Auteur archieven: Jeppe Kleijngeld

R.I.P. Shane MacGowan

Posted on by Jeppe Kleijngeld

De man met het slechtste gebit uit de muziekindustrie is niet meer. Shane MacGowan, zanger van de legendarische band The Pogues, overleed op 30 november aan een longontsteking. Hij werd 65 jaar, wat gezien zijn levensstijl niet eens zo heel jong is.

Shane MacGowan was een in Engeland geboren Ierse muzikant, vooral bekend als medeoprichter, frontman en hoofd songwriter van de Keltische folk-punkband The Pogues. De liedjes van MacGowan werden beïnvloed door de Ierse geschiedenis, het Ierse nationalisme, de Ierse diaspora en het leven in Londen.

Hij richtte The Pogues op in 1982 en in 1991 werd MacGowan tijdens een tournee ontslagen uit de groep vanwege zijn drankmisbruik. Hij was vaak zo bezopen bij optredens dat hij niet kon performen. Daarna begon hij een nieuwe band: Shane MacGowan and The Popes, waarmee hij rock, Ierse folk en Americana speelde. In 2001 kwam de zanger, met zijn uit duizenden herkenbare, rasperige stem, ook weer regelmatig samen met The Pogues voor optredens, waarna ze in 2014 definitief uit elkaar gingen.

The Pogues heeft een aantal fantastische classics geproduceerd, waaronder ‘The Body of an American’, dat in The Wire op iedere herdenkingsdienst van een politieagent gedraaid werd, of de overledene nou Iers was of niet.

Mijn 10 favoriete The Pogues songs:
10. The Wild Rover
09. Sally MacLennane
08. Fiesta
07. Boys from the County Hell
06. Streams of Whiskey
05. Thousands Are Sailing
04. Hell’s Ditch
03. The Body of an American
02. Dirty Old Town
01. The Irish Rover (met The Dubliners)

R.I.P. Shane! Dat het bier goed mag smaken aan de overkant.

De wetenschap achter ‘out-of-body-travel’

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Het enige wat echt is, is bewustzijn. De rest is virtueel. Dat is de centrale boodschap van Thomas Campbell’s ‘My Big TOE’, een vuistdik boek dat de ware aard van de realiteit beschrijft.

Thomas Campbell (1944) is oorspronkelijk fysicus, maar hij begint zijn boek niet bij de natuurkunde, maar bij bewustzijn. Aan het begin van zijn carrière kreeg hij namelijk de kans onderzoek te doen naar Robert Monroe (1915-1995), een man die beweerde uit zijn lichaam te kunnen treden. Deze stelling wordt sterk bestreden door de wetenschappelijke gemeenschap. En dit is nog steeds hoe er cultureel wordt aangekeken tegen dergelijke fenomenen. Bij astrale projectie – hetgeen dat Monroe beweerde te kunnen – staat het volgende vermeldt op Wikipedia: ‘Er is geen wetenschappelijk bewijs dat er een bewustzijn of ziel is die gescheiden is van normale neurale activiteit of dat men bewust het lichaam kan verlaten en waarnemingen kan doen, en astrale projectie is gekarakteriseerd als een pseudowetenschap.’

Maar Campbell heeft een open geest en heeft nadrukkelijk subjectieve ervaring in zijn TOE (afkorting voor ‘Theory Of Everything’) opgenomen. Want, vindt de onderzoeker, als iets niet resoneert met je persoonlijke ervaring, hoe kun je het dan voor de waarheid aannemen? Daarom is My Big TOE niet een soort narcistische stellingname van de auteur, maar een manier om aan te geven dat een theorie van alles per definitie een subjectief component heeft. Iedereen ontwikkelt in feite een eigen theorie van alles die in lijn is met persoonlijke levenservaringen. En dus is het belangrijk, wanneer je het grotere plaatje wilt zien, om veel ervaringen op te doen die soms wellicht botsen met wat je beschouwt als mogelijk of verklaarbaar binnen je huidige wereldbeeld. Campbell leerde zelf uit zijn lichaam te treden, en zo te ervaren dat de geest niet opgesloten zit in het hoofd van het subject. Zo lijkt het alleen.

Hoe wist hij dit fenomeen – als wetenschapper – te bewijzen? Dit is zeer simpel, al zullen veel wetenschappers dit ook als pseudowetenschappelijk beschouwen. Monroe liet Campbell en een collega-onderzoeker samen uit het lichaam reizen en nam alles op wat ze tijdens het experiment zeiden. Ze bevonden zich in aparte, geluiddichte kamers en werd gevraagd real-time beschrijvingen te geven van wat ze ervaarden tijdens de out-of-body ervaring. Later speelden ze de twee lange opnames tegelijkertijd af en ontdekten ze verbazingwekkende correlaties tussen alles wat ze zeiden en ervoeren. Ze herhaalden het experiment vele malen met andere proefpersonen. Een ander experiment betrof het bewustzijn van de proefpersonen naar huizen van mensen te laten ‘reizen’, ze te laten kijken wat de bewoners aan het doen waren en later samen met hen te bevestigen of dit klopte. Ze waren ook in staat willekeurige getallen te onthouden die op schoolborden waren geschreven buiten de kamers waar hun lichaam lag te slapen, terwijl hun bewustzijn buiten hun lichamen reisde. En dus was de enige conclusie die Campbell’s kon trekken: dit fenomeen is echt.

Zie ook: A Shift In Scientific Worldview – Part 3: Thomas Campbell’s My Big TOE

TV Dungeon: Justified

Posted on by Jeppe Kleijngeld

(2010 – 2015, USA)

Creator: Graham Yost
Cast: Timothy Olyphant, Nick Searcy, Joelle Carter, Jacob Pitts, Erica Tazel, Walton Goggins, Natalie Zea, Jere Burns

6 Seasons (78 Episodes)

“Harlan County, one hell of a place to make your fortune”, quips lawman Raylan Givens (Timothy Olyphant) in one of the final episodes of Justified. It is an homage to Deadwood, another modern reinvention of the western in which Olyphant plays the lead role as sheriff Seth Bullock.

Both Givens and Bullock inhabit a hostile environment, in which long term survival is only possible for the most cunning double crossers, those who are willing to do evil deeds. The lawmen who work these areas also have to adopt or die. And they do…

Justified is based on a short story by Elmore Leonard. The ‘crime laureate’ (1925 – 2013) had a background in Western writing, and it definitely shows. Justified’s hero Raylan Givens is a modern gunslinger, a US marshal who is sent from Miami to his former home region of Eastern Kentucky after a deadly shooting incident.

In this Wild West of the 21st century, he faces off against a whole assortment of rednecks, hillbilly’s, neo-Nazi’s and South-Eastern crime bosses. Not to mention several beautiful Southern dames who surely know how to complicate his life.

His main antagonist is local crime figure Boyd Crowder, who he is acquainted with from his coal mining days. What they have in common is a rotten father who is still active within the Harlan criminal underworld. But despite their similar, rough upbringings, Raylan and Boyd ended up on opposite sides of the law. Their complex relationship is one of the main threats that runs through Justified’s six thirteen-episode seasons.

Timothy Olyphant played a similar role in Deadwood (and as a homage appearance in The Book of Boba Fett), and he was excellent there, but it must be said that in Deadwood, Ian McShane completely steals the show as psychotic saloon boss Al Swearenegen. Although Walton Goggins is great as main villain Boyd Crowder, he doesn’t exactly outstage Olyphant’s hero. On the contrary, Raylan Givens is without a doubt the best performance of Olyphant’s career, and his memorable portrayal is one of the reasons Justified works so well.

Olyphant once jokingly said that Raylan was pretty much a Sam Elliot impression. Funny, because Elliot shows up in the final season as crime boss Avery Markham. He is only one of many interesting criminal characters that make Justified such an extremely enjoyable show. Some last only for an episode, while others make it for multiple seasons. Most eventually meet their demise at the hands of Raylan Givens, because make no mistake: he is a killer, a true violent American hero. And if he thinks a kill is justified, he won’t hesitate to draw and shoot you dead.

The second season is probably the best, but the show remains immensely entertaining throughout its duration. Towards the final seasons, it did find that the story-lines were becoming increasingly unbelievable, but the characters and the dialogues remain a real treat; In 2023, Raylan Givens would return in Justified: City Primeval.