Tijdloze klassiekers

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Rosa is nu op een leeftijd gekomen (tien, bijna elf) dat ze ‘volwassen’ films met me kan kijken. Alhoewel volwassen? Veel mensen zouden Star Wars omschrijven als kinderfilm. Ik zal nog even moeten wachten tot ik mijn gewelddadige favorieten zoals GoodFellas en The Godfather met haar kan bekijken, maar de lichtere klassiekers, zoals de originele Star Wars trilogie dus, zorgen al voor veel (darth)vader- en dochter-kijkplezier.

Ik ben expres begonnen met Star Wars: Episode IV – A New Hope, en niet met de prequel trilogie, omdat ik wilde dat ze de verrassing van episode V (“I am your father”) zou beleven als de oorspronkelijke bioscoopbezoekers in 1980. Ze vond het vreemd om te beginnen met de vierde aflevering van een serie, maar ik heb haar uitgelegd dat de beste verhalen vaak een ongeziene voorgeschiedenis hebben en dat die soms ongezien blijft, maar in het geval van Star Wars later alsnog verfilmd is (een understatement, aangezien Disney bezig is ieder personage en tijdperk een eigen film of serie te geven) .

Het was ook een test om te zien of deze films van 46 tot 40 jaar oud ook een nieuwe generatie zouden aanspreken en dat deden ze. Rosa is een nieuwsgierig kind en ze stelde me allemaal vragen over de personages en de mythologie van het Star Wars universum. Ook wisten de personages haar duidelijk in te pakken; van de komische C3PO en R2D2 en de mysterieuze Obi-Wan Kenobi tot de vurige Leia, koppige Han en dappere Luke. En natuurlijk vond ze de slechteriken fascinerend.

Het was geweldig om haar reactie te zien op legendarische scènes, zoals de ontsnapping uit de Death Star en natuurlijk de ultra-spannende finale. De special effects blijven geniaal. Af en toe doorzag ze de trucjes van het pre-digitale tijdperk, zoals de met stop motion geanimeerde tauntauns in The Empire Strikes Back. In deze fenomenale film leerde ze het personage Darth Vader pas echt kennen. Ze vond het hilarisch om te zien hoe hij zijn incompetente ondergeschikte straft door hem op afstand te force chocken terwijl hij via een monitor de collega naast hem promotie geeft. Dat geeft zelfvertrouwen.

Toen kwam natuurlijk dat moment waarop Vader aan Luke vertelt dat hij zijn vader is. De uitdrukking op haar gezicht was fantastisch en toen in Return of the Jedi volgde er nog een verrassing als Yoda Luke op zijn sterfbed meedeelt: “there is another Skywalker.” De films hebben de toets des tijds glansrijk doorstaan. Goed nieuws voor mij, want ik kan de lijst met films die we gaan kijken flink uitbreiden.

We zijn nu bezig met de prequel trilogie. Visueel staan deze films nog altijd als een huis en de visie erachter ook, maar de uitvoering kent de nodige gebreken. Rosa wist goed uit te leggen waarom ze de originele films beter vond (‘it’s the characters, stupid!’). Ik denk dat er wel een filmrecensent in haar schuilt en sowieso een filmfreak, zoals haar vader.

Klimaatangst dromen

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Twee of drie kinderbijen bevinden zich onder water in de sloot achter mijn huis. Hun twee grote ouders ‘zwemmen’ achter ze en ze zijn in paniek. Als hun kroost nog veel langer onder water blijft verdrinken ze. Ik sta aan de kant en wil de kinderen er uitvissen. Maar de ouders willen instinctief niet dat ik aan hun kinderen kom. Als ik de kleintjes pak, zullen ze me zeker steken en dus kan ik de kinderen niet helpen….

Dit was een van de twee ‘klimaatangst’ dromen die ik in oktober 2021 gehad heb, inmiddels anderhalf jaar geleden. De tweede ging over een groep boze Afrikanen die onderweg waren naar ons veilige Nederland. Ik had me aangesloten bij een groep gewapende verdedigers. Ik maakte me er druk over dat ik geweld zou moeten gaan gebruiken tegen mensen die eigenlijk niks verkeerd deden. Natuurlijk willen ze naar Europa komen als hun eigen landen onbewoonbaar worden. Maar toch zou ik nu op ze in gaan rammen met een metalen honkbalknuppel.

