Leaving Neverland Of; De spin in het web

Wees altijd terughoudend met aannemen wat de media zegt. De documentaire Leaving Neverland, over het vermeende kindermisbruik van Michael Jackson, werd al snel afgeserveerd als eenzijdige laster. De twee nieuwe beschuldigers zouden als kind juist hebben gezegd dat Jackson onschuldig was. Dus hoe kunnen we ze nu geloven? Ze zouden gewoon op geld uit zijn van de familie Jackson. De twee mannen uit de documentaire – Wade Robson en James Safechuck – hebben inderdaad een claim ingediend tegen de erven Jackson. Maar die claims werden al snel afgeschoten door de rechtbank omdat de zaak verjaard is. Dus de kans dat de twee mannen ooit geld gaan zien is nihil. Dus waarom dit alsnog aangaan na 30 jaar stilte?

Wie de moeite neemt de vier uur durende documentaire kritisch te bekijken, krijgt al heel snel een ander beeld van Michael Jackson. De twee slachtoffers en hun familieleden komen met vrijwel exact hetzelfde verhaal. Hoe hun hele familie werd verleidt door Jackson, hoe de verblinde ouders vervolgens toestonden dat hun kinderen bij de popster op de kamer mochten slapen, hoe het misbruik begon als onderdeel van een liefdevolle vriendschap, en hoe Jackson de twee manipuleerde om de liefdevolle seks tussen hen beide geheim te houden (“als iemand hier ooit achter komt, gaan we levenslang de gevangenis in”).

Pas toen beide kinderen disfunctionele volwassenen waren geworden, begonnen ze het misbruik heel langzaam te zien voor wat het was. Het delen van hun verhaal is een onderdeel van hun therapie. Waarom heeft de documentairemaker geen wederhoor gezocht bij de familie? Dat zien we in de rechtszaken tegen Jackson in 1993 en 2004 waarin de aanklagers worden verpletterd door het juridische en pr-arsenaal van de Jacksons. Met zijn beschulders in 1993 heeft Jackson buiten de rechtszaal geschikt, terwijl Johnnie Cochran zijn advocaat was; de man die met twijfelzaaien zelfs O.J. Simpson heeft vrij gekregen.

Een oordeel vellen op basis van alleen twee verklaringen is wellicht niet correct. Daarom beperk ik me tot mijn mening: Jackson was een kindermisbruiker (ik gebruik niet de term pedofiel, omdat deze geaardheid niet samen hoeft te gaan met misbruik). De vaste verdediging van Jackson, dat hij een slachtoffer was van op geld beluste ouders en te naïef om te beseffen dat het niet handig is om met kinderen op een kamer te slapen, krijgt iets heel akeligs. Ik dacht dat hij een zieke man was, maar wel een onschuldige. Nu blijkt hij een heel naar en extreem manipulatief mens te zijn. Zelfs in het zeer onwaarschijnlijke scenario dat het seksuele misbruik niet waar is, heeft hij kinderen emotioneel misbruikt. Door ze te vertellen dat ze beroemd gaan worden, zich als hun beste vriend voor te doen, ze financieel en emotioneel afhankelijk te maken, en geen enkele voorzichtigheid te betrachten. En ze vervolgens weer te laten vallen voor jongere kinderen.

Waar de film Bohemian Rhapsody juist heeft geleid tot een hernieuwde liefde voor een van mijn eerste pophelden Freddie Mercury, heeft Leaving Neverland het tegenovergestelde effect bewerkstelligd. Ik heb helemaal geen zin meer om naar de muziek van Jackson te luisteren. Mijn liefde voor de King of Pop is helemaal voorbij.

Advertenties