Charles Manson | FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND

During his formative years as lead guitarist of The Beatles, George Harrison, often called the quiet and spiritual Beatle, developed himself as a successful songwriter in his own right, who worked in the shadow of songwriting canon Lennon-McCartney. He ended up writing some of the group’s most iconic songs, and then – post-Beatles – continued to add a number of classics to his repertoire as a productive solo artist. These are my 15 favorites.

15. Blow Away

Day turned black, sky ripped apart. Rained for a year ‘til it dampened my heart. Cracks and the leaks, the floorboards caught rot. About to go down, I had almost forgotten… Great opening lyrics, this title song and single from of his 1979 album ‘George Harrison’. This easy listening song became one of Harrison’s most popular recordings from his solo career, and it’s easy to understand why.

14. I Want To Tell You

This was the third track George added to ‘Revolver’, and thereby the first time he contributed more than two tracks to a Beatles album. The song is about the difficulty of conveying the emotions you experience during an acid trip. It’s the opening song of ‘Live in Japan’, the fantastic album made of the concert tour George did in Japan with Eric Clapton as his guitarist and band leader.

13. Piggies

‘Piggies’ is a social satire inspired by George Orwell’s ‘Animal Farm’. Great combo of classical music, baroque pop and absurd lyrics (pigs eating bacon). Unfortunately it was, along with ‘Helter Skelter, used by Charles Manson and his cult as a foundation for his race-related counter cultural revolution. Still, it remains a terrific song, and Harrison’s second best song on the magnificent ‘White Album’ in my humble opinion.

12. Living in the Material World

This song’s title was chosen by Martin Scorsese for his documentary about Harrison. It’s another one of his spiritual songs and the title of his follow-up album to ‘All Things Must Pass’. It’s a very memorable tune in which George describes the limits of knowledge we have in this state as living beings and the clearer picture that will emerge after death. John and Paul are also mentioned in the lyrics.

11. If I Needed Someone

Along with ‘Think For Yourself’, this was George’s contribution to ‘Rubber Soul’. He apparently wrote it for Pattie Boyd, with whom he wasn’t yet married in 1965. It was inspired by the sound of the American band the Byrds who George and John liked and who were clearly inspired by the Beatles. The ambivalent lyrics are quite beautiful, and ‘If I Needed Someone’ was at the time considered to be George’s best song at that point.

10. Within You, Without You

One of the three Indian songs George composed for the Beatles (the others are ‘Love You To’ and ‘The Inner Light’) and his only song on ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’. “I think that is one of George’s best songs”, John Lennon later said. “I like the arrangement, the sound and the words. He is clear on that song. You can hear his mind is clear and his music is clear.” It was recorded in Abbey Road Studios in London without the other Beatles, and features Indian instruments such as the sitar, a tambura and a tabla.

09. I Me Mine

In Peter Jackson’s ‘Get Back’ about the ‘Get Back’ sessions in Twickenham Studio’s, George arrives one morning, and he starts playing a new song he’s been working on for Ringo and some crew members. It is called ‘I Me Mine’. They like it and so do I. The lyrics point to self-centredness as part of the human condition. It was the last song The Beatles, somewhat ironically, recorded before they split up and went to do their own thing.

08. Cheer Down

‘Cheer Down’ was the closing song of the tremendous action film Lethal Weapon 2 in 1989. It was picked by George’s friend Eric Clapton, who was in charge of the music. The title of the song is attributed to Harrison’s wife Olivia, who told her husband to ‘cheer down’ when he would get too enthusiastic. He wrote it together with Tom Petty, and released it as a single with ‘Poor Little Girl’ as the B-side. It was the last such release by Harrison as a solo artist during his lifetime.

07. Tax Man

On The Beatles’ legendary album ‘Revolver’, George got the opening track with ‘Tax Man’. It was the first political song by the group, written as a protest against the progressive super tax of 95 percent the band had to pay at that time. It was introduced by Harold Wilson, prime minister and Labour Party leader, who is mentioned in the lyrics along with conservative leader Ted Heath. The fantastic guitar solo is played by none other than Paul McCartney.

06. What Is Life

‘What Is Life’ is one of the hit singles of ‘All Things Must Pass’, Harrison’s triple album which was released in november 1970 after the breakup of the group. Background musicians on the song include Eric Clapton and the Delaney & Bonnie and Friends Band. It became one of Harrison’s most popular compositions and showed the depth of his talents that had been hiding in plain sight behind Lennon and McCartney. The songs was used in the final segment of GoodFellas, the part in which Henry Hill’s life as a gangster goes off the rails.

05. Here Comes The Sun

And what is currently the most streamed Beatles-song? It’s not a Lennon-McCartney composition, but by far Harrison’s ‘Here Comes The Sun’. It is currently on 1.1 billions streams on Spotify. George wrote this pearl at Eric Claptons’ country house on an acoustic guitar while skipping a business meeting at Apple Corps headquarter about The Beatles’ business affairs. It became one of his signature songs and together with ‘Something’ formed his genius contribution to ‘Abbey Road’, the final album they recorded. The beautiful composition shows his maturity as a songwriter.

04. Something

This classic love song from ‘Abbey Road’ became Harrison’s first A-side single (it was released as a double A-side single together with Lennon’s ‘Come Together’). It is considered as a definite highlight of Harrison’s career. Lennon called it “the best track on ‘Abbey Road’” and it was later covered by a.o. Frank Sinatra, Elvis Prestley, Ray Charles and Shirley Bassey. After ‘Yesterday’ it is the most covered song by The Beatles.

03. While My Guitar Gently Weeps

Rolling Stone Magazine ranked this song seventh in their list ‘The 100 Greatest Guitar Songs of All Time’. And justly so! The guitar work (played partly by Eric Clapton uncredited) is sweeping. The words that started this composition – gently and weeps – were randomly chosen from a book George found lying around. This reflects the meaning of the lyrics that appear to be about randomness and – typical for George – universal love. Inspired by the Taoist concept that everything is relative to everything else as opposed to the Western view that things are merely coincidental.

02. Give Me Love (Give Me Peace On Earth)

I am a sucker for George’s spiritual songs and this is reflected in my choice for his greatest two songs. ‘Give Me Love’ (1973) became George’s second number one single in the US knocking McCartney’s ‘My Love’ to the second spot. It contains beautiful slide-guitar solos, and I love his passionate pleading to the Lord, asking to be freed from birth (released from the karmic cycle of birth, death, and rebirth). Don’t miss the beautiful live version from the ‘Live in Japan’ album.

01. My Sweet Lord

Why ‘My Sweet Lord’ is my favorite George Harrison song? Because the songs heralded the arrival of Harrison’s slide guitar technique, and I absolutely love the sound of the guitars on this song. The solo especially is marvelous. Also, George’s passionate singing is terrific, and those background vocals: LOVE THEM! Lennon didn’t like it much, commenting: “Every time I put the radio on it’s ‘oh, my Lord.’ I’m beginning to think there must be a God.” But maybe he was a little jealous that George became the first ex-Beatle to score a number-one single. Later in the 1970s, Harrison was found guilty to have subconsciously plagiarized the song ‘He’s So Fine’ by The Chiffons.

——– let op: spoilers ——–

Een nieuwe Tarantino film is een event. Dat begint al met de aankondiging: ‘de negende film van… ‘ De man beheerst marketing al net zo goed als filmmaken.

Op het eerste gezicht is Once Upon a Time in… Hollywood een typische Tarantino-film. Een liefdesverklaring aan het Hollywood uit zijn jeugd in 1969. En met sterren die eerder in zijn films hebben gespeeld, zoals Leonardo DiCaprio (Django Unchained) en Brad Pitt (Inglourious Basterds). Toch zijn er een aantal verschillen met zijn eerdere werk. Zo is het kenmerkende ultrageweld gereserveerd voor de laatste vijftien minuten. En heeft de film in feite geen plot…

Dat laatste is te verklaren door het feit dat Tarantino het ‘verhaal’ eerst vijf jaar lang heeft geprobeerd als roman te ontwikkelen. Voordat het uiteindelijk “werd wat het wilde worden”, aldus de schrijver-regisseur in een interview met Esquire. Het is vooral een karakterstudie en tijdsbeeld geworden. Drie personages (twee fictieve en één echte) staan centraal die de drie sociale lagen van Hollywood vertegenwoordigen.

DiCaprio speelt Rick Dalton, een oude western televisiester die nooit succesvol de stap naar films heeft gezet. Brad Pitt is zijn stunt double Cliff Booth, iemand wel in Hollywood werkt, maar geen noemenswaardige carrière – en dus sociale status – heeft. En tot slot, Margot Robbie als up-and-coming actrice Sharon Tate die naast Dalton woont. Als verloofde van de hotste regisseur van dat moment, Roman Polanski, is zij op weg het helemaal te maken in Tinseltown.

Net als in Pulp Fiction volgt de film de gebeurtenissen die de personages gedurende een aantal dagen meemaken. Maar anders dan in Tarantino’s doorbraakfilm zijn deze dagen niet heel veelbewogen. Op de eerste dag heeft Dalton een meeting met Hollywood-agent Marvin Schwarz (fijne bijrol van Al Pacino) die hem probeert te verleiden naar Italië te gaan om in spaghettiwesterns te spelen. De onzekere acteur is ervan overtuigt dat zijn carrière voorbij is en zijn positief ingestelde vriend Cliff troost hem. Sharon Tate bezoekt ‘s avonds een feestje in de Playboy Mansion waar de echte sterren van dat moment aanwezig zijn.

Op dag 2 speelt Dalton een slechterik in een western en volgen we de ups en downs van een vrij gewone draaidag. Wie denkt dat Hollywood alleen maar glamour is, krijgt hier wel even een reality check van de regisseur. Ondertussen onderzoekt de werkloze Cliff een oude film ranch aan de rand van Hollywood waar de Manson familie zich schuilhoudt. Deze doorgeslagen hippies zullen zoals verwacht een bepalende rol in de climax van de film spelen (maar ook zoals verwacht, zal dat op een hele andere manier gaan dan in het echt).

Sharon Tate rijdt tijdens deze dag rond door de stad en bezoekt een film waar ze in speelt: The Wrecking Crew. Ze lijkt een soort droomkarakter te zijn die rondzweeft tussen de ‘echte’ personages Rick en Cliff. In Hollywood wordt fictie realiteit en omgekeerd. Dat wordt helemaal duidelijk in deel 3 (en dag 3) van de film: 8 augustus 1969, de dag dat Hollywood haar onschuld verloor. Enige kennis van de Manson-moorden is hier wel nodig, want Tarantino legt bijna niks uit over de sekteleider en zijn intenties. Manson is zelfs slechts een edelfigurant in de film. En het plan van zijn volgelingen wordt in twee zinnen uit de doeken gedaan: Het huis van Tate binnendringen en iedereen vermoorden. Het op het werk van de duivel laten lijken…

Van Inglourious Basterds weten we dat Tarantino in staat is de geschiedenis (ten goede) te veranderen in zijn scripts. In die film werden Hitler en de volledige SS vermorzeld. In OUATIH haalt hij dezelfde truc uit, want – de grote verrassing – de moordzuchtige hippies lopen het huis van Dalton binnen in plaats van dat van Tate. Dit loopt slecht voor ze af. Cliff beheerst de kunst van geweld heeft hij eerder tijdens een matpartij met Bruce Lee gedemonstreerd. En Dalton veracht hippies die ‘zijn’ Hollywood aan het transformeren zijn. Bovendien heeft hij nog een souvenir uit één van zijn vroegere B-films in zijn schuurtje hangen. En zo eindigt OUATIH niet met het horrorbeeld van een vermoorde zwangere Tate, maar met de eerste ontmoeting tussen haar en Dalton. De bloedmooie actrice leeft en de B-acteur krijgt misschien kans op een carrière-doorstart. ‘Het gebeurde in Hollywood’.

Tarantino heeft duidelijk enorm veel plezier gehad in het uitdenken van Rick’s fictieve filmcarrière. Evenals in het schitterend hercreëren van het Hollywood uit zijn jeugd. Er liggen vast en zeker Oscarnominaties in het verschiet voor productie-ontwerp, kostuums, geluid en camerawerk. Voor kijkers met minder affiniteit met filmgeschiedenis zal dit ongetwijfeld geen favoriete Tarantino-film zijn. Hier heeft de maestro lak aan: hij doet wat hij leuk vindt. Dat blijkt ook uit de bizarre keuze voor zijn tiende, en naar verluidt laatste, film: een Star Trek Motion Picture. Zo gaf hij onlangs te kennen in een interview met Algemeen Dagblad.

We zullen de man en zijn culturele bijdragen enorm missen. Net als in Once Upon a Time in… Hollywood, is de filmindustrie opnieuw drastisch aan het veranderen. Met de opkomst van streaming services worden de klassieke filmproducties, zoals Tarantino ze maakt, een bedreigde diersoort. Daarom een les, zoals die van Cliff zou kunnen komen: geniet van wat je hebt zolang het er nog is. Voordat je het weet is het voor altijd verloren.