De eerste droom vond plaats nadat ik uit eten was geweest met een groep ‘belangrijke mensen’ voor m’n werk. Er was vooraf een mailtje rondgegaan met daarin de mededeling dat het restaurant wilde weten of we vis of vlees wilden. En iedereen had hier op gereageerd alsof het de normaalste vraag van de wereld was:‘vlees, vis, vis, vlees, vis, vlees, vis…. En dit zijn heel intelligente mensen. Thought leaders binnen hun gebied. Als zij al niet inzien dat de wereld in een enorme crisis zit en actie nu echt hard nodig is, wie dan wel?

Ik vond het dan ook niet lastig om die dromen meteen te kunnen duiden. De bijen uit mijn eerste droom staan symbool voor de achteruitgaande natuur, de kinderen voor de nieuwe generatie die de dupe gaan worden van het gebrek aan actie en de volwassen bijen (de ouders) voor de huidige generatie die geesteloos hun instincten blijven volgen en de situatie daarmee steeds erger maken.

De evolutie heeft mensen niet uitgerust met de mentale tools om adequaat op klimaatverandering te kunnen reageren. Klimaatverandering is non-lineair en we hebben de neiging te onderschatten hoe ernstig en snel het ons gaat raken. Echter, ben ik nu – anderhalf jaar na deze dromen – iets positiever geworden. Ik heb de afgelopen tijd een aantal artikelen geschreven over investeren in klimaatoplossingen en heb het gevoel dat we op een omslagpunt zitten. Dat geldt ook voor de leidende investeerders die ik voor de stukken gesproken heb.

Klopt, er moet nog ontzettend veel kapitaal naar klimaatoplossingen om naar netto nul te gaan, maar er is een duidelijk pad waarin we ons uit deze situatie kunnen investeren. Door om te schakelen naar renewables (o.a. zon en wind) en groene waterstof, kunnen we de uitstoot verminderen met 75 procent. De laatste 25 procent moet met carbon removal-oplossingen verwijderd worden. Om dat te realiseren moet er zo’n drie tot vijf biljoen dollar per jaar naar de transitie komen tot aan 2050. We zitten nu op 600 miljard. Een verhoging van vijf tot acht keer is dus nodig willen investeerders de wereld behoeden voor catastrofische klimaatverandering. Dit wordt een gigantische opgave.

Gaan we er zonder kleerscheuren vanaf komen? Absoluut niet. Daar is het al te laat voor. Maar ik vermoed dat we de omslag kunnen maken zonder dat de temperatuur meer dan twee graden oploopt. Dat is op zichzelf al rampzalig voor de mensheid. Vele leefgebieden voor mensen en dieren zullen onbewoonbaar worden. Maar de wereld zal zich kunnen aanpassen aan de effecten en de ergste doemscenario’s zullen voorkomen worden. Het is bemoedigend om te zien dat de mindset anno 2023 aan het omslaan is. Maar op de weg naar netto nul zullen nog vele tegenslagen opduiken. Het wordt een rocky ride de komende decennia met nog vele klimaatangst dromen voordat dit hoofdstuk zijn climax bereikt.

Review: The Beatles Museum (and Elvis Museum) in Alkmaar

Posted on by Jeppe Kleijngeld

It was years ago since I last set foot in the Beatles Museum in Alkmaar, by far the largest private collection of Beatles stuff that can be found worldwide (1800 square meters). In 2021, another collection was added under the name Elvis Museum. What can you expect?

When you enter, there is a coffee corner where during my visit a Beatles documentary was playing: Peter Jackson’s ‘Get Back’ (the rooftop concert, yeah!). After you paid the fifteen euro’s entry fee and put your bag in a locker, you can enter. You can go straight into the museum or into the store first where they have Beatles & Elvis t-shirts, toys, gadgets, key chains and a huge collection of records, lp’s, cd’s and dvd’s.

The museum consists of an overwhelming amount of information, photographs and collectors items. The main exhibit is the Beatles timeline, from John and Paul’s famous first meeting on 6 July 1957 to the official breaking up of the Beatles in 1970.

There are also specials on a.o. The Beatles Christmas Singles, The Beatles in Italy and Spain, The Beatles in Hamburg, The Beatles in the Netherlands (where they have performed in Hillegom and Blokker), the five movies they made, The Beatles Butcher Cover, The Beatles at the BBC, The famous red and blue double LP’s and The Beatles Singles Collection.

It is a huge setup; the sheer amount of stuff present is overwhelming. Compared to the collection of Beatles-stuff, the Elvis area is pretty small, but there are certainly nice items about the King and also his life story printed on boards. There was also a couch where I could watch Elvis perform on a monitor; he was singing ‘I Got a Woman’, a track the Beatles also covered. Nice!

Should you visit? Yes, this is the most important period in the history of pop music and the place is like a time capsule. Walking around and getting lost in all the memorabilia is a pleasant experience for sure. And don’t forget to have your photograph taken in front of the huge Abbey Road and Sgt. Pepper’s boards.

Beatles Museum Alkmaar
Elvis Museum | Zeezender Museum
Pettemerstraat 12A
1823 CW Alkmaar
https://www.beatlesmuseum.nl/

TV Dungeon: The Office (UK)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

(2001 – 2003, UK)

Creator: Ricky Gervais, Stephen Merchant
Cast: Ricky Gervais, Martin Freeman, Mackenzie Crook, Lucy Davis, Ewan MacIntosh, Ben Bradshaw, Emma Louise Manton

2 Seasons + Christmas Specials (14 Episodes)

Have you ever been in a truly embarrassing situation? Like saying something very wrong to exactly the wrong person? What if you would have been ignorant of the embarrassment, would that make you feel better or worse? Obviously better. Ignorance is bliss. But if you wouldn’t feel the embarrassment, you would probably say wrong things a whole lot more often and other people would feel embarrassment for you. Such is the case with David Brent (Ricky Gervais).

David Brent is the regional manager of paper wholesaler Wernham-Hogg in Slough. He is one of television’s greatest characters. His main motivation in life is to be popular among his office underlings. He is at his happiest when somebody laughs at his painfully unfunny jokes. That aside, he wants them to be impressed by his laid-back management style. All he ever does however, is keeping people from working. Neither does he perform any work himself. He is too busy cracking jokes or inventing ludicrous office activities.

What makes it worse is Brent’s misplaced confidence. Everybody obviously finds him super annoying, yet he genuinely believes he is popular and people find him hilarious. This leads to some profoundly embarrassing moments. Sometimes it is almost too painful to watch, like his motivational speech about management at another company. No manager would ever want to get the David Brent label, but he is still recognizable in everyday people. At the same time he is unique.

Brent is not alone in his ridiculousness. His skeleton-faced supporter Gareth who is second-in-command at the company is an almost equally laughable character, be it less painful than Brent. Then there is Brent’s so-called buddy Chris ‘Finchy’ Finch, who is one of the most obnoxious persons to ever appear on TV. Poor Tim and Dawn, an account manager and receptionist who have to deal with these people in a sometimes scary universe. Their series-spanning romantic plot is one the greatest ever created for the small screen.

The Office is a magnificent black comedy. There are many, often subtle, jokes and moments of great hilarity. It is also more than a comedy, sometimes almost like a message about existentialism. Many of us, have to spend a huge amount of out lives at a horrible depressing place (Slough) between people we can barely stand. Luckily there is humour in this, or suicide rates would go up dramatically.

When watching this, don’t expect an ordinary sitcom though. The Office requires some resilience against horrible humiliations. The reward are the final Christmas Specials that end the show on a very positive note. This move by the creators has been criticized because of the spectacular fall David Brent makes in season 2. The execution however of the two-episode finale is so fantastic that it can be instantly forgiven. The Office is comedy genius. Make sure to watch it several times catch some of the brilliant subtext the makers provide.