous yet oddly charming, while Keitel gives a deeply human performance as Charlie, a man torn between sin and salvation. Their chemistry is the film’s beating heart. Scene after scene burns into memory: a drunken spree, a hilariously chaotic bar fight, an explosive confrontation on the street. The pacing is electric, and the details are so rich you’ll want to revisit it just to soak up more of Scorsese’s vision.

The film still feels fresh today. It is utterly original, with no real comparison except some of Scorsese’s later work. Mean Streets doesn’t just hint at the brilliance to come; it announces the arrival of one of cinema’s great storytellers.

Rating:

Quote:
CHARLIE: “You know something? She is really good-lookin’. I gotta say that again. She is really good-lookin’. But she’s black. You can see that real plain, right? Look, there isn’t much of a difference anyway, is there. Well, is there?”

Trivia:
The opening words are actually spoken by Martin Scorsese, not Harvey Keitel as we are led to believe.

Bad Lieutenant

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Director: Abel Ferrara
Written by: Zoë Lund, Abel Ferrara
Cast: Harvey Keitel, Victor Argo, Paul Calderón

Year / Country: 1992, USA
Running Time: 96 mins.

Harvey Keitel is the Bad Lieutenant in Abel Ferrara’s disturbing cop drama. He’s the kind of guy who starts snorting cocaine in his car right after he has dropped his two boys off at school. LT, as he’s credited, is a hopeless addict. He’s addicted to alcohol, crack, smack and gambling. He is also a walking time bomb.

Harvey Keitel was on a roll this year. First he appeared in Reservoir Dogs and then in this, probably the most well known and appreciated movies by New York artist and filmmaker Abel Ferrara. His performance in Bad Lieutenant is very raw, angry and animallike. LT is like a whacked out version of Keitel’s Mean Streets character.

Speaking of that movie, there are some definite links there, and with Scorsese in general. New York plays a big role, and so does religion. In his most desperate moment, LT even hallucinates of Jesus.

So how bad is LT? Pretty bad. He steals illegal drugs from evidence and puts them in the market and he steals money from two guys who just robbed a store owner while he sends the poor guy over to the station to file a report. He uses his badge only to blackmail two underaged girls to perform sexual acts, and his gun is strictly for blowing out his car radio after he lost another basebal bet.

Like Ferrara’s other drug movie The Addiction, Bad Lieutenant is a very effective film about addiction as it shows the constant hunger and the madness of it. LT is just going around frantically feeding the beast, but it’s never going to be enough. We know he is never going to fill that void and his inevitable downfall draws ever nearer. The despair that Keitel expresses is very well acted. The level of self destruction and self hatred is at times hard to watch though.

Rating:

Biography: Abel Ferrara (1951, New York) is a New York artist and filmmaker. He started making amateur films on Super 8 in his teens before making his mark as independent film director with bloody underground films such as The Driller Killer. Ferrara has an independent way of working, uses low budgets, but is still able to attract Hollywood talent for his movies, such as Christopher Walken and Harvey Keitel. His raw, realistic style and controversial content has earned him a position as an important voice in American cult cinema.

Filmography (a selection): Nicky’s Film (1971, short) / 9 Lives of a Wet Pussy (1976) / Not Guilty: For Keith Richards (1977, short doc) / The Driller Killer (1979) / Ms. 45 (1981) / Fear City (1984) / Cat Chaser (1989) / King of New York (1990) / Bad Lieutenant (1992) / Body Snatchers (1993) / The Addiction (1995) / The Funeral (1996) / The Blackout (1997) / New Rose Hotel (1998) / ‘R Xmas (2001) / Mary (2005) / Go Go Tales (2007) / Chelsea on the Rocks (2008, doc) / Napoli, Napoli, Napoli (2009) / Welcome to New York (2014) / Pasolini (2014) / Alive in France (2017, doc) / Piazza Vittorio (2017, doc) / The Projectionist (2019, doc) / Tommaso (2019) / Siberia (2019) / Padre Pio (2022)

Recensie: Cinema Speculation (Quentin Tarantino)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Onlangs heeft Mr. Quentin Tarantino zijn tweede boek afgeleverd na ‘Once Upon a Time in Hollywood’ vorig jaar. Het heet ‘Cinema Speculation’ en is een non-fictieboek over films uit de jaren 70’, het tijdperk van zijn jeugd en volgens de de schrijver-regisseur het beste tijdperk voor films in Hollywood ooit. (Voor mij is dat de jaren 90’, het filmdecenium van mijn jeugd waarin Tarantino als regisseur een grote rol speelde).

