Mad Max 2

Posted on 6 april 2024 by Jeppe Kleijngeld

Director: George Miller
Written by: Terry Hayes, George Miller, Brian Hannant
Cast: Mel Gibson, Bruce Spence, Michael Preston, Vernon Wells

Year / Country: 1981, Australia
Running Time: 96 mins.

Mad Max 2 also known as The Road Warrior is the high-powered sequel to the 1979 Australian cult classic Mad Max. The apocalypse that was still taking shape in the first movie is now complete. The country has turned into a desolate wasteland in which the few survivors scavenge for food and fuel.

Lone warrior Max and his Australian cattle dog (one of the great cinema pets!) are two of these wanderers, but unlike others he’s not part of a punk gang or local community. A gyrocopter pilot (Bruce Spence) leads him to a group that has a huge amount of fuel, but they are under constant attack by a gang of outlaws led by the savage Humungus. Max, who has lost his wife and child in the first movie, is out of touch with humanity. By aiding the desert people, he eventually finds some of his human feelings again.

The second movie in the series is the most critically acclaimed of the original trilogy and justly so. The budget was clearly higher after the box office success of the first one and the filmmakers have spent this money well on kick-ass costumes and apocalyptic vehicles. It takes some time before the action gets going, but when it does – oh man – it is really great stuff. Better even than the first one in terms of insane car wreckage, stunts and brutal deaths.

The final chase in which Max attempts to drive a rig to a safe haven – what would essentially be the entire plot of Mad Max: Fury Road is a delicious, irresistible piece of action cinema.

Rating:

Biography: George Miller (1945) is an Australian filmmaker, best known for his Mad Max franchise. In 1971, George attended a film workshop at Melbourne University where he met Byron Kennedy, with whom he formed a friendship and production partnership, until Kennedy’s death in 1983 (Mad Max Beyond Thunderdome is dedicated to him). Together they made the first Mad Max movie in 1979 for a budget of 400.000 Australian dollars. It earned 100 million dollars at the box office worldwide and became the most profitable film of all time (the record was not broken until The Blair Witch Project 20 years later). Miller’s Mad Max: Fury Road (2015) earned Oscar nominations for best film and director. The latest entry in the series – Furiosa: A Mad Max Saga – will be released in May 2024.

Filmography (a selection): Furiosa: A Mad Max Saga (2024), Three Thousand Years of Longing (2022), Mad Max: Fury Road (12015), Happy Feet 2 (2011), Happy Feet (2006), Babe: Pig in the City (1998), Lorenzo’s Oil (1992), The Witches of Eastwick (1987), Mad Max Beyond Thunderdome (1985), Twilight Zone: The Movie (1983, segment), The Dismissal (1993, TV episode), Mad Max 2 (1983), Mad Max (1979), The Devil in Evening Dress (1975, short)

Mad Max

Posted on 29 maart 2024 by Jeppe Kleijngeld

Director: George Miller
Written by: James McCausland, George Miller, Byron Kennedy
Cast: Mel Gibson, Joanne Samuel, Hugh Keays-Byrne

Year / Country: 1979, Australia
Running Time: 88 mins.

With the newest entry Furiosa: A Mad Max Saga approaching fast in 2024, it was time to revisit the old trilogy.

In the first Mad Max from 1979, we find ourselves in the early stage of an apocalypse. Australia (never mentioned as such) is suffering from ecocide, lawlessness and scarcity of fuel. The poorly funded Main Force Patrol is still active and tries to bring down the bikers that terrorize the highways.

The movie starts with a bunch of patrolmen who are chasing down a couple of psychotics and we immediately get a good sense of what we’re in for: very fast cars, dangerous stunts and major car crashes. We get introduced to the cool, leather outfit and shades wearing cop Max Rockatansky (Mel Gibson). Where others fail, he gets the job done. But after he dispatches the psychotic cop killer Nightrider, a gang of biker outlaws come after him and kill his wife and child. Now Max goes out for revenge and turns into a lone warrior who scavenges the barren waste land.

