Dungeon Classics #47: IT

FilmDungeon’s Chief Editor JK sorts through the Dungeon’s DVD-collection to look for old cult favorites….

IT (1990, USA)

Director: Tommy Lee Wallace
Cast: Richard Thomas, Tim Reid, Annette O’Toole, Tim Curry
Running Time: 192 mins.

Before the cinematic It movies from 2017 and 2019, there was this beloved TV mini-series adapted from Stephen King’s horror masterpiece ‘It’. IT revolves around an evil entity living in the sewers of Derry, Maine, which feeds on the fears of people – children especially – and usually appears as the terrifying clown Pennywise. The structure of this TV production is very well done. The story is told as the adult members of the Losers Club are called back to Derry by their old friend Mike Hanlon when Pennywise returns after 30 years (“It’s back!”) and begins killing children again. They have all forgotten their horrific childhood encounters with Pennywise and must relive them before returning to Derry to finish him off for good. It’s a very intelligent metaphor for traumatic childhood experiences and how the past – and its many fears – remains very much alive in adults. The youth cast is very impressive, drawing you in and making their experiences believable. Tim Curry is absolutely great as Pennywise the Dancing Clown. Bill Skarsgård definitely had huge clown shoes to fill when he took on the role in the reboot. The effects are dated nowadays, but IT still retains that eerie atmosphere that makes it so effective as a horror experience. The only flaw is that ending with the fake spider doesn’t cut it anymore (it never really did). Still, there are some genuine scares, and it still has some of that Losers Club magic going for it.

Een gevalletje synchroniciteit

Onlangs schreef ik een blog over Carl Jung en zijn principe van synchroniciteit. Het optreden van betekenisvolle toevalligheden die geen oorzaak lijken te hebben. Oftewel, er gebeurt iets in de geest en gelijktijdig gebeurt er iets in de fysieke wereld dat gerelateerd lijkt te zijn. Bijvoorbeeld, je oma is net overleden en kort daarna vliegt er een vogel door je raam naar binnen die op tafel gaat zitten. Of je realiseert je dat je toe bent aan een nieuwe baan en dezelfde dag wordt je via een kennis benaderd voor een interessante opdracht.

Ik dacht bij het schrijven van de blog na of ik zulke dingen heb meegemaakt en kon me er weinig voor de geest halen. Maar in 2013 heb ik wel een vrij vreemde meegemaakt. Een maand voordat het gebeurde was ik op een korte vakantie met Loesje en Rosa in de Veluwe. Onderweg reden we achter een bedrijfsbusje met een clown-achtig gezicht op de achterkant. We maakten hier wat grappen over; ‘als je reclame wilt maken voor je bedrijf moet je niet een ‘clown gone bad’ op je bus plakken.’ Ook leek de beste man, die waarschijnlijk de directeur-eigenaar van het bedrijf is, op iemand die we kenden.

Ik had de naam van het bedrijf in mijn telefoon opgeslagen om er later een keer een marketingblog over te schrijven. ‘5 don’ts bij autobestickering’, of iets dergelijks. Toen ik een maand later op straat liep in Amstelveen dacht ik daar opeens weer aan – god mag weten waar mijn hersens zich mee bezighouden – en toen zag ik opeens dat busje geparkeerd langs de weg staan. 100 kilometer van waar we hem tijdens de vakantie hadden gezien! Terwijl ik er net over aan het nadenken was – en geloof me, zoveel dacht ik niet terug aan dat incident. What are the odds? Ik heb maar een foto gemaakt als herinnering.

Volgens biocentrisme is zo’n gebeurtenis redelijk makkelijk te verklaren. Alles komt voort uit hetzelfde mentale eenheidsveld. Jung noemde dit het collectieve onbewuste. Het enige probleem in mijn geval: hij beschreef zulke gebeurtenissen als betekenisvol. En wat is de betekenis van die man op het busje? Misschien had het iets te maken met die vriend van me. Ik heb heb onze vriendschap verbroken in 2009, dus misschien had het daar mee te maken? Inmiddels heb ik wel weer contact met hem, maar in die tijd was daar geen sprake van. Of misschien is de clown één van Jung’s archetypes. En juist degene die geen betekenis heeft en als enige boodschap te verkondigen heeft: ‘life is weird’. Klinkt als een solide Jungiaanse analyse al zeg ik het zelf.