Dungeon Classics #36: Braindead

Posted on by Jeppe Kleijngeld

FilmDungeon’s Chief Editor JK sorts through the Dungeon’s DVD-collection to look for old cult favorites….

Braindead (1992, New Zealand)

Director: Peter Jackson
Cast: Timothy Balme, Diana Peñalver, Elizabeth Moody
Running Time: 104 mins.

Probably nobody predicted that the maker of New Zealand horror comedies would one day direct the epic The Lord of the Rings trilogy. Then again, perhaps people should have, because Braindead, Peter Jackson’s third film after Bad Taste and Meet the Feebles, is an exceptionally well made movie. It’s about the young man Lionel who lives in Wellington with his controlling mom (the movie’s real horror). When he takes his first date Paquita to the zoo, his mother (who has followed them of course) is bitten by a Sumatran Rat-Monkey. This turns her into a bloodthirsty zombie that cannot die, not even by dismemberment. Very soon, Lionel’s house is packed with these things and he has to get very inventive to get rid of them. Like iconic horror director Sam Raimi developed his trademark style with the Evil Dead movies, Jackson does so here: sweeping camera moves, inventive special effects (by Jackson’s partner in crime Richard Taylor), New Zealand scenery, the dead becoming alive, and lots of demented humor. And talking about Evil Dead, Timothy Balme’s Lionel certainly resembles its hero Ash when he wields his lawnmower in the infamous splatter finale (Braindead set the world record for most fake blood used in a movie). This has become a legendary moment in horror cinema, like the slapstick scene in which Lionel takes a zombie baby to the park. It is stuff like that that should have told us back then; this Jackson fella is gonna make it big someday.

Double Bill #12: The Big Lebowski & The Jesus Rolls

Posted on by Jeppe Kleijngeld

In the nineties the Coen Brothers rolled two strikes in a row with Fargo (1996) and The Big Lebowski (1998), two instant classics that both feature a kidnapping. Fargo is a bloody North Dakota-set crime story with humor that is darker than a black steer’s tookus on a moonless prairie night. The Big Lebowski is a Raymond Chandler-style mystery featuring a valued rug, bowling balls, white Russians and the question of what it means to be a man. I considered coupling them for this feature; in terms of bizarre characters, endlessly quotable dialogues and outrageous situations these movies certainly match, but for some reason I chose The Jesus Rolls (2019, dir: John Turturro) instead. Jesus Quintana (played by John Turturro) was one of the many memorable characters from The Big Lebowski and even though he was only in two scenes totaling less than six minutes in screen-time, he got his own movie. It’s as if Ned Ryerson would get his own flick two decades after Groundhog Day (Ned Ryerson Insures!). The Coens had nothing to do with it: but they gave John Turturrro permission to run with the character. It is both a spinoff and a remake of the French movie Going Places (1974), which was very controversial at the time for its vulgarity, depiction of sexual acts and amorality. The story revolves around a road trip taken by Quintana, Petey (Bobby Cannavale) and Marie (Audrey Tautou) during which they engage in sex and petty crime. Petey is an ex-convict like Jesus and Marie is what Maud Lebowski would call a nymphomaniac: a woman who engages in sex compulsively and without joy. The movie has one bowling scene and Jesus repeats some of his Lebowski lines, but the movie has nothing to do whatsoever with the events of The Big Lebowski (it even turns out that Jesus is not a pederast, he was only falsely accused of exposing himself to an eight year old). For a comedy it is not funny enough, and for a road movie it is too strange. But as a dessert after watching the masterpiece The Big Lebowski for the hundredth time, it is alright.

10 Favorite Villains from Classic 1980s Cartoons

Posted on by Jeppe Kleijngeld

My latest YouTube video is live! In this pop culture short, I showcase iconic moments featuring the 10 greatest villains from beloved 1980s cartoons:

The 1980s hold a special place in my heart as the decade that sparked my love for movies, fueled by Saturday morning cartoons. These animated adventures were often like mini fantasy movies, complete with unforgettable villains (mostly men, but one formidable woman made the cut). Below are my top 10 favorite cartoon villains from that nostalgic era:

10. Cobra Commander (G.I. Joe)

Cobra Commander The leader of the terrorist organization Cobra and the archenemy of the Joes. Beyond his cool appearance, what makes him impressive is his boundless ambition to dominate the world.

09. Evil-Lynn (He-Man)

Evil-Lynn Just her name alone makes her unforgettable. He-Man is one of the most memorable series of the 80s, thanks in large part to fantastic characters like her.

08. Dr. Claw (Inspector Gadget)

The villain whose claw is the only part of him you ever see. Or was his true face ever revealed? Up until a minute ago, I didn’t know. Now I do. The answer, thankfully, is ‘no’ – at least not in the original animated series.

07. Krang (Teenage Mutant Ninja Turtles)

In the video ‘Four Disturbing Questions About Krang,’ Daniel O’Brien from Cracked.com gives a hilarious description of Krang, an alien composed solely of a brain with eyes. The main question is why he chose the body above when he could have picked any possible design. Freaky.

06. Venger (Dungeons & Dragons)

An evil wizard with a terrifying appearance. Even though he is described as an evil force comparable to the devil, the series hints that he was once good.

05. The Horned King (The Black Cauldron)

The main antagonist from The Black Cauldron, is a dark sorcerer with an ominous and skeletal appearance, accentuated by his horned headdress. His character embodies pure evil, driven by a relentless pursuit to unleash the power of the mystical Black Cauldron and raise an army of the undead to conquer the world. With his deep, menacing voice and commanding presence, he instills fear in both his minions and foes, making him one of Disney’s most terrifying and formidable villains.