Prior to his film career, director George Miller served as a medical doctor in Sydney, stationed in a hospital emergency room where he encountered numerous horror-like injuries and fatalities similar to those portrayed in the film. Additionally, his upbringing in rural Queensland exposed him to numerous car accidents, and he tragically lost at least three friends to such incidents during his teenage years. So that’s clearly where his inspiration came from.

Miller is still developing his trademark style in this movie. The high speed chases, crashes and stunts are looking great considering the low budget. He employs innovative camera techniques to achieve the distinctive Mad Max look that he would refine in the sequels. It’s a highly original movie and within the carsploitation genre an absolute classic.

Rating:

Het einde van de geschiedenis is uitgesteld

Posted on 24 maart 2024 by Jeppe Kleijngeld

Dit fragment is onderdeel van een tweeluik over de huidige staat van de planeet.

Gisteren verscheen deel 1: 2024 belooft een fataal jaar te worden voor de wereld…

Afbeelding: Pixabay

In 1992 publiceerde Francis Fukuyama het boek ‘The End of History and the Last Man’. Hierin stelde de politieke wetenschapper dat de geschiedenis volgens een evolutionair proces verloopt. De liberale democratie is volgens Fukuyama de superieure regeringsvorm van landen, en hoe meer landen dit systeem omarmen, hoe minder oorlogen er zullen uitbreken.

Overigens heeft hij het daarbij meer over Europa dan over de Verenigde Staten en met goede reden, denk ik. De kans dat Frankrijk volgende week Nederland binnenvalt, of dat België de oorlog verklaart aan Italië, is vrij gering. Amerika is een ander verhaal. Trump begint steeds extremere taal uit te slaan. De bestormers van het Capitool in 2021 noemde hij onlangs ‘gijzelaars’ en immigranten ‘beesten’.

Macro-investeerder Ray Dalio maakt zich zorgen over de groeiende tegenstellingen in de VS en de verslechterende financiële situatie. Bij zowel de democraten als republikeinen krijgen meer extreme visies de overhand en verdwijnen de gematigde meningen. De volgende fase voor de VS is volgens Dalio een staat van burgeroorlog. Het hoeft geen ‘echte’ oorlog te betekenen; een vreedzame revolutie waarin de schulden worden geherstructureerd is ook mogelijk. Maar wanneer gewelddadige conflicten toenemen (denk aan de bestorming van het Capitool) weet je dat een land in de problemen zit. Dalio schat de kans op een binnenlandse oorlog in de VS op dertig procent de komende tien jaar.

En hoe zit het met Europa? Het continent zal niet onderling de strijd aangaan, maar voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog is er weer een echte usurpator op het Europese continent bezig. Europeanen hebben in een vredesbubbel gezeten, en hebben daardoor de afgelopen decennia veel te weinig geïnvesteerd in defensie. Daardoor zijn we nu niet voorbereid om ons adequaat te verzetten tegen de invasie van Oekraïne. Vanaf het begin is Europa heel duidelijk geweest: We nemen economische sancties tegen Rusland en steunen Oekraïne financieel, maar we gaan in geen geval manschappen sturen. Daarbij is Poetin van handige strategische informatie voorzien.

Inmiddels staan de kranten dagelijks vol met berichten over dat Europese landen veel meer moeten investeren in defensie en moeten overschakelen op een oorlogseconomie. En helaas terecht; het lijkt me niet wenselijk dat we ons nog eens laten overrompelen door een brutale dictator als Poetin. Als een despoot over de schreef gaat op het continent, moet Europa hem zelf een keihard pak slaag kunnen geven, zonder afhankelijk te hoeven zijn van de VS. Zeker gezien de mogelijke terugkeer van een zekere clown in het Witte Huis.

En zo wordt het einde van de geschiedenis uitgesteld. Europa behoudt zijn liberale democratie, maar bereidt zich voor op een lange periode van geopolitieke onrust. Daarbij is haast geboden nu het verhaal naar buiten is gekomen dat Poetin zich voorbereidt op een grootschalige oorlog met de NAVO en waarbij we dus mogelijk niet op de VS hoeven te rekenen.

Het uitbreiden van het democratische model zit voorlopig niet in de kaarten. Behouden wat we hebben wordt al uitdaging genoeg met die populistische golf die momenteel de wereld overspoelt.

Lees ook: De opkomst en ondergang van wereldmachten

2024 belooft een fataal jaar te worden voor de wereld…

Posted on 23 maart 2024 by Jeppe Kleijngeld

Dit fragment is onderdeel van een tweeluik over de huidige staat van de planeet.

Lees ook deel 2: Het einde van de geschiedenis is uitgesteld

BOEM! De natuurherstelwet van de EU is afgeknald. Ondanks dramatische rapporten van Europese natuurorganisaties over de stand van de natuur krijgt de wet in Brussel onvoldoende steun. En het volk, het merendeel althans, juicht. Ze zijn blij dat hun echte problemen, zoals woningnood, nu zullen worden aangepakt of in elk geval niet verder zullen worden belemmerd. De mens gaat nu eindelijk weer eens voor op de insecten en de vogels. Hoera.

Het kortetermijndenken heeft met het slopen van deze wet een grote strijd gewonnen, maar dit is pas het begin…

Er zijn dit jaar Europese verkiezingen, en dit besluit laat zien wat voor uitslag we kunnen verwachten: een overweldigende meerderheid voor rechts / populistisch rechts. En daarmee nog meer steun voor het verder vergiftigen, exploiteren en afbreken van onze leefomgeving.

Wanneer Trump ook nog wordt gekozen tot president van de VS is de nachtmerrie compleet: de wereld wordt dan grotendeels bestuurd door politici die weigeren de grootste bedreigingen voor de planeet aan te pakken en al hun pijlen richten op winstmaximalisatie op de korte termijn.

Het feit dat dit überhaupt kan gebeuren – PVV in Nederland de grootste en hoogstwaarschijnlijk ook populistische overwinningen in de EU en de VS – toont de huidige mindset, het collectieve (on)bewustzijn, van de mensheid aan. We kiezen er massaal voor om op onze huidige ramkoers door te gaan in plaats van het roer radicaal om te gooien. Op korte termijn kunnen we lekker op oude voet door blijven consumeren, maar op langere termijn is het fataal.

De mens lijkt te zijn vergeten dat we onderdeel zijn van een ecosysteem. Wanneer je radicaal gaat ingrijpen in dit systeem – wat de mens doet – gaat dit zich op den duur keihard tegen je keren. Dit is allang gaande, en de kansen om het tij nog te keren nemen in hoog tempo af. Het erge is dat deze mindset niet wordt bestreden, maar eerder wordt toegejuicht. Of de mensen halen er laconiek hun schouders over op.

Shell maakte onlangs bekend de CO2-reductiedoelen voor 2030 naar beneden bij te stellen. Waar waren de woedende politici die zeiden er alles aan te zullen doen om dit walgelijke besluit te bestrijden? De moreel verwerpelijke plannen van Shell gedijen uitstekend in de huidige wereld met de heersende mindset.

Waar gaat dit uiteindelijk toe leiden? In mei verschijnt het vijfde deel van de serie Mad Max in de bioscoop (Furiosa: A Mad Max Saga). Deze films hebben ons met succes een beeld voorgeschoteld van de apocalyptische wereld waar we naar op weg zijn: geen natuur, geen grondstoffen, en een uitgedunde mensheid. Ik vrees dat deze films actueler dan ooit zijn en 2024 lijkt de voorgeschiedenis van deze filmserie heel accuraat te gaan vertellen.

Afbeelding: Mad Max Beyond Thunderdome