Tijdens het lezen had ik voortdurend IMDb openstaan om de titels op te zoeken die QT beschrijft. Één van de eerste films die hij analyseert is Joe van John G. Avildsen (regisseur van Rocky en The Karate Kid). Het gaat over een right wing gun nut die hippies haat en ze wel wil vermoorden en dat op een gegeven moment ook gaat doen… Duidelijke inspiratie voor Once Upon a Time in Hollywood lijkt me.

Zijn moeder en haar vele vriendjes namen de jonge QT (vanaf 7 jaar) mee naar de meest gewelddadige films uit die tijd. Hij zag slechte exploitatiefilms, maar ook vele klassiekers, zoals de Dollars trilogie van Sergio Leone (zijn favoriete regisseur), Where Eagles Dare, Dirty Harry, The Godfather en The Wild Bunch. Hij was meestal het enige kind in een zaal vol volwassenen en begreep niet altijd alles van de films. Zo snapte hij niet dat de freeze frame op het einde van Butch Cassidy and the Sundance Kid betekende dat de hoofdpersonen dood gingen. Maar een voorwaarde van zijn moeder was dat hij geen domme vragen mocht stellen.

Zijn moeder ging een tijdje uit met zwarte mannen en die namen hem af en toe mee naar Blaxploitation films. Zo zag hij met een bijna volledig zwart publiek de film Black Gunn met Jim Brown. Hij observeerde goed hoe het publiek reageerde op zo’n film en op de acteurs. Hier heeft Tarantino zijn voornaamste opleiding genoten: in de bioscoopzaal. Vaak bij geweldige Double en Triple Bills die ze in die tijd nog vertoonden in de bioscopen in Los Angeles.


Op de cover: Regisseur Sam Peckinpah en filmster Steve McQueen op de set van The Getaway.

De film maestro geeft verschillende films een eigen hoofdstuk, zoals Bullitt met Steve McQueen (Steven Spielberg werkt momenteel aan een nieuwe interpretatie van deze klassieker). Bullitt herinnert men zich vooral vanwege de auto-achtervolging. Het plot kan niemand je meer vertellen (dat klopt). McQueen was de grootste ster van die tijd naast Newman en Beatty. Hij doet bijna niets in de film, schrijft Tarantino, maar toch is hij geweldig om naar te kijken. Hij acteert minimalistisch. Plus, hij is cool als agent Frank Bullitt omdat hij nooit zijn ‘cool’ verliest in tegenstelling tot andere helden. Als zijn onredelijke baas hem op zijn nek zit, reageert hij helemaal niet. ‘He doesn’t engage’.

De volgende film die hij in detail bespreekt is Dirty Harry, de klassieker die van Eastwood de grootste actiester maakte en van Don Siegel de beste actie-regisseur naast Peckinpah. De invloed van Dirty Harry kan niet onderschat worden. Samen met The French Connection luidde de film de transitie in van westerns naar politiefilms. Het is ook de eerste echte seriemoordenaar-film. Harry neemt het op tegen Scorpio, een fictieve versie van San Francisco’s echte Zodiac killer. The Silence of the Lambs en Se7en zijn de kinderen van Dirty Harry.

