In a while will the smile on my face turn to plaster?
Stick around while the clown who is sick does the trick of disaster.
For the race of my head and my face is moving much faster.
Is it strange I should change? I don’t know, why don’t you ask her?
Mr. Soul
Buffalo Springfield (1967), Retrospective: The Best of Buffalo Springfield
Het bijzondere van internet is dat je de mogelijkheid hebt om met de hele wereld samen een film te maken. Met ‘Life in a Day’ is dat gebeurd. In dit unieke project van Kevin MacDonald (‘The Last King of Scotland’) en Ridley Scott (‘Alien’ en ‘Gladiator’) zijn YouTube-gebruikers wereldwijd opgeroepen een moment vast te leggen van hun leven op zaterdag 24 juli 2010.
De hele wereld reageerde… Meer dan 80.000 mensen uit alle uithoeken van de wereld legden een moment vast. Van Australië tot Zambia en van de wereldsteden tot de meest onbereikbare delen van de wereld. Videomateriaal werd ingezonden uit 192 landen. Het doel is om toekomstige generaties te laten zien hoe het was om op deze dag te leven.
De filmers kregen bij hun opdracht een aantal vragen voorgelegd;
– Wat heb je in je zak?
– Waar houd je het meeste van?
– Waar ben je bang voor?
Het levert een verzameling bijzondere, grappige, ontroerende, mooie en bovenal échte videomomenten op. De makers hebben, bij wat de moeilijkste montageklus aller tijden moet zijn geweest (4.500 uur video terugbrengen tot 1,5 uur), goed gekeken naar de authenticiteit van het materiaal. Bij elk beeld, hoe kort en simpel ook, krijg je het gevoel naar echte levens op aarde te kijken. Het is een fascinerend idee hoe de wereld ronddraait en er overal tegelijk zoveel afspeelt.
Niet alles wat er is gebeurd op die dag is mooi. Uiteraard is er ook conflict, ziekte, oorlog, brand, honger, pijn en verdriet. 24 juli 2010 is bijvoorbeeld ook de dag van het tragische drama in Duisburg tijdens de Love Parade. Maar de keerzijde is zichtbaar via liefde, trouwen, geboorte en familie. Het zijn ook vooral de kleine dingen die mensen gelukkig lijken te maken.
Hoe een perfecte zondagochtend te beleven; maak koffie en een lekker ontbijtje klaar en ga ‘Life in a Day’ kijken. Je zult je verbonden voelen met de wereld. Ook zul je heel veel zin krijgen om het beste van de rest van je dag te gaan maken.
De aftiteling is het overigens ook waard om nog even voor te blijven zitten.
Some may come and some may go.
He will surely pass.
When the one that left us here.
Returns for us at last.
We are but a moment’s sunlight.
Fading in the grass.
Come on, people now.
Smile on your brother.
Everybody get together.
Try to love one another right now.
Get Together
The Youngbloods (1967), The Youngbloods
LET OP: Dit is een ‘lyrically questionable’ liedje volgens de 2001 Clear Channel memorandum.
De documentaire is alweer een oudje (2004), maar niet minder schokkend of actueel. ‘Darwin’s Nightmare’ is het verhaal van vissen en mensen. In het Victoriameer in Tanzania is ooit bij wijze van experiment de nijlbaars uitgezet. Deze wonderbaarlijke vis heeft 95 procent van de inheemse soorten vernietigd, waardoor het ecosysteem blijvend is verstoord.
Twee miljoen blanken eten dagelijks nijlbaars. De vliegtuigen komen uit Rusland, want dit is de goedkoopste maatschappij. Ze landen in de plaats Mwanza en worden volgeladen met vis. Wat brengen ze mee?, vraagt de filmmaker voortdurend aan de lokale bevolking. ‘Niks’, is meestal het antwoord, maar later blijkt dat de waarheid nog erger is. Ze brengen wapens voor burgeroorlogen in Congo, Soedan en Liberia.
De nijlbaars is goed voor 25 procent van de export van Tanzania. Niet alleen de vissers hebben werk, maar ook indirect levert het product banen op. Zo komt er een nachtwaker aan het woord die voor 1 dollar per nacht het visonderzoekcentrum bewaakt. Hij vertelt doodleuk dat hij de baan heeft gekregen omdat zijn voorganger met een machete in stukjes is gehakt. En waarmee bewaakt hij het gebouw? Een pijl en boog.
Het is niet alleen Darwin’s nachtmerrie. De titel slaat behalve de vis ook op de mensen. Een dorpeling merkt op; misschien zijn de Europeanen wel sterker; zij bezitten het IMF en de Wereldbank. Ondertussen eten de mensen in Tanzania door maden vergeven visresten van de vuilnisbelt en doen de Europese piloten zich te goed aan de aan AIDS lijdende prostituees van Mwanza. De verpakking van de vis wordt gesmolten tot lijm dat jongeren snuiven waardoor ze zo diep in coma raken dat ze anaal verkracht worden en het niet eens merken…
Kortom, een schokkend document van hoe wij aan eten komen en hoe de economie van landen 100 procent bepaalt hoe de supply chains zijn ingericht. Shit gaat daarin en al wat goed is, komt terug. Tanzanianen eten geen nijlbaars; het is veel te duur.
FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND 