10 New Beatles Insights Through Peter Jackson’s ‘Get Back’

‘It would be fair to say that today ‘Let It Be’ symbolizes the breaking-up of the Beatles. That’s the mythology, the truth is somewhat different. The real story of ‘Let It Be’ has been locked in the vaults of Apple Corps for the last 50 years.’

So says director Peter Jackson in the ‘Get Back’ book that accompanied his eight hour lasting documentary on Disney Plus.

Jackson’s film fills in a lot of missing puzzle pieces in the story of the world’s most discussed band. Not for nothing are basically all Beatles Wikipedia-pages re-edited with new information from the previously unseen footage. For me personally, the documentary was a real eye opener. It gave me the following new insights into the legendary group and my favorite musicians of all time. The order of the insights is completely arbitrary.

1. George spontaneously quit the band
After George leaves, which for me seemed to happen completely out of the blue, John considers replacing him with Eric Clapton who had just left Cream. Was he serious? Maybe. Of course they really wanted George back…

2. There was little conflict
Despite George leaving, there was little conflict. At least nothing dramatic. Of course they had frequent discussions and they were obviously uncertain about how they should proceed and evolve from that stage on, but major fights and arguments? There weren’t any.

3. Yoko is just a wallflower
A persistent rumor about this period of The Beatles was that John constantly bringing Yoko to the studio was a major source of tension within the group. This doesn’t appear to be the case. She is always there, but she hardly speaks. Just once in a while she plays some experimental music. Besides, the other guys bring their girlfriends along as well constantly, especially Paul, but it doesn’t distract from the creative process at all.

4. Many of the later songs were already being written here
During the ‘Get Back’ sessions, they played many early versions of songs that would later appear on ‘Abbey Road’ (their final album) and solo albums. These songs include: I want you (she’s so heavy), Polythene Pam, Teddy Boy, Her Majesty, Hot As Son, Isn’t It a Pity, Something, Octopus’ Garden, Jealous Guy, Sitting in the Backseat of my Car, Gimme Some Truth, She Came in Through My Bedroom Window, Another Day, All Things Must Pass, Oh Darling, Maxwell’s Silver Hammer, Every Day, Carry That Weight and Sun King.

5. Much of the creative process is just goofing around
By this time, their full time job was just coming to the studio and composing amazing music. They did so by fooling around much of the time. They know literally hundreds of songs and played them constantly. The documentary also shows the almost telepathic connection between Lennon and McCartney. And an observation by Jackson is that Lennon found a new partner in Yoko Ono and this is visibly painful for McCartney. But he accepts it and deals with it.

6. Jealous Guy had a different title and different lyrics first
Jealous Guy – one of Lennon’s great solo songs (B-side of Imagine) – was first called On the Road to Marrakesh. Apparently, John wrote this in India, then it was rejected for ‘The White Album’ and here he plays it during the sessions at Twickenham Studios.

7. Paul is a great manager as John takes a back seat
In the early days of The Beatles, John was sort of the bandleader. During the ‘Get Back’ sessions, it is Paul. He does so in an inspiring way. He wants to go for the best possible results and doesn’t get pushy or annoying. He is just trying to keep the band going and eventually, they get really going.

8. The album ‘Let It Be Naked’ is much better than the original
‘Let It Be’ was up until now my least favorite album by The Beatles. This changed when I heard the Naked-version which was released in 2003. This made me realize what a messed up job Phil Spector did with the material on the 1970 original version. And why did he exclude Don’t Let Me Down? A fucked up decision. The Naked-version is true to the original vision of the group to strip their music down. All of the twelve songs sound amazing. This is an album truly worthy of this brilliant band.

9. One After 909 is one of their early songs
I never appreciated this song much, but thanks to the documentary I started loving it and I now play it constantly. It is an early song which John wrote while he was just 15. Paul is very pleased with it as well. The lyrics are about nothing, but what does it matter? It just sounds really really good.

10. There were ideas for a different ‘The End’
During the film and in the many transcribed conversations in the books, the boys and original documentary maker, Michael Lindsay-Hogg, were constantly trying to come up with an idea for a live performance to conclude the ‘Get Back’ project. Of course this ends up being the famous rooftop concert – The Beatles last live gig ever – but there were many ideas before that. The best one was Paul’s. He proposed a live show with news men in between songs bringing the latest news. And at the end of the show, the final bulletin is… ‘The Beatles have broken up!’

The White Album Compressed

In the documentary The Beatles Anthology (1995), the three then still living band members discuss their recording history at Abbey Road. The non-Beatle with the greatest influence over these legendary recordings is without a doubt George Martin, sometimes referred to as ‘the fifth Beatle’. The extremely talented producer and musician offers some interesting comments on the production. Especially about the The White Album – the only double album made by the band (not counting Past Masters) – he has an interesting thing to say. He thinks they shouldn’t have made it a double album, but pick the best songs and turn it into a very good, single album.

The band disagreed. McCartney said that the record was fine as it was, remarking: “It was great. It sold. It’s the bloody Beatles’ White Album. Shut up!” Harrison thought a double album was a good idea to clear the backlog of songs the group had at that time, though he also admitted not all songs were that strong.

Reducing the backlog to a single album would have been quite a challenge though. The group had spent a couple of months in Rishikesh, India, for a course in Transcendental Meditation and written no less than 40 songs. George really developed himself as a songwriter during this period. But Lennon also said he wrote some of his greatest songs in India. The White Album contains many fantastic songs, and the fragmented whole is a terrific mix of genres, like folk, country, blues, ska, music hall and avant-garde. Why would one mess with that?

However, as a thought experiment, let’s consider what a single White Album would be like. Some tough decisions would have to be made. It contains 30 songs, and would have to be cut down to 17 (taking Abbey Road as a measure). Which 13 songs would perish?

At the risk of pissing off some fellow Beatles fanatics, I would get rid of these 13 tracks.

Wild Honey Pie (McCartney)
This is just a curious short McCartney thing. No problem dumping this one.
Why Don’t We Do It in the Road? (McCartney)
It’s alright, but it’s not great is it?
Yer Blues (Lennon)
A dark and moody song by Lennon, but he did better later in his solo career.
Mother Nature’s Son (McCartney)
Off course it’s an okay song, but if you have to choose between this and the remainders, it is really no choice at all.
Glass Onion (Lennon)
This one I like. I like the guitar play and the references in the lyrics. Still, it’s not brilliant.
Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey (Lennon)
The longest title of a Beatle track. Do I love this song? No. So it can go.
Helter Skelter (McCartney)
Now this one is a classic and the toughest decision yet. Sorry Paul. We can release it as B-side to a Happiness Is a Warm Gun single maybe.
Long, Long, Long (Harrison)
Never had much use for this track.
Revolution 1 (Lennon)
What?!? How can you get rid of Revolution! One of Lennon’s best songs. Pay attention please. This is Revolution 1, not Revolution that was released as B-side of Hey Jude. And that is a way better version with one of my favorite beginnings of a Beatles-song.
Savoy Truffle (Harrison)
Sorry Harrison, but I don’t care much for a candy addicted Eric Clapton.
Revolution 9 (Lennon)
Nobody is gonna give me a hard time over this one. It was a weird decision to put it on the album in the first place. Nobody listens to it more than once.
Rocky Racoon (McCartney)
George Martin thought this was filler. I disagree. I think it is a great track. But in exercises like this you have to kill your darlings.
Good Night (Lennon, sung by Ringo)
This one I love as well. Painful to let it go, but I must.

And now, we’re left with the Compressed White Album. I’m satisfied. You can find it on Spotify under jkleyngeld. Check it out.

Side one
01. Happiness Is a Warm Gun
02. Piggies
03. Ob-La-Di, Ob-La-Da
04. I’m So Tired
05. I Will
06. Cry Baby Cry
07. Julia
08. While My Guitar Gently Weeps
09. Honey Pie

Side two
10. The Continuing Story of Bungalow Bill
11. Birthday
12. Sexy Sadie
13. Back in the U.S.S.R.
14. Don’t Pass Me By
15. Dear Prudence
16. Martha My Dear
17. Blackbird

Paul McCartney’s Begrafenis

The Beatles, vooral John Lennon, stoorden zich vaak aan journalisten die op het bizarre af zochten naar betekenis in hun songteksten. Vaak was die er helemaal niet. Lennon en McCartney bedachten bij het schrijven meestal gewoon woordcombinaties en uitdrukkingen die mooi klonken en intrigeerden, maar betekenis? Lennon schreef het liedje Glass Onion over de obsessie van fans en journalisten met het ontdekken van verborgen boodschappen in hun liedjes (‘The Walrus is Paul’).

Een van de bekendste Beatles geruchten was dat Paul in 1966 zou zijn overleden in een auto-ongeluk en sindsdien zou zijn vervangen door een nieuwe Beatle. Dit gerucht ontstond in 1969 nadat verslaggever Fred LaBour van The Michigan Daily een opsomming gaf van aanwijzingen die op diverse Beatles albums te vinden zou zijn. Zo begon een obsessie onder Beatles-fans met de zoektocht naar aanwijzingen die dit bizarre verhaal ondersteunden.

Bijvoorbeeld, in de film ‘Magical Mystery Tour‘, bij het vertolken van Your mother should know, hebben alle Beatles een rode roos in hun witte pak gestoken, behalve Paul: hij draagt een zwarte roos. En op het einde van Strawberry Fields Forever lijkt John “I buried Paul” te zeggen. John Lennon verklaarde achteraf echter dat hij “Cranberry sauce” zei.

Er zijn talloze andere aanwijzingen voor de dood en vervanging van Paul. Onzin natuurlijk, maar de beroemde cover van Abbey Road, het album uit 1969 dat LaBour in zijn artikel eigenlijk moest recenseren, is wel degelijk symbolisch.

Het is een begrafenisstoet. John loopt voorop in het wit als een heilig figuur of God zelf. Daarachter loopt een plechtige Ringo die de kistdrager of begrafenisondernemer moet voorstellen. En dan komt de overledene: Paul. Het valt niet te ontkennen dat hij er wat zombie-achtig bijloopt op blote voeten, een niet gefocuste blik, een sigaret (‘coffin nail’) in zijn rechterhand (terwijl hij links is) en uit de pas lopend met de andere Beatles. De stoet wordt afgesloten door George die denim draagt: juist, hij symboliseert de doodgraver in zijn werkkleren.

Paul ontkende, zoals gewoonlijk, dat er enige waarheid schuilde in dit verhaal. De outfits en volgorde zouden toeval zijn geweest. Hmmmm, ik weet niet. Normaal ben ik niet zo’n complotdenker rond The Beatles, maar ik heb de laatste tijd teveel over symboliek gelezen om dit als toeval te kunnen beschouwen.

Aan de andere kant was het verhaal van Paul geloofwaardig; de fotoshoot voor Abbey Road gebeurde vrij spontaan en de kleren hadden ze niet eens zelf uitgezocht. Bovendien, als je symboliek gaat interpreteren: John loopt voorop in het wit; de kleur van de dood in Oud-Egypte en veel Aziatische culturen. John zou de eerste Beatle worden die de reis naar de andere wereld zou maken. Toeval?

Gelukkig leefde Paul in 1969 nog wel en was de echte tragedie van Abbey Road dat het het laatst opgenomen Beatles album zou blijken. Dit werd gesymboliseerd door de scheur door de naam ‘Beatles’ op de achterzijde…

Ook toeval dat het laatste nummer The End heet?

The Beatles: ‘Get Back’ versus ‘Let It Be’

Jawel, ik ben de gelukkige bezitter van het album ‘Get Back’ van ‘The Beatles’. ‘Boeit mij dat wat?’, zul je vast denken, maar een Beatles verzamelaar zal het wel begrijpen. Ook al vond ik het album altijd onvoorstelbaar slecht (voor ‘The Beatles’ dan), het is niet meer te krijgen op Amazon, en iets bezitten dat schaars is maakt dat je er toch waarde aan toekent.

Onlangs heb ik ook ‘Let It Be’ aangeschaft en daarmee heb ik bijna alle muziek van ‘The Beatles’ compleet, wat niet zo indrukwekkend lijkt, maar je kunt je vergissen in hoeveel ze gemaakt hebben. George Harrison schreef hun productiviteit toe aan Paul McCartney in de documentaire over zijn leven ‘Living in the Material World‘. ‘Zaten we lekker in het zonnetje en ging de telefoon. We wisten dat het Paul was. Hij wilde dat we weer aan het werk gingen.’

The Beatles 2

Een klein stukje geschiedenis. ‘Let It Be’ is het laatst uitgebrachte album van de groep. Het verscheen in 1970, een maand nadat de groep definitief uit elkaar was gegaan. De opnames waren echter gemaakt voor de opnames van hun legendarische album ‘Abbey Road’ en veel fans vinden dat dat dan ook hun laatste album moet zijn. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat ‘Abbey Road’ een onvoorstelbaar betere afsluiter zou zijn geweest dan ‘Let It Be’. Het verschil in kwaliteit is werkelijk enorm.

Op Amazon krijgt ‘Let It Be‘ veel vijf-ster kritieken en dat vind ik persoonlijk echt te veel eer voor wat zonder twijfel hun zwakste album is. Veel van de liedjes staan ook op ‘Get Back’ wat ik dus nooit wat vond. Ik weet nu waarom dat is. De titel ‘Get Back’ refereert aan het plan van de band om weer live te gaan toeren, iets dat ze op dat punt in 1969 (het jaar van de opnames) compleet verleerd waren. Het album – dat diende als soundtrack voor een film die ze toen aan het maken waren – zou vooral live opnames bevatten en geen dubbele lagen meer, zoals de briljante studioplaten die ze de jaren ervoor hadden afgeleverd.

Als groot fan van hun studioalbums, zoals ‘Rubber Soul’, ‘Revolver’ en ‘St. Peppers Lonely Hearts Club Band’ was ik verwend met de mooiste studio-opnames ooit gemaakt (nu nog steeds). Vanuit dat referentiepunt ‘Get Back’ luisteren is als slapen op een spijkermat als je gewend bent aan een hemelbed. Bij ‘Let It Be’ was mijn verwachtingspatroon compleet anders – ik verwachte het niet goed te vinden – en daardoor viel het album me erg mee.

Een meesterwerk is het niet, maar er staan wel pareltjes op. Drie om precies te zijn: ‘Two of Us’, ‘Let It Be’ en ‘The Long and Winding Road’. Bij het luisteren naar ‘Get Back’ waren deze drie toppers me ontgaan vanwege de slechte geluidskwaliteit. De andere songs lijken qua stijl vooral overblijfselen van ‘The White Album’ dat ze daarvoor opnamen. En er zitten best aardige tracks bij zoals ‘Dig a Pony’, ‘Across the Universe’ en natuurlijk ‘Get Back’.

Met een nieuwe blik, of liever een nieuw gehoor, ben ik vervolgens opnieuw naar het ‘Get Back’ album gaan luisteren en die ervaring is verbeterd. De gebrekkige geluidskwaliteit maakt het nog steeds lastig optimaal te genieten van de plaat, maar het is nu wel ‘iets’ terwijl het eerst niets was.

Wat zijn uiteindelijk de verschillende tussen ‘Get Back’ en ‘Let It Be’?
– De geluidskwaliteit van ‘Let It Be’ is een stukje beter, maar heeft nog wel dat ‘live performance’ gevoel dat ze nastreefden tijdens de ‘Get Back’ sessies. Verschillende tracks zijn ook live opnames van een concert.

– Op ‘Get Back’ (mijn bootleg versie tenminste) staan twee tracks die niet op ‘Let It Be’ staan: ‘Don’t Let Me Down’, een mooie compositie die zo van ‘Abbey Road’ afkomstig zou kunnen zijn, en ‘Teddy Boy’ dat nozem betekent in Liverpool, refererend aan ‘The Beatles’ in hun beginjaren, dat waren nozems.

– Op ‘Let It Be’ staan weer twee tracks die niet op ‘Get Back’ staan: ‘Across the Universe’ en ‘I Me Mine’ (de laatste Beatles song ooit opgenomen).

The Beatles 1

Dat is het wel. Natuurlijk zijn er ook verschillen in coverart. ‘Get Back’ is een visuele referentie aan hun eerste album ‘Please Please Me’. Op ‘Let It Be’ staan gewoon vier hoofden van de bandleden. Waarom ze daarvoor gekozen hebben weet ik niet; het is een lelijke cover. Misschien omdat de band toen al uit elkaar was en ze iets moesten doen waarvoor ze de band niet bij elkaar hoefden te brengen.

Vanwege de geluidskwaliteit zou ik toch kiezen voor ‘Let It Be’ als een keuze überhaupt nodig was. Moet je dit album hebben als Beatle Maniac? Ja, bij de drie eerder genoemde pareltjes vergeet je weer even dat de band hier op het punt stond uit elkaar te vallen, en wordt je herinnerd aan het geniale samenspel van deze vier muzikale genieën uit Liverpool.