De samenleving was aan het veranderen in de jaren 70’, schrijft de auteur. De politie neemt het op voor de boeven, zo was soms de perceptie. Met Dirty Harry kregen de angstigen een held met een .44 kaliber Magnum aan hun zijde. Een held die een groep Black Panther-achtige overvallers uitschakelt terwijl hij een hotdog eet. En een held die het recht in eigen hand neemt als een zaak daarom vraagt. Curieus genoeg heeft het (volgens QT zwakke) vervolg Magnum Force de tegenovergestelde boodschap. Hierin neemt Harry het juist op tegen een groep moordenaars die criminelen zonder proces executeren.

Geweld speelt een grote rol in Tarantino’s films en dit is ook iets dat hij opikte in de glorieuze jaren 70’. Bijvoorbeeld bij de fantastische Double Bill Deliverance en The Wild Bunch. De eerste bevat een schokkende homoseksuele verkrachting. The Wild Bunch eindigt in één van de bruutste grafische geweldsexplosies uit de filmgeschiedenis. Ik bedenk me nu dat de man in Deliverance verkracht wordt door een echte hillbilly. Zou dat inspiratie hebben gevormd voor de verkrachting van Marcellus Wallace door hillbilly Zed in Pulp Fiction? Hoe het ook zij: wat Quentin schrijft over die scène klopt; in plaats van dat je wegkijkt van zoiets gruwelijks kun je je ogen er niet vanaf houden. Kennelijk heeft geweld iets fascinerends voor mensen en is film een ideaal medium om dit kanaliseren.

In de jaren 80’ veranderde dit in veel films. Hollywood ging self-censorship toepassen. De enige niet niet-compromitterende regisseurs uit deze jaren waren Lynch, Verhoeven, Cronenberg, Ferrera, Gilliam en De Palma (soms). Niet toevallig allemaal behorend tot mijn favoriete filmmakers aller tijden. Tarantino klaagt over het gebrek aan immorele, onsympathieke karakters in films uit die tijd. Personages als Parker uit Richard Stark’s boekenserie, waarvan de eerste verfilming The Outfit ook een eigen hoofdstuk krijgt in ‘Cinema Speculation’. Tarantino heeft zelf overwogen om een ‘Parker’ verfilming te doen in de jaren 90’ met Robert De Niro (als Parker), Harvey Keitel en Pam Grier in de hoofdrollen. Hij heeft spijt dat hij dit niet heeft gedaan en ik ook! Nu is Payback de enige Parker-verfilming uit dit decennium en hoewel het een prima film is was die van Tarantino ongetwijfeld beter geworden.

Wat is het speculatieve aspect van het boek uit de titel? Tarantino schrijft over de mogelijkheid dat Brian de Palma en niet Scorsese de film Taxi Driver zou hebben gemaakt. Blijkbaar was dat bijna gebeurd, maar vond De Palma de kans op een negatief financieel resultaat te groot (vreemde angst voor een regisseur, maar De Palma kende de noodzaak van een gat in de markt vinden en films te blijven maken). Als hij het gedaan had, was het ongetwijfeld meer een politieke thriller geworden. Bovendien had waarschijnlijk Jeff Bridges in plaats van De Niro Travis Bickle gespeeld en was de pooier waarschijnlijk zwart geweest zoals in het script en dus door een andere acteur gespeeld. Stel je voor, Taxi Driver zonder Harvey Keitel!

Is het boek een aanrader? Absoluut. Dat Tarantino kan schrijven is bekend. Daarnaast heeft de man ongelofelijk veel kennis en inzichten in het Hollywood van die tijd. Een must-read voor cinema fans dus. Wel een waarschuwing; je ‘to watch list’ wordt wel een heel stuk langer door het lezen van dit boek. De film waar ik me het meeste op verheug na het lezen van ‘Cinema Speculation’? Dat is Rolling Thunder over een getraumatiseerde Vietnam veteraan (nog zo’n echt jaren 70’ thema) die op jacht gaat naar een bende die hem in zijn huis hebben gemarteld en zijn vrouw en zoontje hebben vermoord. De lofzang die Tarantino over deze door Paul Schrader (Taxi Driver) geschreven film afsteekt maakt hem onweerstaanbaar. Het is er slechts één van vele.

Lees ook: QT8: The First Eight