Momentopname

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Hoe ben ik hier verzeild geraakt? Ik stond muurvast voor de afslag Berg en Terblijt, Hasselt en Maastricht op de A79. Het duurde al 20 minuten. Zijn het de blokkeerboeren? Ik wilde uit frustratie op mijn stuur rammen, maar beheerste me. ‘Nee nee Jep, rustig maar’, vertelde ik mezelf. ‘Het loopt gewoon zo, mijn plannen voor vandaag moet ik gewoon wat bijstellen. Chill. Chill.’ Ik deed nog een keer de ademhalingsoefening die ik geleerd heb; ogen dicht, tien keer door de neus inademen en door de mond uit, en de ademhalingen tellen. Gedachten ging ik niet in mee. Ik merkte dat mijn ademhaling veel rustiger werd en afremde naar nog slechts zo’n vijf à zes keer in en uit per minuut.

Ik voelde me weer redelijk zen en staarde wat uit het raam van mijn oververhitte auto (het was zo’n 25 graden buiten). Verschillende mensen om me heen stapten uit hun wagens om te paffen, te hangen of om gewoon maar wat te doen te hebben. Een man riep met een Limburgs accent tegen de inzittenden van een auto: ‘oevervol’. Ze verstonden hem blijkbaar niet, dus zei hij het nog maar eens: ‘oevervol’. What the fuck is this guy talking about?, dacht ik.

Ik ging eens kijken of ik erachter kon komen wat er hier aan de hand was. Ik pakte mijn telefoon, wiens accu zo goed als leeg was, ging naar Google Nieuws en tikte in: ‘Maastricht’. Bingo! Er stond: ‘Overval op kunstbeurs TEFAF in Maastricht. De politie is bezig met een klopjacht op de vier gewapende verdachten.’ Oké dan. Ik sta hier nog wel effe, dacht ik.

‘Life is what happens to you while you’re busy making other plans’, zong John Lennon ooit. Mijn plan was geweest om naar de Albert Heijn in Maastricht te rijden, wat voorraden in te slaan, terug te rijden naar mijn hotel in Heerlen, en daar de rest van de dag te besteden aan eten, drinken, schrijven, zwemmen en filmkijken. Ik heb geleerd om me met relatief weinig tevreden te houden. Een filmpje en een biertje en je hoort mij niet meer.

Ik had zojuist een interview gehad met het hoofd fusies en overnames van DSM, de coverstory van mijn volgende magazine. Omdat ik niet meteen de 2,5 uur terug wilde rijden had ik een kamer geboekt in de Van der Valk. Heerlijk. Ik ben gek op hotels, dus dit was echt een buitenkansje. Maar ja, ik zou mijn plannen moeten bijstellen: ‘I hate it when a plan falls apart!’, riep ik en toen wederom: ‘Nee nee, rustig blijven. Terug naar die zen-modus.’ We zijn altijd maar bezig het leven te sturen. En als het ook maar een klein beetje anders loopt raken me meteen van de kook. Het is zoals Lennon zong: ‘het leven gebeurt…’ Je hebt er slechts heel beperkt grip op. Wat ik wel geleerd heb bij zo’n trip is om veel meer extra tijd in te bouwen dan je denkt nodig te hebben. Dit gaat nog niet perfect, maar wel beter.

Dus dacht ik na over hoe ik dit moment het beste kon benutten. Mijn telefoon kon ik niet gebruiken omdat ik hem nog nodig had en ik hem pas weer in het hotel kon opladen. Ik had nog een dik boek over hoe de originele Star Wars trilogie tot stand is gekomen, maar daar had ik geen zin in. Dus pakte ik maar mijn notebook en begon ik te schrijven. En tegen de tijd dat deze woorden op papier stonden, begon de ophoping aan auto’s weer acuut in beweging te komen. De vier Belgen die de overval hadden gepleegd waren tegen de lamp gelopen. Ook hun plannen waren anders gelopen.

Update: Het blijkt dat de daders toch nog niet gepakt zijn, de politie heeft de verkeerden opgepakt, zie: Belgen spreken van misverstand na arrestatie kunstbeurs, ‘gele diamant à 27 miljoen spoorloos’. De echte daders, waarschijnlijk van de Pink Panthers, zijn nog voortvluchtig.

Reality As an Act of Dreaming

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Our reality is like a waking dream. It has rules, those we can study objectively (science). But they are not as steady as we may think. Quantum mechanics has revealed that beyond a steady appearance, there is only probability. It takes the act of observing to construct reality out of potentiality.

We used to think that God was the creator of our world and God resided outside of nature. Then Western science removed God, and we were left with nature without cause. Everything was explained as resulting from an extremely large series of random accidents. This worked partly, but many problems remained. Life and consciousness cannot be explained away by random accidents. Nor can randomness be a proper explanation for the immense ordered complexity we observe around us.

The solution was already present all along. Turns out that Eastern philosophy was closest to the edges of truth we can ever hope to get. God is not outside of nature. God IS nature. And since we are part of nature, we are also part of God. We are the mental hubs in a participatory universe.

According to the famous physicist John Wheeler, the universe is a self-referential ‘strange loop’ in which physics gives rise to observers, who then give rise to meaning – establishing observers – participants who grant a meaningful existence to the universe. The world and consciousness are intermingled in such a way that they mutually co-arise in a deeper unified sphere of being. It is impossible to say which initially caused the other, as their relationship has no beginning in time. Their relationship is reciprocal – now one side and then the other acts as a cause. Through the conscious observer in the dreamlike reality, the universe becomes a lucid dreamer.*


From: The Goldilocks Enigma by Paul Davies

Uncountable small acts of observer-participancy have over eons built up the tangible appearance of the material world. As observers, there is no getting around the fact that each of us are participants in bringing reality into being. Wheeler: “I can’t make something out of nothing, and you can’t, but together we can”. The universe is a collective shared dream that is too seemingly dense and solidified for any one person’s change in perspective to transform, but when a critical mass of people get into alignment and consciously put together what I call our “sacred power of dreaming” we can, literally change the waking dream we are having.”*

As agents of cosmic evolution, we are being invited to contribute to the growing edge of the universe’s creative unfoldment into uncharted territory. This is truly evolution in action, as we discover that we can actively participate in our own evolution, and in fact are being called to do so. We become (or maybe we always have been, but just didn’t know it) a channel for the universe to automatically re-create itself in a novel and evolutionary way. Or maybe I am just dreaming.*

*Segments taken from: The Quantum Revelation by Paul Levy

Read also: How The Goldilocks Enigma Is Another Major Indication For A Consciousness-Based Universe

Full Tilt Boogie: The Making of ‘From Dusk Till Dawn’

Posted on by Jeppe Kleijngeld

After Quentin Tarantino and Robert Rodriguez both had personal success with Pulp Fiction and Desperado, in 1996 they announced their collaboration on a horror movie, called From Dusk Till Dawn.

Tarantino wrote the script and would play one of the lead roles and Rodriguez would direct. The horror-part was saved for the second half of the film, a strategy inspired by Stephen King, explains Tarantino. “First you let the audience get to know the characters, like them, and then you put them through hell.”

“Many horrors deliver too soon”, says Rodriguez in Full Tilt Boogie, a documentary about the movie’s production released a year after the film in 1997. “There are no clues that the vampires will show up, so the audience members – like the characters – are totally surprised. All of a sudden they’re just there.”

Full Tilt Boogie spends a lot of time interviewing the people that normally don’t get attention; the assistant directors, the personal assistants, the drivers, the best boys, the gaffers, the special effects people, the stunt guys, the caterers… Even the extras get their few minutes of fame. Like Bob Ruth who was also in Pulp Fiction (“I was the coffeeshop manager; ‘I am not a hero’”).

What’s interesting is that while for the creative team (writer, director, cinematographer) it is all about the creative process, for most of the others it is just a job. Sure, they all like movies, but they could easily switch to another industry if it would pay better. They are all mostly concerned with getting overtime paid and complaining about the food, the accommodation and millions of other things.

Still, if you are gonna work on a film then From Dusk Till Dawn is a good choice. It has hot new directors and a hot new star (George Clooney in his first big movie film role after many successful years in television) and lots of groovy special effects and stunts. There were also a lot of parties obviously.

But there were problems as well like sand storms, permits, extreme heat and the union going after the 18 million dollar independent film. Not because there were complaints from workers, but – according to the makers – because of the success of Tarantino and producer Lawrence Bender. And because Rodriguez did almost everything himself. The unions weren’t used to that.

Full Tilt Boogie is ultimately a disappointing documentary, because you learn surprisingly little about the filmmakers. I would rather listen to Tarantino and Rodriguez talking for 90 minutes than watch a lot of film people that don’t have a lot to say about the beauty of the medium.