“Cinematic”
A Hipstamatic shot by Jeppy K.
Double Bill #11: The Truman Show & The Matrix
Two masterpieces from the late ’90s, The Truman Show (1998) and The Matrix (1999), both revolve around protagonists who discover they’ve been living in an artificial reality. In The Truman Show, Truman Burbank (Jim Carrey) realizes that his entire life has been a carefully orchestrated television show, where everyone around him – his wife, parents, and best friend – is merely an actor. Similarly, in The Matrix, Neo (Keanu Reeves) learns that humanity is trapped in a simulated reality controlled by artificial intelligence, with people’s minds imprisoned while their bodies serve as mere power sources. In Truman’s case, the man behind his imprisonment is Christof (brilliantly portrayed by Ed Harris), a visionary television producer who will stop at nothing to maintain control over Truman’s life, ensuring the continued success of his wildly successful show. Neo, on the other hand, faces a more intangible and insidious enemy, namely rogue artificial intelligence. In the first film, this AI is represented through sinister agents, with Hugo Weaving delivering an unforgettable performance as Agent Smith. Both films captivate as they depict the journey of discovery – watching Truman and Neo slowly unravel the truth about their worlds is nothing short of enthralling. The moment of revelation in each film remains awe-inspiring, evoking goosebumps even after repeated viewings. Truman’s world, we learn, is enclosed in an enormous dome, a massive set visible from space, while Neo’s reality reveals him as a human battery in a sprawling field of organic towers, where infants are cultivated as power sources for the AI’s machinery. Interestingly, both films imbue the protagonists’ names with deeper significance. Truman is the only ‘true man’ in his artificial world, while Neo is an anagram of ‘ONE’, symbolizing his status as the singular anomaly within the Matrix, with the potential to bend its rules. Neo’s discovery of his unique abilities leads to some of the most iconic moments in cinematic history. In the end, both The Truman Show and The Matrix conclude with their heroes breaking free from their respective confinements, delivering an exhilarating sense of liberation. It’s a triumphant and cathartic experience for the audience, as well – leaving us with the best feeling in the world.
Read also: The Matrix And The Awakening To True Reality
Dungeon Classics #34: Dark City
FilmDungeon’s Chief Editor JK sorts through the Dungeon’s DVD-collection to look for old cult favorites….
Dark City (1998, Australia, USA)
Director: Alex Proyas
Cast: Rufus Sewell, Kiefer Sutherland, Jennifer Connelly
Running Time: 100 mins.
A man with memory loss is being hunted by both the police and a group of scary looking bald guys. The police suspect him of murdering prostitutes, and the bald men want him for the special gift he appears to possess: the ability to alter reality with his mind. Slowly, the man begins to unravel the frightening truth about the dark city he lives in and the creatures who govern it, creatures who – like him – are able to ‘tune’ and change this world at will. Alex Proyas (The Crow) has directed a very atmospheric and fascinating film that looks beautiful. It preceded The Matrix by a year, which has a similar mind bending plot, a surprise revelation half way, and a chosen one with special powers. But it is still distinct in many ways. The Matrix is very much a sci-fi action film, while Dark City is closer to a film noir detective movie. It features great performances by lead man Rufus Sewell, a sniffling Kiefer Sutherland, an engaging Jennifer Connelly, and a sympathetic William Hurt. It also features impressive special effects for what doesn’t feel like a mainstream film at all. Highly recommended.
Het ervaren van niet-fysieke realiteit
Ik dreef in een wilde rivier met in mijn buurt ook andere drijvers. Geen idee hoe ik hier terecht was gekomen, wat natuurlijk heel vaak het geval is in dromen. Tijdens het drijven – wat ik als extreem prettig ervoer – besefte ik me dat dit drijven voor een lange tijd (om precies te zijn één jaar) mijn realiteit zou zijn. Het was een soort pauze van de worstelingen van het dagelijkse bestaan. Of een beloning! Puur drijven langs de kolkende rivier, uitsluitend plezierige sensaties belevend, af en toe de kick van een val van een waterval of rotswand, maar hoofdzakelijk puur ontspannen. Gewoon ‘zijn’ in het hier en nu. Ik had in deze droomstaat wel een lichaam. Maar het was op geen enkele manier een belemmering, zoals het lichaam in het dagelijks leven soms iets kan zijn wat je met je mee moet zeulen. Mijn lichaam was oneindig licht en flexibel. Wat ik ervoer in deze toestand was de niet-fysieke realiteit, zoals hij vaak is beschreven door mensen die een bijna-dood-ervaring hebben meegemaakt. Er waren nog steeds fysieke elementen, zoals het water, de rotsen, en het fysieke lichaam, maar ze hadden hun vastheid verloren. Alles veranderde razendsnel; het stromen van mijn eigen geest was het enige continue in deze toestand.
De verklaring voor waarom we dromen wordt vaak gezocht in het functioneren van de hersenen. Misschien is de verklaring veel simpeler. Dromen is gewoon wat onze geesten voortdurend doen, of we nou wel of niet wakker zijn en interacteren met de fysieke wereld. Een nachtelijke droom vindt plaats in de niet-fysieke realiteit waar we allemaal vandaan komen. Wanneer je wakker wordt, triggert je geest vrijwel direct de fysieke omgeving om je heen zodat alles weer vast lijkt te zijn. Onderliggend is het niet vast. De dromer begrijpt dat. Maar de wakkere persoon (die eigenlijk nog steeds droomt, maar dat niet doorheeft) gelooft dat de solide wereld de ultieme realiteit is terwijl het in werkelijkheid slechts een subdomein is van een veel grotere realiteit. Dromen zijn net zo echt als de wakkere staat. Misschien wel echter omdat puur bewustzijn fundamenteel is en de fysieke wereld niet. Bovendien is het een illusie dat de fysieke wereld echt fysiek is. Wanneer je iets aanraakt, ervaar je slechts energievelden die elkaar afstoten. In een atoom zit zoveel lege ruimte dat wanneer je al het vaste spul van alle atomen van de aarde samenperst, je niet meer dan een knikker overhoudt. De fysieke wereld lijkt alleen fysiek in de beleving van de dromer.
Meer weten over de realiteit als droomtoestand? Bezoek mijn nieuwe website Free-Consciousness.
FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND 