4 vijanden van goede beslissingen (en hoe ze te verslaan)

Besluitvorming in bedrijven is vaak gebrekkig met als gevolg dat er suboptimale tot simpelweg slechte beslissingen genomen worden. Vele onderzoeken over fusies en overnames – besluiten met enorme belangen – tonen aan dat zo’n 75 procent geen waarde creëert voor de aandeelhouders. Wat zijn de belangrijkste cognitieve en psychologische valkuilen die leiden tot slechte beslissingen en hoe vermijd je die? In hun boek ‘Decisive’ beschrijven auteurs Chip en Dan Heath het proces dat managers zouden moeten volgen om de vier grootste vijanden van goede beslissingen te vermijden.

1. Te smal blikveld
De beroemde psycholoog Daniel Kahneman (auteur ‘Thinking, Fast and Slow’ en grondlegger van de gedragseconomie) stelde dat we vaak veel te snel naar conclusies springen omdat we te veel gewicht toekennen aan de informatie die vlak voor ons ligt, en we de informatie die buiten ons blikveld ligt niet meenemen. Deze cognitieve illusie staat bekend als ‘narrow framing’ en vormt de eerste grote moeilijkheid in besluitvorming. Hetgene dat in de schijnwerper staat zal zelden alles zijn dat nodig is voor de best mogelijke beslissing. Een voorbeeld van zo’n smal blikveld is de vraag stellen; ‘moet ik Peter wel of niet ontslaan?’ Hiermee zet de vraagsteller één optie in de schijnwerper ten koste van alle mogelijke alternatieven.

Hoe te vermijden?
De eerste stap is om het smalle blikveld te herkennen. ‘Wel of niet’ keuzes zijn zelden een goed idee. Paul Nutt van de Ohio State University deed in 1993 een analyse van 168 beslissingen en ontdekte dat slechts 29 procent van de teams meerdere alternatieven onderzocht. Hij ontdekte ook dat ‘wel of niet’ beslissingen op lange termijn in 52 procent van de gevallen faalde. Bij beslissingen waarbij twee of meer alternatieven werden gewogen was dat 32 procent. Nutt stelt dat dit komt doordat wanneer een manager een enkele optie najaagt, hij/zij vooral energie steekt in het laten slagen van dit ene idee in plaats van te zoeken naar betere manieren om het te doen. Opties toevoegen (legitieme opties, geen schijnopties) leiden tot betere en snellere beslissingen. Een goede manier om nieuwe opties te genereren is om iemand te zoeken die al eens met het probleem te maken heeft gehad…

Lees verder op FM.nl

Intermezzo #178

I’m sitting on top of the world.
I’m rolling along, Just rolling along.
I’m quitting the blues of the world.
I’m singing a song, just singing a song.
“Glory Hallelujah,” I just phoned the Parson.
“Hey, Par get ready to call”.
Just like Humpty Dumpty, I’m going to fall.
I’m sitting on top of the world.
I’m rolling along, Just rolling along.

I’m Sitting on Top of the World
Al Jolson (1925)

Op het randje…

Na een aantal dagen rust was het afgelopen vrijdag weer zover. M’n vader was net overgebracht naar het ziekenhuis in Alkmaar om te herstellen van zijn twee hartoperaties. In de middag raakte hij buiten Westen en bleek er een bloedprop bij zijn hersenstam te zitten. Dit heet een beroerte of herseninfarct. En dan ook nog op een heel gevaarlijke plek: De hersenstam reguleert cruciale lichaamsfuncties, zoals bewustzijn, ademhaling en evenwicht. Een beroerte in dit gebied kan daarom al snel zeer ernstige gevolgen hebben.

Wat volgde was weer een rollercoaster ride en verreweg de heftigste tot nu toe…

Hij werd met ambulance overgebracht naar het AMC voor een spoedoperatie. Ze zijn daar gespecialiseerd in een operatie waar ze met een katheder via de lies de bloedprop verwijderen. Ik ben er met mijn moeder heen gereden en zag nog net hoe hij op een brancard met een medisch team van wel 12 artsen/verpleegkundigen de lift inging.

Er kwam vervolgens een dokter met ons praten en die zei dat de komende uren heel erg spannend zouden worden… Als hij de operatie al zou overleven moesten we afwachten of hij nog wakker zou worden en met wat voor neurologische schade.

Ongeveer anderhalf later hoorde we – mijn broer, zus, schoonzus, neef en Loesje waren inmiddels ook gearriveerd – dat de operatie geslaagd was. Fase 1 zat erop. Nu moest hij nog wakker worden…

Iets later mocht ik bij hem en vroeg of hij me kon horen. En hij knikte! Kort daarna kwam hij helemaal bij en hij kon al zijn lichaamsfuncties nog gebruiken. Alles leek goed, alleen stelde hij steeds dezelfde vragen. De dag daarna werd duidelijk dat zijn kortetermijngeheugen is aangetast door de beroerte. Verder is hij er helemaal goed uitgekomen. De medici spraken van een klein wonder. Ik heb m’n twijfels bij God als losstaande entiteit, maar ik heb hem/haar/het toch maar een bedankje gestuurd.

Natuurlijk is de hersenschade flink schrikken. Maar we dachten echt dat hij het deze keer niet zou halen. Daarnaast is er met revalidatie nog heel veel vooruitgang te boeken en kan hij strategieën aanleren om hier goed mee om te gaan.

Hopelijk is dit echt de laatste stunt van die ouwe en gaat hij nu gewoon herstellen en genieten van zijn verdere leven.