4 retro games op de iPhone en iPad

Tetris
Prijs:
0,79 €
Uitgever:
EA Swiss Sari

‘Tetris’ voor de iPhone en iPad is oude wijn in nieuwe zakken, maar nog steeds een verslavende game. Het is precies hetzelfde spel zoals je het vroeger kon spelen op de gameboy, met verschillende moeilijkheidsgraden waar je uit kunt kiezen. Uiteraard is het overbekende muziekje ook weer te horen. De vernieuwde graphics vallen alleen een beetje tegen, daar hadden ze wel wat strakkers van kunnen maken.

Duke Nukem 3D
Prijs: 0,79 €
Uitgever:
MachineWorks Northwest

Doodgespeeld door Generatie Y, ‘Duke Nukem 3D’ is een echte PC classic, waarin de übercoole Duke, die zijn oneliners leent van Ash uit de ‘Evil Dead’-reeks, het opneemt tegen alien tuig die de aarde hebben overgenomen. Het volledige klassieke spel is nu speelbaar op iPhone en iPad. Groovy! De controls zijn wel erg wennen, maar zodra je die in de greep hebt, is het ouderwetse retro pret met het afschieten van verschillende soorten aliens, het zoeken naar toegangskaarten en de betere wapens (zoals de RPG-gun) en het besturen van een pornotheater. Nog een voordeel is dat je het spel op elk punt kunt opslaan, dus niet meer steeds opnieuw hoeft te beginnen met levels. Simpelweg te gek.

Paperboy: Special Delivery
Prijs: 0,79 €
Uitgever:
Glu Games Inc.

Nog een oudje die vroeger onder meer te spelen was op de Nintendo 8-bit. Je rijdt door een straat en moet kranten werpen; bij klanten in de brievenbus en op de mat, en bij niet-klanten door de ruit. Je kunt zowel Arcade als Story-mode spelen, al verschillen die niet zo gek veel van elkaar. De graphics zijn mooi en de gameplay werkt goed. Je bent er alleen een beetje snel op uitgekeken.

Mario Duck Hunt
Prijs: 0,79 €
Uitgever:
AhorrecompArando

‘Mario Duck Hunt’ is een enorm slap aftreksel van het ooit zo stoere Nintendo-spel. Er is geen lol aan te beleven zelfs niet de eerste keer. Als je een spel zoekt waarbij je op het scherm moet tappen om punten te scoren ben je veel beter af met ‘Fruit Ninja’. Ze adverteren het spel met het feit dat je de boze hond – in tegenstelling tot het klassieke spel – nu wel kan neerschieten. Maar als je het daar van moet hebben….

McMarketing

McDonald’s behoort op het gebied van marketing tot de groten der aarde. Van de week drong hun sluwe marketingstrategie nog maar weer eens tot me door. Op tv werd met veel kabaal de McDeluxe aangekondigd en in mijn hersens gingen verschillende stofjes aan het werk die de boodschap ‘Big Mac’ rondstuurde. In plaats van dat ik trek kreeg in de geadverteerde burger, kreeg ik trek in een ander product van de Mac…

Ik weet uit ervaring dat je NOOIT een speciale burger bij McDonald’s moet bestellen; die dingen zijn gewoon niet te eten. Als ze zo lekker zijn, waarom staan ze dan niet op het vaste menu? Zelfs de McBacon hebben ze maar zelden, terwijl dat de enige ‘Special’ is die wel te eten is.

De McDonald’s eters van generatie Y – zoals ik, die zijn opgegroeid met de snackketen, hebben allemaal wel hun favoriete Mac-product. Voor mij is dat de Big Mac, gevolgd door Franse frietjes met hun speciale frietsaus. Ik eet nauwelijks vlees, maar af en toe sta ik mezelf toe een Big Mac menu weg te werken, waarna ik me elke keer minstens een dag lang impotent voel.

Door wekelijks met een ‘Special’ aan te komen zetten – de 1955, de McGriekenland (nu even niet), de McDeluxe, et cetera – worden in de hersenen van de hamburgerjunk stoffen aangemaakt die zorgen dat hij trek krijgt in McDonald’s eten. Gevolg: de volgende keer dat de junk zich in de buurt van een Mac-restaurant bevindt, loopt hij naar binnen voor een McFix. In de buurt komen van de Mac gebeurt tegenwoordig vaak genoeg. Sterker nog, ontsnappen aan de Mac kan in feite niet meer. Zo wordt in China momenteel elke 24 uur een McDonald’s restaurant* geopend…

Die specials dienen dus puur als marketing tool. Het bewijs? Wie bestelt er nu een appel-peer milkshake, terwijl je ook vanille of chocola kan kiezen? Elke keer als een nieuwe speciale burger of andere snack met veel bombarie wordt aangekondigd, krijg je trek in hun junk food. McDonald’s heeft in alle 31 jaar van mijn bestaan haar menu nog nooit aangepast. Na ja, behalve bij de invoering van de McKroket; een andere strategie van de hamburgerketen om in te spelen op de lokale keukens van de landen waar ze zitten. Zo heb je in Egypte de McFalafel, in India de Vegetable McCurry Pan en in Japan de Teriyaki McBurger.

Volgens de documentaire ‘Super Size Me’ uit 2004 van Morgan Spurlock is McDonald’s een heroïneverkoper die hamburgers verkoopt met een clowngezicht. Ik denk dat hij gelijk heeft. Lichamelijk zijn de 58 procent van de wereldbevolking die gevoelig zijn voor de vetten en suikers uit McDonald’s producten, verslaafd. En als ze op tv die gezellige McDonald’s kleuren zien wordt hun verslaving opgeroepen en loopt het water ze in al de mond. Ook al weten ze dat ze zich niet écht beter zullen voelen van Mac eten. Eerder slechter. En de ‘Specials’ geven de McDonalds een reden om voortdurend op tv te zijn. Vanuit marketing oogpunt kan ik alleen maar zeggen; absoluut geniaal!

* Hier nog een bewijs voor hun marketingkracht; iedereen noemt het restaurants terwijl het gewoon grote snackbars zijn.