Doorn in het oog: Te kleine konijnenhokken

Loesje en ik maken regelmatig wandelingen in Schermerhorn en omstreken en wat opvalt – logisch voor de eigenaar van een konijnenopvang – is dat veel konijneneigenaren verdomd kleine hokjes hebben voor hun zielige knagers. Hoe dat komt; slechte voorlichting, gebrek aan empathie, luiheid of een combinatie. Het stoort ons mateloos.

Er is één gezin dat het wel heel bont maakt. Dit is al jaren het permanente verblijf voor hun konijntje:

Goed kijken, er staat echt een hok op deze foto.

Loesje kon het niet langer meer aanzien en besloot een brief te schrijven, een hele nette brief, waarin ze vertelt dat ze geleerd heeft dat konijnen ruimte nodig hebben om te spelen en bewegen, en dat ze graag met een partner samenwonen. Ze heeft de eigenaar ook 60 euro geboden om het konijn over te nemen (incl. het hok zodat we dat direct naar de sloop kunnen brengen). Als de eigenaar toch niks doet met het konijn, kan zij het net zo goed verkopen, toch?

We kregen deze reactie terug:

Beste Loesje,

Vanavond vond ik uw brief in de brievenbus. Met verbazing.

Ik neem aan dat u goede bedoelingen heeft en ik vind uw liefde voor de dieren prijzenswaardig. Het is nogal iets om zo’n bedrag te bieden.

Het vreemde is dat in verschillende dierenwinkels, op internet en door verschillende personen, veel wisselende meningen worden gegeven. Over wel of niet alleen leven, wel of niet in een hokje. We hebben ons dus door veel verschillende meningen laten leiden. Misschien is het een idee om de meningen over het leven van konijnen op 1 lijn te krijgen in Nederland.

Ja, leg de schuld maar bij de voorlichting. Je bent toch zelf verantwoordelijk voor hoe je met je dieren omgaat? Als je gaat wachten tot alle meningen op één lijn liggen, hoef je nooit wat te veranderen. Commerciële winkels zoals Ranzijn gaan niet opeens hun assortiment aanpassen.

Het konijntje krijgt veel aandacht, wordt veel geknuffeld en mag elke dag een tijdje binnen. Ik zie mij al tegen mijn dochter van 8 jaar zeggen dat we haar grote vriendje en steun gaan verkopen….

Wij hebben dat konijn nog nooit niet in haar hok gezien. Met dat binnenspelen valt het dus wel mee. Dat kleine meisje leert dus nu ook dat het oké is om dieren in een klein hokje weg te stoppen.

Ik zal alles nog eens goed overwegen, maar nogmaals er zijn veel tegenstrijdige berichten. Ik waardeer uw betrokkenheid en veel succes met uw konijnenopvang.

Het is nu ruim een maand later, maar de vrouw heeft nog niks gedaan om de levenssituatie van haar huisdier te verbeteren. Jammer, deze missie is mislukt. Wij begrijpen ook dat niet iedereen een ren kan bieden, zoals wij onze konijnen Fiep en Stuntman, maar kom op… het kan zoveel beter.

Fiep en Stuntman hebben niet te klagen over ruimtegebrek.

Daarom hebben Loesje en ik iets bedacht: een wedstrijd genaamd ‘het leukste konijnenverblijf van Nederland’. Mensen kunnen dan foto’s insturen die op een website komen en hopelijk verbeteren daarmee de leefomstandigheden van konijnen. Het zal in elk geval bijdragen aan het bewustzijn van hoe je met je dieren moet omgaan. Geen idee waar we de tijd vandaan moeten halen om die wedstrijd op poten te zetten, maar het idee is te mooi om te laten schieten. To be continued.  

Onwaarschijnlijk toevallig

Het concept ‘toeval’ vind ik absoluut fascinerend. Helemaal als het een situatie betreft die eigenlijk niet kan. Die zo onwaarschijnlijk is, dat het eigenlijk geen toeval kan zijn, maar een force of nature. Een grand design. Daarom vind ik het begin van Magnolia zo tof, waarin drie van deze extreem toevallige situaties uit de doeken worden gedaan:

1. In de New York Herald van 26 november 1911 stond een bericht over de executie van drie mannen. Ze stierven voor de moord op Sir Edmund William Godfrey, echtgenoot, vader, drogist en gerespecteerd inwoner van Greenberry Hill, London. De mannen werden geïdentificeerd als Joseph Green, Stanley Berry en Daniel Hill. Green Berry Hill.

2. Tijdens een bosbrand nabij Reno werd een duiker in een boom gevonden: Delmer Darion. Hij was per ongeluk uit een meer gevist door een blusvliegtuig, bestuurd door een zekere Graig Hansen. Wat nog curieuzer was, was dat Hansen twee avonden eerder had gegokt aan de blackjack tafel die door croupier Darion werd bediend. Door het schuldgevoel en bizarre toeval pleegde Hansen vervolgens zelfmoord.

3. In 1958 wou de 17-jarige Sydney Barringter zelfmoord plegen door van een gebouw te springen in L.A. De lijkschouwer melde later dat de mislukte zelfmoordpoging een geslaagde moord was geworden. Ter verduidelijking: Toen Sydney op het dak stond hadden zijn ouders – zoals altijd – slaande ruzie drie verdiepingen lager. Zoals gebruikelijk bedreigde zij elkaar daarbij met vuurwapens. Op het moment dat Sydney net voorbij kwam vallen, ging het geweer van zijn moeder per ongeluk af. Sydney werd gedood door het schot en landde vervolgens op een veiligheidsnet, dat was aangebracht voor glazenwassers en zijn leven had gered.

