My 10 Favorite Horror Movies Ever

Checked and double checked. Darlings killed! This is it:

10. Bad Taste (1987)

Peter Jackson’s inventive low budget debut film is a delight in gory horror and awesome humor. It’s about aliens coming to New Zealand to set-up a supply chain in human flesh for their intergalactic fast food restaurants. What they didn’t count on was secret agent Derek (played by Jackson himself) and his team! Great to see that the visionary director behind The Lord of the Rings trilogy started his career with this hilarious B-movie.

Greatest Moment: The vomit scene: ‘ahhhh, l think the gruel is ready!!’

09. The Bride of Frankenstein (1935)

Back at the old days, they made great films too, you know. And the Universal Monster Movies are not to be ignored when you’re rating your all-time favorite horrors. The beautiful gothic scenery, spot-on art direction, excellent make-up effects, the universal themes, the humor (the monster smoking a cigar!)… The Bride of Frankenstein is the best in its genre and at least as impressive in the time it was made as its contemporary counterparts. Ehhh, which contemporary counterparts by the way?

Greatest moment: The monster and the hermit.

08. Army of Darkness (1992)

You want some more Evil Dead? Come get some! Ash is back with a chainsaw attached to his wrist and a boomstick on his back. This time around he’s kicking Evil’s ass in medieval times. Isn’t it groovy? Well, yes it is. Besides Raimi’s action-packed script and trademark camera tricks, fans can enjoy a brilliant turn from B-Movie star Bruce Campbell. With his masterful comic timing, loads of one-liners and his lady man skills, he makes Ash a truly lovable hero. Not to mention a horror icon. Hail to the King baby!

Greatest moment: The pit.

07. Scream (1996)

This postmodern take on the slasher genre is both an incredible homage and superb addition to the genre. The screenplay by Kevin Williamson is masterfully written and director Wes Craven finds exactly the right balance between suspense, teenage stupidity, humor and extreme violence. Followed by three decent sequels (and a tv-show), but this first one is the best by far.

Greatest Moment: The revelation who the killer is.

06. Predator (1987)

The first Predator is an unique movie that holds a very special place in my heart. The concept is fairly simple (mysterious alien hunts and kills soldiers and mercenaries in South American jungle), the execution is flawless. It features the greatest team of warriors ever assembled that faces off against the greatest alien ever created for cinema. It’s just awesome in every way.

Greatest moment: There are many great scenes featuring the predator, but Schwarzenegger’s team butchering an entire guerrilla army is so bad-ass that I have to pick that one.

5. Dead Ringers (1988)

Two bodies. Two minds. One Soul. Separation can be a terrifying thing.
No monsters or killers are needed to make a creepy film. The human psyche can be terrifying enough by itself. Jeremy Irons gives an Oscar worthy double performance as a pair of twins who become mentally intertwined together. Brilliant psychological horror by master of bodily transformation, David Cronenberg.

Greatest Moment: The superbly creepy credit sequence and the unsettling ending.

04. Psycho (1960)

Psycho is such an inspirational film that it spawned an entire genre of slasher / serial killer movies. With its groundbreaking narrative techniques and tension building it’s hard to deny the importance of Hitchcock’s masterpiece in cinema history. Janet Leigh is a joy to watch and so is Anthony Perkins in his lunatic performance.

Greatest moment: The shower scene off course, which is completely shocking to this day.

03. A Nightmare on Elm Street (1984)

The scariest horror movie of my childhood and frankly an almost traumatic experience. I recently saw it and even though the scare effect is weakened down somewhat, it is still a deeply chilling experience. Master of Horror Wes Craven takes all the terrible emotions the worst nightmares can cause and uses them to maximum effect.

Greatest moment: The protagonist Nancy has a number of terrifying dreams.

02. Evil Dead II (1987)

Groovy! Comedy and scares are effectively combined in this sequel to Raimi’s classic The Evil Dead*. Yes, it is a sequel, the beginning is just an altered summary of the first flick. Bruce Campbell makes Ash a true horror icon as he chops up his girlfriend and fight his own hand. Slapstick humor and rapid chainsaw action make this a true classic in the genre and Raimi’s best film. They don’t make ‘m like this anymore. Classic.

Greatest moment: In the cellar with sweet Henrietta. Complete madness.

01. Dawn of the Dead (1978)
This is it, my all-time favorite horror movie. What makes it so good? It is just a trip to become part of Romero’s apocalyptic zombie world for a couple of hours. When used properly as in Dawn of the Dead, zombies are really a marvelous invention. They can be sad, scary, or comical and at the same time serve as a metaphor for the consumerist society. The shopping mall as a zombie survivor stronghold works incredibly well. The movie features well written characters, appropriately disgusting special make-up effects by Tom Savini and great music. It is the most atmospheric horror film; very rich in ideas and horrific imagery. I love it.

Greatest moment: Going shopping off course!

*OMITTED:

The Evil Dead (1981)

In 1980 three friends went out to shoot a cheap horror movie that was destined to become a genre classic. The handsome one, Bruce Campbell, became the actor of the group. ‘He was the one that girls wanted to look at.’ Sam Raimi later became a top director in Hollywood (directing Spiderman). And finally, Rob Tapert became a successful producer. The Evil Dead is still a very effective horror flick to this day with many unforgettable moments, such as the tree rape scene and blood-soaked finale.

Greatest Moment: The gory climax in the cabin.

Advertenties

Heerlijk nostalgisch: Actiefilms uit de jaren 80/90

Toen ik opgroeide in de jaren 80’ en 90’, de tijd dat we films nog huurden op VHS-tapes bij videotheken, was ik verslaafd aan hersenloze actiefilms. Schwarzenegger, Willis, Stallone, Van Damme en Seagal waren mijn voornaamste helden toen.

Dan was er ook nog de B-klasse waar oa. Dolph Lundgren en Chuck Norris deel van uitmaakte. Of C-klassers zoals Michael Dudikoff (je weet wel. die dude van ‘American Ninja‘). En dan waren er nog Bruce Lee, zijn zoon Brandon Lee, Wesley Snipes, Keanu Reeves, Mel Gibson, Kurt Russell en nog een paar die ik nu vergeet.


Maria Shriver kan hem wel schieten.

De films waren meestal slecht, maar als ze een aantal ingrediënten bevatte was ik blij, namelijk;
1. Een vermakelijke schurk;
2. Minstens om het kwartier een actiescène of moord;
3. Lijken bij bosjes;
4. Humor (eventueel).

Van de week werd mijn lust voor dit genre weer opgewekt door een artikel dat ik las op filmwebsite Empire. Hier worden veel van mijn favoriete actiefilms besproken, zoals ‘Predator’ en ‘Commando’. De meeste hiervan heb ik sinds mijn jeugd nog minstens één keer gezien, maar eentje was ik bijna compleet vergeten. Ik heb het over één van mijn favoriete films uit die tijd. Een film die uitblinkt in stompzinnige actiescènes en explosies, geen verhaal bevat, maar wel enorm slecht acteerwerk. Ik heb het over ‘Delta Force 2: The Colombian Connection‘.

Ik kreeg zo’n verschrikkelijke zin om deze film weer te zien, dat ik direct het winkelcentrum ben in gerend om hem aan te schaffen. Bij Intertoys had ik geluk en voor drie miezerige euro’s was ik eigenaar van Delta Force 2, die ook nog eens geleverd werd in een fantastische box, waar ook de toppers ‘Delta Force 1’ en ‘Logan’s War’ bij zaten.

Die tagline! Dat doet gewoon iets met je.

Zo geschiedde. Afgelopen weekend keek ik naar fucking ‘Delta Force 2’. In de eerste ‘Delta Force’ namen Scott McCoy en zijn collega ijzervreters het op tegen Libanese terroristen. In deel 2 zijn de drugskartels in Zuid Amerika aan de beurt. Aan het hoofd hiervan staat de ultieme smeerlap Ramon Cota, die zelfs baby’s laat vermoorden. McCoy weet hem te arresteren, maar hij komt weer vrij en ontvoerd wat DEA collega’s van hem. Tijd voor McCoy’s team om met grof geweld het hele kartel om zeep te helpen. Oh yeah.

Hoe voldoet de film aan de criteria?
1. Goed! Billy Drago (wie? Zie IMDb) speelt een gluiperige drugsbaas, een rol die hem op zijn lijf is geschreven. Veel beter kun je het niet krijgen.
2. De actie zit vooral in de tweede helft, waarin de missie ‘vernietig alles’ plaatsvindt. Zodra de actie arriveert, is het het wachten meer dan waard geweest.
3. Circa 75 lijken. Lang niet slecht dus.
4. Humor zit er ook nog in. Het overdreven Amerikaanse militaire machogedoe lijkt bijna een parodie op zichzelf. Een soort ‘Team America: World Police‘. Vrij hilarisch.

Vrijetijdskleding is niet echt zijn ding.

Tijdens de opname zijn trouwens vijf cast & crewmembers om het leven gekomen bij een helikopterongeluk. GESTORVEN-VOOR-FUCKING-DELTA-FORCE-2!! Maar, het is het zeker waard geweest, mannen. Ik had deze film voor geen goud willen missen. Het gevoel van nostalgie heeft me erg goed gedaan.


And remember kids: Don’t fuck with Chuck!

Zie ook mijn IMDb-lijst: 50 Nostalgic Action Movies From My Childhood – 1980-1993

Predators is geen Aliens…

…maar wel een vermakelijke actiefilm. In dit vervolg op het origineel uit 87’ neemt een groep strijders het op tegen drie pussyfaces op een tropische planet ver ver weg. Op de meesterlijke actie-horror Predator is nooit een echt goed vervolg verschenen. Deel 2 uit 1990 begon aardig, maar verzande al snel in een wat saai sci-fi avontuur. De afschuwelijk beroerde Alien Versus Predator films moeten we het maar helemaal niet over hebben.

Producent Robert Rodriguez en regisseur Nimród Antal (Vacancy) wilde met Predators voor Predator maken wat Aliens destijds was voor de originele Alien. Hier slagen ze gedeeltelijk in. Ze hebben een aardige cast bij elkaar gehaald die zeer overtuigend zijn in hun stoere rollen. Zelfs gratenpakhuis Adrien Brody doet het heel aardig als aanvoerder van de bende. Tuurlijk is hij geen Schwarzenegger, maar wie is dat wel? Andere mooie rollen zijn weggelegd voor Topher Grace, Alice Braga, Oleg Taktarov, Danny Trejo, Louis Ozawa Changchien en Mahershalalhashbaz (spreek uit ma-hershalal-hash-baz) Ali. De showstelers zijn echter Laurence Fishburne, wiens karakter zich al 10 seizoenen op de alienplaneet schuilhoud, en Walton Goggins (Shane uit The Shield).

Qua actie heeft de film aardig wat te bieden. Een scene in het begin waarin bloeddorstige Predator-honden de groep aanvallen mag er zijn en ook een aantal 1 op 1 gevechten later in de film zijn zeer aardig neergezet. Toch valt het aantal echt memorabele scènes en dialogen wat tegen vergeleken met de klassieke Predator. Dit is natuurlijk geen verrassing. Zo’n unieke groep macho spierbundels krijg je nooit meer bij elkaar (The Expendables is een ander verhaal) en het momentum van een dergelijke film voor de eerste keer maken is onmogelijk te forceren. Maar de echte liefhebbers van sci-fi actie, waaronder ikzelf, komen met Predators goed aan hun trekken.