04. Krulos (Dino-Riders)

The frog-like leader of the Rulons, the villains in the animated series Dino-Riders, who battle against the noble Valorians. Under his command are snake-like creatures led by General Rasp, ant-like beings led by Antor, shark-like beings commanded by General Hammerhead, and crocodile-like creatures led by Krok.

03. Shredder (Teenage Mutant Ninja Turtles)

This armored Japanese warrior earns a spot in this hall of fame thanks to his ultra-cool appearance. He’s an evil ninjutsu master and the main enemy of the Turtles.

02. Megatron (Transformers)

That voice, that voice… Megatron has more personality than all the Autobots combined. I always felt sorry for him when his evil plans fell apart. I have nothing but respect for this legend.

01. Skeletor (He-Man)

Name a cooler villain than Skeletor! You can’t, because he surpasses the rest in every way. Name, appearance, the panther he rides… Only in terms of voice does Megatron have the upper hand, but otherwise, Skeletor rules the world. Now for Eternia…

Trump’s overwinning laat zien: morele overwegingen spelen geen rol meer in verkiezingen

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Wat eerder dit jaar als een “very bad feeling” aanvoelde, is werkelijkheid geworden: Trump wordt opnieuw president van de Verenigde Staten. Tot 2028 zit er een narcistische, wannabe-autocraat in het Witte Huis.

Ik zag een Amerikaanse vrouw reageren op zijn verkiezingswinst. Ze zei: “Ik wil gewoon ooit een huis kopen en de Democratische agenda lijkt zich meer op andere zaken te richten.”

Hier ligt het zwakke punt van de democratie bloot: jarenlang hadden mensen het idee dat ze erop vooruit gingen. Maar nu het gevoel heerst dat het Westen de verkeerde kant opgaat (wat inderdaad zo is), wordt een stem op een populistische leider verleidelijk.

Er werd tijdens de campagne voortdurend gewaarschuwd voor de gevaren van een tweede Trump termijn. Van het hervormen van de regering, het stoppen met klimaatbeleid, en bovenal het vernietigen van de democratie. Maar omdat mensen voorrang geven aan hun eigen economische belangen boven deze grotere thema’s zijn ze bereid de doppelsteen te gooien op Trump. Hun hoop: dat ze er op vooruitgaan en dat het met de gevaren allemaal wel mee lijkt te vallen.

Het is beangstigend dat zo weinig mensen bezorgd zijn over de gevaren van Trump aan de macht. Bijvoorbeeld, wat vinden ze ervan dat de rijkste man ter wereld (Elon Musk) adviseur wordt van de machtigste man (Trump)? In een film zou dit het scenario zijn waarin een plutocratie gecreëerd wordt waarin alleen de miljardairs nog een goed leven hebben ten koste van de mensheid, en de wereld compleet naar de haaien gaat.

Wat mij nog het meeste raakt is dat moraliteit geen enkele rol speelt in deze verkiezing. De democraten gingen ervan uit dat Trump ‘unelectable’ zou zijn. En ze zouden gelijk moeten hebben. Iemand die liegt, bedriegt, vrouwonvriendelijk is, doden op zijn geweten heeft bij de Capitool-bestorming, een veroordeelde crimineel is, die bewondering heeft voor massamoordenaars als Poetin, veteranen beledigd, die van plan is massaal te gaan boren in gevoelige natuurgebieden, enzovoorts, enzovoorts, zou niet in aanmerking mogen komen voor een functie van macht. Dat de republikeinen hem op het ticket hebben gezet toont aan dat het rot diep in de wortels van deze partij is ingetreden.

En vervolgens hebben de stemmers laten zien dat de politieke realiteit compleet veranderd is, en iemand als Trump nu wel degelijk electable is in een vrij, rijk en democratisch land. Waar is het moreel besef? Zelfs als Trump jouw economische belangen beter vertegenwoordigt (wat nog maar zeer de vraag is bij een Trump regering) dan nog zou een stem op zo’n persoon simpelweg onmogelijk moeten zijn. Maar dit komt niet eens bij mensen op…. En dit hebben we ook gezien in andere verkiezingen dit jaar, waaronder natuurlijk de schandelijke uitslag van de Nederlandse verkiezingen eind 2023.

Wat in 2016 nog iets was om je voor te schamen – stemmen op Trump of Wilders – is in 2024 normaal geworden. En alles waar ze voor staan wordt gelegitimeerd, zolang ze maar zorgen voor een betere economie (wat dat ook moge betekenen) en minder immigratie. Daarmee zijn de verkiezingen in Nederland en de VS keerpunten geweest. Bestaande fatsoensnormen – of ze nou echt waren of niet – zijn weg.

Wat is het antwoord van de gevestigde partijen, die doorgaans nog wel weten wat fatsoen en moreel besef betekenen? Tot nu toe hebben zij dat antwoord niet gevonden. De Democraten hebben duidelijk geen effectief weerwoord op Trump en zullen een nieuw verhaal moeten ontwikkelen dat aansluit bij de zorgen van mensen, zonder hun waarden te verloochenen. Maar eerst moet het land nog vier jaar Trump doorstaan.

Waar zijn regeerperiode toe gaat leiden is moeilijk te zeggen. Maar zelfs als we ervan uitgaan dat hij er een puinzooi van maakt, en hun partij over zoveel jaar weer wordt weggestemd, is de deur naar meer extremisme wagenwijd opengezet. Het maakt niet uit of je liegt, bedriegt, veroordeeld bent of doden op je geweten hebt, je kunt gewoon president worden. En miljoenen mensen juichen op social media dat de ‘establishment’ is afgestraft.

Het doet me denken aan ‘Revenge of the Sith’ uit 2005 van de visionaire George Lucas als iedereen juicht na de verkiezing van Dark Lord van de Sith Palpatine. “This is how democracy dies, with thunderous applause.”