Even his former rival Sylvester Stallone has admitted it: Schwarzenegger is the superior action star. When Arnie was on a roll in his early career, who could beat him in terms of sheer numbers, bloodiness and creativity?
In this killer compilation from Jeppy’s Video Circus – inspired by an early feature on FilmDungeon.com – you get all his excessive eighties/nineties violence in all its full glory.
Watch the video below or go to YouTube by clicking on the Commando-icon:
Het is alweer twintig jaar geleden dat de eerste Kill Bill: Vol 1 werd uitgebracht. Ik zag de film destijds in Parijs. Nadat Tarantino na Jackie Brown zes jaar geen nieuwe film had uitgebracht, waren de verwachtingen hooggespannen toen Kill Bill in de bioscoop verscheen. Ook ik was erg benieuwd naar zijn hommage aan diverse genres als martial arts, samoerai films en spaghettiwesterns en ik was aangenaam verrast. Vanaf de eerste scène zat ik op het puntje van m’n stoel. En toen ik na zo’n twee uur de bioscoop uitliep, was ik vol lof over QT’s nieuwe meesterwerkje.
Empire publiceerde onlangs de hommage: ‘88 Reasons We’re Still Crazy About Kill Bill’ over alle fantastische momenten in het tweeluik. Er zitten veel momenten in de eerste Kill Bill die ik tot mijn favoriete scènes kan rekenen; de bitch fight met Vernita Green, de zwartgallig komische scène in het ziekenhuis, de ultra-bloedige confrontatie met de Crazy 88 in House of the Blue Leaves, het climactische duel met O-Ren Ishii, en de fantastische cliffhanger op het einde. Toch kies ik voor het meesterlijke begin als mijn favoriete scène, een scène die gek genoeg ontbreekt in het Empire overzicht.
Het is hét moment waarop ik direct in de film werd gezogen. Het is een redelijk simpele scène. Eerst komt het Shaw Brother logo, gevolgd door het campy titeltje: Our feature presentation. Een heerlijke verwijzing naar de jaren 70’ grindhouse films waar Quentin in zijn jeugd zo van genoten heeft. En dan volgt de zware ademhaling van een vrouw.
Er verschijnt een nieuwe titel ‘revenge is a dish best served cold’, – old Klingon proverb -, een Star Trek referentie waarmee QT zijn handtekening al zet voordat het eerste beeld verschenen is. En dan komt dat fantastische eerste beeld. We zien een close-up in zwart/wit van een bloedende, toegetakelde bruid (Uma Thurman), en we horen dat iemand haar nadert. We zien cowboylaarzen over de houten vloer lopen die bezaaid is met kogels. De man stopt voor de bruid. En dan komt die perfecte eerste zin: ‘do you find me sadistic?’. Terwijl de ongeziene man zijn monoloog doorzet, veegt hij het gezicht van de bruid af met een zakdoek waar ‘Bill’ op geborduurd staat. De twee belangrijkste personages zijn hiermee op onvergetelijke wijze geïntroduceerd.
Nadat Bill zijn monoloog heeft afgerond vertelt de bruid dat ze zwanger van hem is, maar nog voordat ze haar zin volledig heeft uitgesproken schiet Bill haar door het hoofd met een oorverdovend schot: BLEM!!! Een waar schrikmoment. Zelfs de tweede keer toen ik de film keek, en bewust op dat moment zat te wachten, schrok ik me nog te pletter. De korte intro-scene wordt meteen gevolgd door een typische Tarantino credit sequence, ondersteund door het toonzettende ‘Bang Bang (My Baby Shot Me Down)’ van Nancy Sinatra. Vanaf dat moment wist ik het al zeker; deze film wordt een favoriet van me. Als je zo intens geniet van een begin, weet je dat de film je goed ligt. Verder kon ik niet wachten om meer van Bill te zien (David Carradine heeft een geweldige stem), maar wijselijk wordt zijn gezicht pas getoond in het tweede deel, terwijl hij wel in aardig wat scènes in volume 1 zit. Nog een meesterlijke zet van de meester.
The Japanese classic and its American Western remake. Akira Kurasawa’s Seven Samurai (1954) – about a farming village in 16th century Japan which is about to be robbed by bandits and the honorable men who choose to protect it – can be considered as the birth of action cinema. It is very nearly a perfect film: a fantastic cast, brilliantly executed shots, kinetic editing, and a real sense of adventure. These samurai, farmers and even bandits are living on the edge. Every day could very well be their last. This tense clash of opposing forces is never done better and inspired countless other movies. Seven Samurai established many action cinema traditions, such as the assembly of a team of heroes, including a character for comic relief (Toshiro Mifune). And although Mifune steals many scenes, he doesn’t outshine the other characters who equally come to their right. The Magnificent Seven (1960) is not as great a Western remake as A Fistful of Dollars (1964) is of Kurosawa’s Yojimbo (1961), but it is still a pretty solid Western by director John Sturges (The Great Escape). The plot is exactly the same. Seven gunslingers vow to protect a farming village against a pack of thirty or so bandits, led by Eli Wallach (‘Ugly’ from The Good, The Bad and the Ugly). Yul Brunner and Steve McQueen, two major movie stars at the time, lead the posse, which also includes a young Charles Bronson and James Coburn. The script has less dramatic beats than its Japanse predecessor, but the moments are still there: that feeling that everything is at stake for these characters. An unexpected plot twist that is not in the original, raises the odds even higher. A great move surely. The finale, though, cannot hold a candle to the virtuoso finale of Seven Samurai. Much of the action looks extremely unconvincing with one death scene in particular being an embarrassment. Of course, you might ask yourself: why a remake at all? But that is just Hollywood. And seeing these great American actors doing their hero thing is not so bad at all.
The latest Scorsese is out! Let’s not hope it is his final film, but if it is, it’s a great one and it contains all the elements of a typical Scorsese movie: criminal conspiracies, the founding myths of America, sin and morally corrupt men… they are all there.
If you know Scorsese’s oeuvre, you might have thought about his other movies during the viewing of ‘Flower Moon’. I certainly did. There was one reference in particular that caught my eye. Logically, since I have seen GoodFellas probably more than 30 times, so I couldn’t miss this reference.
At the end of GoodFellas, protagonist Henry Hill (Ray Liotta) decides to join the witness protection programme and testify against his former superiors James Conway (Robert De Niro) and Paul Cicero (Paul Sorvino). In the scene before the final scene, Hill is in court and he is asked by the prosecutor to point out Conway and Cicero for the jury. Hill does and the prosecutor says:
“Your honor, please let the record reflect that Mr. Hill has identified the defendant James Conway.”
In Killers of the Flower Moon, De Niro’s role is similar to James Conway, since his character – William Hale – is like Conway, leader of a major criminal conspiracy.
Towards the ending of ‘Flower Moon’, Leonardo DiCaprio’s character Ernest Burkhart is testifying against Hale in the Osage murder trial. And when I saw De Niro sitting there in the courtroom, I knew it was coming. And yes, Burkhart is asked to point out Hale and surely the prosecutor says:
“Your honor, please let the record reflect that Mr. Burkhart has identified the defendant William Hale.”
Nice one, Marty!
FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND 