Het concept ‘toeval’ vind ik absoluut fascinerend. Helemaal als het een situatie betreft die eigenlijk niet kan. Die zo onwaarschijnlijk is, dat het eigenlijk geen toeval kan zijn, maar een force of nature. Een grand design. Daarom vind ik het begin van Magnolia zo tof, waarin drie van deze extreem toevallige situaties uit de doeken worden gedaan:

1. In de New York Herald van 26 november 1911 stond een bericht over de executie van drie mannen. Ze stierven voor de moord op Sir Edmund William Godfrey, echtgenoot, vader, drogist en gerespecteerd inwoner van Greenberry Hill, London. De mannen werden geïdentificeerd als Joseph Green, Stanley Berry en Daniel Hill. Green Berry Hill.

2. Tijdens een bosbrand nabij Reno werd een duiker in een boom gevonden: Delmer Darion. Hij was per ongeluk uit een meer gevist door een blusvliegtuig, bestuurd door een zekere Graig Hansen. Wat nog curieuzer was, was dat Hansen twee avonden eerder had gegokt aan de blackjack tafel die door croupier Darion werd bediend. Door het schuldgevoel en bizarre toeval pleegde Hansen vervolgens zelfmoord.

3. In 1958 wou de 17-jarige Sydney Barringter zelfmoord plegen door van een gebouw te springen in L.A. De lijkschouwer melde later dat de mislukte zelfmoordpoging een geslaagde moord was geworden. Ter verduidelijking: Toen Sydney op het dak stond hadden zijn ouders – zoals altijd – slaande ruzie drie verdiepingen lager. Zoals gebruikelijk bedreigde zij elkaar daarbij met vuurwapens. Op het moment dat Sydney net voorbij kwam vallen, ging het geweer van zijn moeder per ongeluk af. Sydney werd gedood door het schot en landde vervolgens op een veiligheidsnet, dat was aangebracht voor glazenwassers en zijn leven had gered.

There is no mystical energy field that controls my destiny.

Nu zijn dit fictieve situaties, maar in het echte leven gebeuren ze ook. De meest bizarre die ik ooit ben tegengekomen is de volgende. In juli 1975 meldde kranten aan beide kanten van de Atlantische Oceaan de dood van de 17-jarige Erskine Lawrence Ebbin. Hij was met zijn brommer aangereden door een taxi in Hamilton, Bermuda. Het toeval: een jaar eerder was zijn broer overleden. Hij was ook aangereden. Ook door een taxi. In dezelfde straat. En rijdend op dezelfde brommer. Hij was ook 17 jaar. Bizar genoeg? Nog niet: De broers werden beide aangereden door dezelfde taxi die dezelfde passagier bij zich had!!!

Is dit gewoon iets dat mathematisch mogelijk is in het vreemde universum waarin we wonen? Laatst had ik zelf ook een gevalletje toeval. Mijn moeder had me een oud fotoboek uit mijn jeugd meegegeven. Ik en mijn vrouw bladerden erdoorheen. Ze wees naar een opvallende jongen met een bril; een beetje de geek van de klas destijds. Ik zei; dat is Xxxxxx Xxxxxxx. Zegt zij vervolgens; hè dat is toevallig, ik heb vanavond een afspraak met een zekere Xxxxxx Xxxxxxx. Hij komt een konijn ophalen (mijn vrouw zit in de konijnen). Zou het dezelfde jongen zijn?

En inderdaad; s’avonds kwam ik thuis en wie stond er in de stichting van mijn vrouw? Inderdaad: Xxxxxx Xxxxxxx. Ik had zeker tien jaar niet door dat fotoboek gebladerd en zijn naam was de enige naam die ik hardop zei. What are the odds? Het ging overigens goed met Xxxxxx Xxxxxxx. Hij was nu succesvol consultant bij IBM. Nu is dit misschien niet zo creepy als het Bermuda verhaal, maar vreemd is het wel.

Is het allemaal toeval, of is er iets dat wij niet weten? Is er een krachtenveld dat bepaalt wat er allemaal gebeurt met ons? Niemand kan het met zekerheid zeggen, maar zeker is dat er voortdurend vreemde dingen gebeuren. Onverklaarbare dingen. Nu hoop ik niet dat ik dit artikel publiceer en vijf minuten later door de bliksem wordt getroffen. Dat morgen dit verhaal in de krant te lezen is. Het is onwaarschijnlijk, maar toch… zulke dingen gebeuren de hele tijd.

Jeppe Kleijngeld