Dungeon Classics #7: Last Man Standing

FilmDungeon’s Chief Editor JK sorts through the Dungeon’s DVD-collection to look for old cult favorites….

Last Man Standing (1996, USA)

Director: Walter Hill
Cast: Bruce Willis, Christopher Walken, David Patrick Kelly, Ned Eisenberg
Running Time: 101 mins.

The story of Last Man Standing – in which a mercenary arrives in a small town and hires himself to two rival gangs – has been told before. The original Yojimbo (1961) is a samurai movie. And the remake A Fistful of Dollars (1964) a spaghetti western. Both are absolute classics. Last Man Standing is not, but hey! This is still a cult favorite. In this version, the setting is a dusty mexican bordertown during the prohibition where two gangs of violent bootleggers are fighting a bloody war. The rough gunslinging drifter Willis (named John Smith) arrives and starts playing both sides off against one another, earning himself a nice payday for his efforts. But the play is not without personal danger. Plus, he starts helping two dames who are hooked up with the gangs’ leaders. Pretty soon, the town turns into a bullet festival, so Smith can display his incredible gun skills. The heavy action that follows is perfectly directed by Hill. Add to this a fine selection of actors, including a creepy Christopher Walken, and you have an irresistible action movie on your hands.

Perfecte kerstfilm: Die Hard (1988)

Mijn favoriete film voor de feestdagen. Een actiefilm met een intelligent script. Iets wat niet te vaak voorkomt. Bruce (wat is hij jong hier!) Willis speelt de eigenwijze New Yorkse agent John McClane, die op kerstavond in een groot kantoorgebouw te maken krijgt met een groep Duitse ‘terroristen’ (eigenlijk meer dieven), die luisteren naar namen als Hans, Karl, Marco en Heinrich. De perfecte schurken. Buiten het uitmuntende script is het vooral genieten van de optredens van Willis en lead terrorist Hans Gruber (Alan Rickman), de briljante actiescènes, de humor en het prachtige camerawerk van onze eigen Jan de Bont. Zo worden ze niet meer gemaakt.

Heerlijk nostalgisch: Actiefilms uit de jaren 80/90

Toen ik opgroeide in de jaren 80’ en 90’, de tijd dat we films nog huurden op VHS-tapes bij videotheken, was ik verslaafd aan hersenloze actiefilms. Schwarzenegger, Willis, Stallone, Van Damme en Seagal waren mijn voornaamste helden toen.

Dan was er ook nog de B-klasse waar oa. Dolph Lundgren en Chuck Norris deel van uitmaakte. Of C-klassers zoals Michael Dudikoff (je weet wel. die dude van ‘American Ninja‘). En dan waren er nog Bruce Lee, zijn zoon Brandon Lee, Wesley Snipes, Keanu Reeves, Mel Gibson, Kurt Russell en nog een paar die ik nu vergeet.


Maria Shriver kan hem wel schieten.

De films waren meestal slecht, maar als ze een aantal ingrediënten bevatte was ik blij, namelijk;
1. Een vermakelijke schurk;
2. Minstens om het kwartier een actiescène of moord;
3. Lijken bij bosjes;
4. Humor (eventueel).

Van de week werd mijn lust voor dit genre weer opgewekt door een artikel dat ik las op filmwebsite Empire. Hier worden veel van mijn favoriete actiefilms besproken, zoals ‘Predator’ en ‘Commando’. De meeste hiervan heb ik sinds mijn jeugd nog minstens één keer gezien, maar eentje was ik bijna compleet vergeten. Ik heb het over één van mijn favoriete films uit die tijd. Een film die uitblinkt in stompzinnige actiescènes en explosies, geen verhaal bevat, maar wel enorm slecht acteerwerk. Ik heb het over ‘Delta Force 2: The Colombian Connection‘.

Ik kreeg zo’n verschrikkelijke zin om deze film weer te zien, dat ik direct het winkelcentrum ben in gerend om hem aan te schaffen. Bij Intertoys had ik geluk en voor drie miezerige euro’s was ik eigenaar van Delta Force 2, die ook nog eens geleverd werd in een fantastische box, waar ook de toppers ‘Delta Force 1’ en ‘Logan’s War’ bij zaten.

Die tagline! Dat doet gewoon iets met je.

Zo geschiedde. Afgelopen weekend keek ik naar fucking ‘Delta Force 2’. In de eerste ‘Delta Force’ namen Scott McCoy en zijn collega ijzervreters het op tegen Libanese terroristen. In deel 2 zijn de drugskartels in Zuid Amerika aan de beurt. Aan het hoofd hiervan staat de ultieme smeerlap Ramon Cota, die zelfs baby’s laat vermoorden. McCoy weet hem te arresteren, maar hij komt weer vrij en ontvoerd wat DEA collega’s van hem. Tijd voor McCoy’s team om met grof geweld het hele kartel om zeep te helpen. Oh yeah.

Hoe voldoet de film aan de criteria?
1. Goed! Billy Drago (wie? Zie IMDb) speelt een gluiperige drugsbaas, een rol die hem op zijn lijf is geschreven. Veel beter kun je het niet krijgen.
2. De actie zit vooral in de tweede helft, waarin de missie ‘vernietig alles’ plaatsvindt. Zodra de actie arriveert, is het het wachten meer dan waard geweest.
3. Circa 75 lijken. Lang niet slecht dus.
4. Humor zit er ook nog in. Het overdreven Amerikaanse militaire machogedoe lijkt bijna een parodie op zichzelf. Een soort ‘Team America: World Police‘. Vrij hilarisch.

Vrijetijdskleding is niet echt zijn ding.

Tijdens de opname zijn trouwens vijf cast & crewmembers om het leven gekomen bij een helikopterongeluk. GESTORVEN-VOOR-FUCKING-DELTA-FORCE-2!! Maar, het is het zeker waard geweest, mannen. Ik had deze film voor geen goud willen missen. Het gevoel van nostalgie heeft me erg goed gedaan.


And remember kids: Don’t fuck with Chuck!

Zie ook mijn IMDb-lijst: 50 Nostalgic Action Movies From My Childhood – 1980-1993