There is no mystical energy field that controls my destiny.

Nu zijn dit fictieve situaties, maar in het echte leven gebeuren ze ook. De meest bizarre die ik ooit ben tegengekomen is de volgende. In juli 1975 meldde kranten aan beide kanten van de Atlantische Oceaan de dood van de 17-jarige Erskine Lawrence Ebbin. Hij was met zijn brommer aangereden door een taxi in Hamilton, Bermuda. Het toeval: een jaar eerder was zijn broer overleden. Hij was ook aangereden. Ook door een taxi. In dezelfde straat. En rijdend op dezelfde brommer. Hij was ook 17 jaar. Bizar genoeg? Nog niet: De broers werden beide aangereden door dezelfde taxi die dezelfde passagier bij zich had!!!

Is dit gewoon iets dat mathematisch mogelijk is in het vreemde universum waarin we wonen? Laatst had ik zelf ook een gevalletje toeval. Mijn moeder had me een oud fotoboek uit mijn jeugd meegegeven. Ik en mijn vrouw bladerden erdoorheen. Ze wees naar een opvallende jongen met een bril; een beetje de geek van de klas destijds. Ik zei; dat is Xxxxxx Xxxxxxx. Zegt zij vervolgens; hè dat is toevallig, ik heb vanavond een afspraak met een zekere Xxxxxx Xxxxxxx. Hij komt een konijn ophalen (mijn vrouw zit in de konijnen). Zou het dezelfde jongen zijn?

En inderdaad; s’avonds kwam ik thuis en wie stond er in de stichting van mijn vrouw? Inderdaad: Xxxxxx Xxxxxxx. Ik had zeker tien jaar niet door dat fotoboek gebladerd en zijn naam was de enige naam die ik hardop zei. What are the odds? Het ging overigens goed met Xxxxxx Xxxxxxx. Hij was nu succesvol consultant bij IBM. Nu is dit misschien niet zo creepy als het Bermuda verhaal, maar vreemd is het wel.

Is het allemaal toeval, of is er iets dat wij niet weten? Is er een krachtenveld dat bepaalt wat er allemaal gebeurt met ons? Niemand kan het met zekerheid zeggen, maar zeker is dat er voortdurend vreemde dingen gebeuren. Onverklaarbare dingen. Nu hoop ik niet dat ik dit artikel publiceer en vijf minuten later door de bliksem wordt getroffen. Dat morgen dit verhaal in de krant te lezen is. Het is onwaarschijnlijk, maar toch… zulke dingen gebeuren de hele tijd.

Jeppe Kleyngeld

Nieuwe verblijven op Het Konijneneiland

Stichting Het Konijneneiland, oftewel het toonaangevende konijnentijdelijkverblijfthuis gevestigd te Schermerhorn heeft drie nieuwe verblijven voor de geliefde viervoeters. De verblijven zijn extra ruim van opzet, zodat de konijnen zo aangenaam mogelijk kunnen leven totdat zij nieuwe baasjes gevonden hebben.

Als ik zeg dat ik bij Het Konijneneiland werk krijg ik altijd standaard de vraag of de konijnen zich niet erg snel gaan vermenigvuldigen op zo’n eiland. Het antwoord is nee. Dat komt omdat de konijnen in koppels in een grote ren zitten en niet met de andere konijnen in aanraking komen. Nog belangrijker; ze zijn gesteriliseerd. Op het eiland zitten momenteel slechts zes konijnen. De reden dat dit aantal beperkt wordt gehouden is simpel; bij het konijneneiland gaat kwaliteit voor kwantiteit. De dieren wordt een Hilton-achtige ervaring geboden en er wordt gezocht naar baasjes die dit ook mogelijk willen maken.

Mocht u ook een mooie plek hebben (een grote tuin of veldje) en een mooi groot konijnenhok, dan kunt u contact met ons opnemen via jeponline(at)hotmail.com.

Voor de verblijven gaat veel dank uit naar Leo van den Bogaert van The Unschooled Mind Company.

Eerste klant Konijneneiland

Tijdens een tochtje naar Geestmerambacht (ten noorden van Alkmaar) onlangs, zagen Loesje en ik een konijn lopen. Niet zo gek natuurlijk, dit zie je wel vaker, maar het verschil met eerst is dat we nu een konijnenopvang in Schermerhorn hebben. Tamme konijnen die door hun baasjes in het bos zijn gedumpt maken geen schijn van kans en hebben hoogstens nog 1 leuke zomer. Maar ook dit is zeer twijfelachtig. Ze lopen teken op (deze kleine had er zo’n 50, raken zwanger en worden met pech aangevallen door een andere bosbewoner of passant (zoals een hond).

Loesje wist het beestje te vangen en we hebben hem thuis in de splinternieuwe hokken gezet. We weten nog niet zeker of het een jongen of meisje is maar we hebben de eerste klant van Stichting Het Konijneneiland (website binnenkort online) Billie genoemd. De uitdaging is nu om de toekomst van Billie zo prettig mogelijk te maken. Daarom zoeken we een baasje die hem (waarschijnlijk hem) een leuk leventje wil bezorgen. Geïnteresseerd? Mail ons via jeponline(at)hotmail.com.

De kat is overigens minder blij met de komst van Billie.