What are you really?

Boy, did Theo had problems with that car he bought at Honest Joe’s. It started off with little things. A doorlock needed replacing. And some fiddly bits in the rear suspension fell off. The usual. Then bigger stuff started to go wrong. First the clutch, then the gearbox… Finally the whole transmission. The tale of Theo’s car, or more usually the Ship of Theseus, is one of the many puzzles used by philosophers to test intuitions about the identity of things or persons over time. It seems our intuitions in these areas are often strong but conflicting. The story of Theseus’ Ship was told by the English philosopher Thomas Hobbs who then elaborated further. To pick up on Theo’s version: Honest Joe’s didn’t live up to his name. Most of the bits he replaced in Theo’s car were working fine. And he mended any that weren’t. He had saved the old parts and was fitting them together. After two years, he had assembled an exact copy of Theo’s car. He thought it was a copy, but maybe it was Theo’s car.

Which is the original? The car Theo has, now entirely build of new parts, or Joe’s version build entirely of the original parts?

The identity of the car over time is not nearly as neat and tidy as we might wish. It isn’t just a problem with cars and ships, people change enormously over a lifetime. Physically and psychologically, there may be very little in common between a two year old toddler and a 90 year old who has taken his place 88 years later. So are they the same person? It they are, what makes them so? This is the problem of personal identity which has kept philosophers busy for hundreds of years. So what just are the necessary and sufficient conditions for a person to be the same person at one time and a later time?

Animals and brain transplants
The common sense view is probably that personal identity is a matter of biology. I am now who I was in the past because I am the same living organism, the same human animal. I am linked to a particular body which is a single and continuous organic entity. But imagine for a moment a brain transplant. An operation we can envision to be in reach of future technology. In which your brain is transferred into my body. Our intuition is surely that you then have a new body. Not that my body has a new brain. This consideration has lead some philosophers to retreat from body to brain. To claim identity is linked not to the whole body, but to the brain.


Micaela Lattanzio’s project ‘Fragmenta’. Found here….

This move fits our intuition regarding the brain transplant case, but still does not quite do the job. Our concern is what we suppose emanates from the brain, not with the physical organ itself. While we may be uncertain how brain activity gives rise to consciousness or mental activity, few doubt the brain actually underlies that activity. In considering what makes me me, it is the software of experiences, memories, beliefs, et cetera, that concerns me, not the particular lump of grey matter. My sense of being me would be not much shaken if the total sum of those experiences were copied onto a synthetic brain. Or indeed of someone else’s brain could be reconfigured to hold my memories, beliefs, et cetera. I am my mind. I go where my mind goes. Based on this view, my identity is not linked to my physical body, including my brain, at all.

Psychological continuity
Taking the psychological approach to the question of personal identity, rather than a biological or physical one, let’s suppose that each part of my psychological history is joined to earlier parts by strands of enduring memories, beliefs, et cetera. Not all, and perhaps none, of these need extend from start to finish. Provided there is a single overlapping web of these elements. Then it remains my history. I remain me. The idea of psychological continuity as the main criterion of personal identity comes from John Locke. It is the dominant theory among contemporary philosophers, but is not without problems of its own.

Imagine for instance, a Star Trek style teleportation system. Supposed this records your physical composition down to the last atom and then transfers this data to some remote location. Let’s say from London, earth, to Moonbase 1. There your body is exactly replicated from new matter at the precise moment your body in London is annihilated. All is well, as long as your psychological self is also exactly copied. But now suppose the transporter failed to carry out the annihilation in London. Now there are two of you: one on earth and one on Moonbase 1. According to the continuity account, because the psychological continuity is preserved in both cases, they are both you. In this case we have little hesitation to saying that you are the individual in London while the one on the moon is a copy. But if this intuition is right, we seem to be forced back from the psychological to the biological animal account. It appears to matter that you are the old meat in London rather than the new meat on the moon.

Getting yourself straight
Such mixed intuition may come from asking the wrong questions or applying the wrong concepts in answering them. David Hume drew attention to the elusiveness of the self claiming that however hard you look in on yourself, you can only ever detect individual thoughts, memories, experiences. While it is natural to imagine a substantial self, that is the subject of these thoughts, he argues this is wrong. The self is no more than the point of view that makes sense of our thoughts and experiences. This idea of the self as a substantial thing, which we take to be our essence, causes confusion if we imagine our self undergoing brain transplants or being annihilated and reconstituted somewhere else. We assume our personal survival in such thought experiments somehow depends on finding a place for this self. But if we stop thinking in terms of this substantial self, things become clearer. Suppose for instance that the teleporter functions correctly in annihilating your body in London, but producing two copies on the moon. Asking who is you is now simply asking the wrong question. The outcome is that there are now two human beings, each starting off with exactly the same stream of thoughts, memories and experiences. They will now go their own way and their psychological histories from now on will diverge. You, essentially the fond of thoughts, experiences, et cetera, have survived into two new individuals, an interesting form of personal survival, but achieved at the cost of your personal identity.

Source: 50 philosophy ideas you really need to know (Ben Dupré)

Teleportatie – verre droom of nabije realiteit?

