Leaving Neverland Of; De spin in het web

Wees altijd terughoudend met aannemen wat de media zegt. De documentaire Leaving Neverland, over het vermeende kindermisbruik van Michael Jackson, werd al snel afgeserveerd als eenzijdige laster. De twee nieuwe beschuldigers zouden als kind juist hebben gezegd dat Jackson onschuldig was. Dus hoe kunnen we ze nu geloven? Ze zouden gewoon op geld uit zijn van de familie Jackson. De twee mannen uit de documentaire – Wade Robson en James Safechuck – hebben inderdaad een claim ingediend tegen de erven Jackson. Maar die claims werden al snel afgeschoten door de rechtbank omdat de zaak verjaard is. Dus de kans dat de twee mannen ooit geld gaan zien is nihil. Dus waarom dit alsnog aangaan na 30 jaar stilte?

Wie de moeite neemt de vier uur durende documentaire kritisch te bekijken, krijgt al heel snel een ander beeld van Michael Jackson. De twee slachtoffers en hun familieleden komen met vrijwel exact hetzelfde verhaal. Hoe hun hele familie werd verleidt door Jackson, hoe de verblinde ouders vervolgens toestonden dat hun kinderen bij de popster op de kamer mochten slapen, hoe het misbruik begon als onderdeel van een liefdevolle vriendschap, en hoe Jackson de twee manipuleerde om de liefdevolle seks tussen hen beide geheim te houden (“als iemand hier ooit achter komt, gaan we levenslang de gevangenis in”).

Pas toen beide kinderen disfunctionele volwassenen waren geworden, begonnen ze het misbruik heel langzaam te zien voor wat het was. Het delen van hun verhaal is een onderdeel van hun therapie. Waarom heeft de documentairemaker geen wederhoor gezocht bij de familie? Dat zien we in de rechtszaken tegen Jackson in 1993 en 2004 waarin de aanklagers worden verpletterd door het juridische en pr-arsenaal van de Jacksons. Met zijn beschulders in 1993 heeft Jackson buiten de rechtszaal geschikt, terwijl Johnnie Cochran zijn advocaat was; de man die met twijfelzaaien zelfs O.J. Simpson heeft vrij gekregen.

Een oordeel vellen op basis van alleen twee verklaringen is wellicht niet correct. Daarom beperk ik me tot mijn mening: Jackson was een kindermisbruiker (ik gebruik niet de term pedofiel, omdat deze geaardheid niet samen hoeft te gaan met misbruik). De vaste verdediging van Jackson, dat hij een slachtoffer was van op geld beluste ouders en te naïef om te beseffen dat het niet handig is om met kinderen op een kamer te slapen, krijgt iets heel akeligs. Ik dacht dat hij een zieke man was, maar wel een onschuldige. Nu blijkt hij een heel naar en extreem manipulatief mens te zijn. Zelfs in het zeer onwaarschijnlijke scenario dat het seksuele misbruik niet waar is, heeft hij kinderen emotioneel misbruikt. Door ze te vertellen dat ze beroemd gaan worden, zich als hun beste vriend voor te doen, ze financieel en emotioneel afhankelijk te maken, en geen enkele voorzichtigheid te betrachten. En ze vervolgens weer te laten vallen voor jongere kinderen.

Waar de film Bohemian Rhapsody juist heeft geleid tot een hernieuwde liefde voor een van mijn eerste pophelden Freddie Mercury, heeft Leaving Neverland het tegenovergestelde effect bewerkstelligd. Ik heb helemaal geen zin meer om naar de muziek van Jackson te luisteren. Mijn liefde voor de King of Pop is helemaal voorbij.

Advertenties

Antifragiel (over dingen die sterker worden van volatiliteit)

antifragiel-3

Een van de belangrijkste denkers van onze tijd (lees ook De Zwarte Zwaan) komt met een boek over een onderwerp dat de mensheid zo vreemd is dat er niet eens een woord voor bestaat of liever gezegd bestond. Antifragiel, oftewel het tegenovergestelde van fragiel, gaat over dingen die sterker worden van schokken, volatiliteit en chaos. Zoals de evolutie van de mensheid, computersystemen die worden aangevallen door hackers, bacteriën, immuunsystemen, terrorisme, informatie en sommige politieke systemen. Een belichaming van antifragiel is het monster Hydra uit Griekse mythologie dat er voor elke kop die er wordt afhakt twee hoofden bijkrijgt; hij houdt van pijn.

Een porseleinen vaas die op een plank in je huis staat is fragiel. Het houdt absoluut niet van schokken en volatiliteit. Dat komt omdat het gevoelig is voor non-lineaire effecten. Bijvoorbeeld, één keer vallen van drie meter heeft een groter effect op de vaas dan 300 keer vallen van één centimeter. Net zoals dat een groot rotsblok dat op je hoofd valt meer schade aanricht dan wanneer 1000 kiezelsteentjes met bij elkaar hetzelfde gewicht dat zouden doen. Stel dat de vaas van rubber is, dan is hij robuust geworden. Of hij nou van één of 100 meter valt, de impact is hetzelfde. En wat is dan een vaas die antifragiel is? Deze vaas zou van elke grote schok mooier en steviger worden.

Deze effecten kun je gebruiken om vast te stellen wat in onze omgeving fragiel is. En dat moeten we weten om geen sucker te zijn. Dat hebben we al geleerd van het personage Fat Tony in De Zwarte Zwaan, en in Antifragiel maakt hij zijn comeback. Hij was zelf geen sucker doordat hij voor de bankencrisis van 2008 zag dat iedereen om hem heen in New York dat wel was; ze deden allemaal hetzelfde en waren fragiel geworden voor een extreme gebeurtenis (geen Zwarte Zwaan, want als je een brokkenpiloot in een cockpit zet weet je dat vroeg of laat het vliegtuig zal crashen). Fat Tony wist genoeg om zwaar in te zetten tegen het financiële systeem en rijk te worden. Een simpele formule om vast te stellen wat fragiel is, is kijken naar convexiteitseffecten. Bijvoorbeeld, wil je weten of een gebied gevoelig is voor files? Stel dat er bij 100.000 auto’s 10 minuten vertraging is en bij 110.000 auto’s 40 minuten vertraging. Dan weet je genoeg.

De evolutie houdt van verstoringen. En ontdekkingen, in bijvoorbeeld wetenschap of ondernemerschap, houden er ook van. Een continu proces van knutselen zonder grote, fatale fouten (of Zwarte Zwaan-gebeurtenissen). Zo hebben luchtvaartmaatschappijen zoveel geleerd over crashes dat ze nu bijna uitgebannen zijn. Voor het individu (of in dit geval het individuele vliegtuig) pakt dit minder goed uit. Een opoffering om het systeem sterker te maken. Net als een proefpatiënt die sterft aan een behandeling, maar zijn doctoren daar heel veel mee leert.

antifragiel-1

Mensen houden niet van willekeur (‘randomness’). Bijvoorbeeld, veel mensen zijn bang voor (fatale) ziektes en zouden vaker gecheckt willen worden. Dit brengt het risico van overmatig ingrijpen met zich mee. Wil je iemand vermoorden? Geeft hem een privé arts, suggereert Taleb. Kijk naar Michael Jackson met al zijn pillen. Met teveel interventie halen we de willekeur weg uit het leven en worden we fragiel. Daar gebruikt de risico-expert en filosoof de metafoor van het Procrustesbed voor. Procrustes was een sadistische herbergier die eiste dat zijn gasten precies in het bed pasten: van degenen die te lang waren, hakte hij ledematen af en degenen die te klein waren, rekte hij uit.

Vanwege onze angst voor willekeur hebben we in de samenleving ook de neiging om Procrustesbedden te creëren. Als je de randomness weghaalt ontstaan er extreme risico’s (Zwarte Zwanen) onder het oppervlakte. In het geval van teveel medische check-ups is dat wellicht een dodelijk virus dat de mensheid om zeep helpt. Zonder blootstelling aan willekeur worden dingen fragieler. Het is een bouwsteen van het succes van de evolutie. Evolutie kan niet zonder. Daarom is Taleb tegen medisch ingrijpen wanneer een patiënt dicht tegen gezondheid aanzit. Moeder natuur is dan de beste dokter. Daarentegen; als de patiënt dicht tegen de dood aanzit is Taleb voor heftig ingrijpen; negatieve effecten wegen dan op tegen de mogelijke genezing. De farmaceutische industrie zou zich volgens hem puur moeten richten op extreme gevallen en niet met het pushen van dokters om generieke medicijnen voor te schrijven. Dat doet meer kwaad dan goed. Hetzelfde geldt voor overmatige hygiëne: hygiëne over een bepaald punt heen is het ontkennen van het antifragiele.

Informatie is ook antifragiel. Noem een boek schadelijk of schandalig en je maakt het sterker; meer mensen zullen er benieuwd naar worden. Of sla als schrijver eens een criticus in elkaar tijdens een boekbespreking. De headlines zullen de verkoop van je boek geen kwaad doen. Genen zijn ook informatie, dus door die door te geven maak je het systeem antifragieler (dit kan ook door te schrijven). Taleb walgt dan ook van de ideeën van Mr. Ray Kurzweil over onsterfelijkheid. Ik ben er niet om eeuwig te leven als een ziek oud dier, schrijft hij. Zoals de ancients zich opofferden voor volgende generaties moeten wij dat ook doen. Maak ruimte voor anderen door dood te gaan. De antifragiliteit van het systeem is afhankelijk van de sterfelijkheid van de componenten. Helaas ziet hij in onze wereld een tegenovergestelde beweging; we zadelen volgende generaties met schulden op om onze decadente levensstijl voort te zetten.

Tijd is ook een stressfactor net als chaos en volatiliteit dat zijn. Hoe langer de porseleinen vaas bestaat, hoe langer hij blootgesteld wordt aan de kans op impactvolle schokken. Tijd kan daarom een test zijn hoe fragiel/antifragiel iets is. Hoe langer iets bestaat (levende wezens en porseleinen vazen niet meegerekend), hoe langer ze nog zullen bestaan. Een boek van dit jaar zal volgend jaar niet meer gelezen worden. Een boek van 50 jaar oud zal nog 50 jaar meegaan. Dat is de reden dat we nog steeds op stoelen zitten en eten met bestek; deze dingen bestaan al duizenden jaren en zullen nog duizenden jaren bestaan. Wil je weten hoe de toekomst eruit ziet? Kijk naar het verleden. En drink alleen dranken die de tand des tijds doorstaan hebben; wijn, water en koffie.

Antifragiel bevat uiteraard ook Taleb’s gebruikelijke beledigingen aan het adres van beleidsmakers, economen en bankiers. Zijn vermeende arrogantie heeft hem vele tegenstanders opgeleverd, maar – volgens zijn eigen ideeën over antifragiliteit – heeft dat de verkoop van zijn boeken geen kwaad gedaan. Antifragiel is zonder twijfel een intellectueel hoogtepunt in de hedendaagse literatuur. Taleb pleit voor het herontwerpen van onze samenlevingen in antifragiele systemen, die – in tegenstelling tot onze huidige maatschappij – bestand zijn tegen Zwarte Zwaan-gebeurtenissen, onvoorspelbare gebeurtenissen met een enorme impact, die in de huidige complexe wereld steeds vaker zullen voorkomen. Met Antifragiel heeft Taleb zijn vierdelige Incerto(onzekerheid)-serie (verder bestaande uit Misleid door Toeval, De Zwarte Zwaan en Het Bed van Procrustes) afgesloten.

Jeppe Kleyngeld, 2016

antifragiel-2