Teleportatie is de rechtstreekse verplaatsing van objecten van de ene plaats naar de andere, aldus Wikipedia. Een ronduit fascinerend concept dat vaak in populaire cultuur terug te vinden is. Het bekendste voorbeeld is ‘beam me up, Scotty’ uit Star Trek, maar zelf ben ik vooral een groot fan van ‘The Fly’ van David Cronenberg. Be afraid. Be very afraid.

In deze ‘body horror’ klassieker slaagt een excentrieke wetenschapper er in levende wezens van de ene naar de andere cabine te verplaatsen. Het gaat mis wanneer hij zichzelf teletransporteert, en zonder zijn weten een vlieg plaatsneemt in de cabine. De computer raakt in de war, en besluit het DNA van de vlieg en wetenschapper te combineren. Na dit verschrikkelijk misgelopen experiment verandert wetenschapper Brundle langzaam in een gigantisch vlieg-achting wezen: Brundlefly. Een happy ending zit er niet in.

Cronenberg heeft geen monsters nodig om een horrorfilm eng te maken. Het eigen lichaam kan de engste horror vormen.

Cronenberg heeft geen monsters nodig. Het eigen lichaam kan de engste horror vormen.

Hoe werkt teleportatie?
Een extreem krachtige computer maakt allereerst een scan van het te verplaatsen object. Alle atomen, moleculen en elementaire deeltjes moeten worden meegenomen. Wanneer het object een levend wezen is, zal ook de persoonlijkheid en het geheugen geteleporteerd moeten worden. Uitgaande van een puur wetenschappelijke benadering is alles in het brein vastgelegd en dus scanbaar.

Vervolgens breekt de machine het object af en bouwt een andere machine het weer op. Waar die machine het materiaal vandaan moet halen om dat te doen weet ik niet. In ‘The Fly’ zitten er – meen ik althans – dikke kabels tussen de cabines waar het materiaal doorheen geleid kan worden. Wanneer de machine niet het originele materiaal zou gebruiken is er eerder sprake van kopiëren dan van teleportatie (of klonen indien het originele object blijft bestaan). En dat is een belangrijke reden waarom niet iedereen zou popelen in de machine te stappen.

Om mensen toch enthousiast te krijgen, is het wellicht een interessante mogelijkheid om bepaalde deeltjes weg te laten. Bijvoorbeeld een kankergezwel. Theoretisch moet dit zeker mogelijk zijn voor zo’n hyper intelligente computer.

Hoe reëel is teleportatie?
Wikipedia stelt dat reeds het vastleggen van de positie en toestand van alle elementaire deeltjes en het doorzenden van die informatie zeer complex is. Je krijgt hier te maken met de onzekerheidsrelatie van Heisenberg. Het reconstrueren van het object op basis van de ontvangen informatie is nog moeilijker.

Volgens ttrweb.hu lukt het in de toekomst misschien om een atoom te verplaatsen van de ene plaats naar de andere. En dat zou al een waanzinnige prestatie zijn. Maar het is nog altijd een heel verschil met een object. Laat staan een menselijk lichaam dat uit honderd duizend miljoen miljoen miljoen miljoen atomen bestaat. Bovendien zijn er nog wat kleine probleempjes op te lossen.

• Allereerst de hoeveelheid informatie die verstuurd moet worden kan in geen enkel realistisch tijdsbestek plaatsvinden.

• Ten tweede is er een groot verschil tussen een levend wezen en een dood lichaam. Over de aanwezigheid van een ziel verschillen de meningen, maar over de aanwezigheid van miljarden elektrische processen die in het centrale zenuwstelsel plaatsvinden bestaat geen twijfel. Kan men die ook kopiëren? Stel dat je denkt aan een mooie brunette op het moment van teleportatie, denk je daar dan nog steeds aan wanneer je weer in elkaar bent gezet?

• Op de plek waar het object weer moet verschijnen is al materie aanwezig, waarschijnlijk lucht. Wat gebeurt er met die moleculen? Integreren die met het geteleporteerde object? Dit is een zeer onzekere factor.

Missen we iets?
Zeker. Behalve de eerder genoemde medische factor, zou teleportatie een zeer efficiënt en milieuvriendelijk transportmiddel zijn. Zelfs als het alleen gebruikt worden voor het verplaatsen van goederen zou het – mits energiezuinig te realiseren – miljarden euro’s kunnen besparen aan lucht, weg en zeetransport.

Mensen zelf zouden in eerste instantie – terecht – niet in zo’n machine willen stappen. Wanneer een nieuwe revolutie plaatsvindt, zoals vliegverkeer in de twintigste eeuw, gaat eerst iedereen dood die er wat in doet. Maar na een tijdje wordt het veiliger en verdwijnen langzaam de bezwaren.

Conclusie, droom of realiteit? Nog echt een droom.

Voor medeliefhebbers van ‘The Fly’ nog een toevoeging. Brundle had een oplossing voor handen om zijn transformatie terug te draaien. Hij had namelijk drie cabines beschikbaar en er was een scan gemaakt van hemzelf en van de vlieg voordat ze verplaatst en gefuseerd werden. De getransformeerde Brundle had in cabine 1 kunnen plaatsnemen en de computer opdracht kunnen geven de originele Brundle in cabine 2 en de vlieg in cabine 3 te laten verschijnen. Dit had hij dan wel snel moeten doen voordat hij weefsel begon te verliezen. Jammer voor hem, maar het publiek had dan dit tragische meesterwerk over identiteit en het lichaam als vijand moeten mislopen.