Tony Soprano | FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND

Ik kan me vergissen, maar het lijkt in televisieseries een trend te zijn om van de bad guys de hoofdpersonen te maken. Kijken naar slechteriken kan heerlijk zijn; GoodFellas is en blijft mijn favoriete film aller tijden. In veel hedendaagse series zijn de hoofdpersonen drugsdealer (Breaking Bad), seriemoordenaar (Dexter), demoon (True Blood), of een combinatie van deze identiteiten.

Toch, heb ik gemerkt, zijn er voor mijzelf grenzen aan wat ik kan tolereren aan ‘inappropriate behaviour’ van een personage. Bij de pilot van de serie Sons of Anarchy bijvoorbeeld, over een Amerikaanse motorbende, ben ik direct afgehaakt omdat ik het geweld onprettig en ondienstig vond. De personages kon ik werkelijk niet uitstaan. In de serie hebben twee motorbendes een conflict; de Mayans en de Sons of Anarchy uit de titel. De eerstgenoemde groep heeft automatische wapens gestolen van de tweede groep en deze gaan ze terughalen. Er vallen vier doden onder de Mayans.

Het moment van afhaken was het feit dat de hoofdpersoon een dynamietstaaf in de kont van een zojuist door hem vermoord bendelid stak en hem aanstak. Is dat zo’n groot probleem? Immers, in The Sopranos en Oz zitten alleen maar moordenaars en van die series heb ik absoluut genoten. Toch is er een verschil tussen deze series en Sons of Anarchy. Iemand vermoorden is één ding, maar een dynamietstaaf in iemands kont steken na zijn dood getuigt van dermate weinig respect voor het leven dat zo’n persoon zelf geen reet meer waard is. Wat kan het mij ná dit incident nog schelen of dit personage leeft of sterft? Niks.

That’s not cool, man.

Toch is dit naïviteit aan mijn adres. Tony Soprano was geen haar beter dan de hoofdpersoon uit Sons of Anarchy. Hij vermoordde mensen voor geld of uit impulsieve woede, gaf geen moer om hun overgebleven families en als hij de kans zag te profiteren van iemand misère, twijfelde hij geen moment. Toch zat er een soort dualiteit in zijn personage, die hem ogenschijnlijk een schrijntje menselijkheid meegaf. Sons of Anarchy verhult de kwaadaardigheid van zijn hoofdpersonen niet: Dit zijn ze, mensen. Als ze dit al doen in de eerste aflevering, dan weet je direct waar je aan toe bent. In de pilot van The Sopranos ging hoofdpersoon Tony Soprano zwemmen met de eendjes. Zijn werkelijke aard kwam pas later aan bod.

Voor TV-makers zit het hem dus vooral in de aanpak. Tony had vaak vijanden die nog verdorvener als hemzelf waren. Ook deed hij af en toe iets dat okay was. Zo was hij een groot liefhebber van dieren, ging hij gezellig pizza eten met zijn zoon (vlak voor een koelbloedige liquidatie overigens) en hielp hij financieel een vriend die in de problemen zat. Dus TV-makers, als jullie naïevelingen zoals mij willen behouden nemen jullie The Sopranos als voorbeeld en tonen jullie niet het slechtste van de mens in ruwe vorm. Tenminste niet direct in het begin. Gewoon een vriendelijk advies.

Jeppe Kleyngeld

‘Meet Tony Soprano. If one family doesn’t kill him… the other family will.’

(1999 – 2007, USA)

6 Seasons (86 Episodes)

Creator: David Chase

Cast: James Gandolfini, Edie Falco, Lorraine Bracco, Michael Imperioli, Jamie-Lynn Sigler, Robert Iler, Dominic Chianese, Tony Sirico, Steve Van Zandt, Aida Turturro

For a period of eight blissful years, The Sopranos answered the TV-prayers of me and millions of other TV-maniacs. As a huge fan of GoodFellas, a quality series about a New Jersey mob family sounded like music to my ears. It delivered on its high expectations. No, it exceeded them by far.

Tony Soprano, family matriarch, mob boss and psychiatric patients. The perfect characteristics for a leading man of a drama show. This complex character is wonderfully portrayed by the now legendary James Gandolfini. He is a fat, bald ladykiller, He’s a murderer. You just couldn’t ask for a more captivating main character.

But it isn’t just Tony who delivers. The supporting cast is delicious as well. We all have our favorites (mine is Silvio Dante), but I give praise to all; the hilarious psycho Paulie Walnuts, shrink Melfi, money-grabbing Carmela, crazy uncle June. Too many to mention, but all marvelous indeed!

So, what gives this show its ridiculous appeal? The guns, the girls, the gabagool? I guess this I just one of those very rare productions in which everything fits in perfectly; the screenplays, the actors, the soundtrack, the look and feel…it is perfect. Brilliant even.

When talking about classic mob movies, The Godfather and GoodFellas always come up first. The Sopranos can now be added to the mix. Mind you, this isn’t some ordinary rip-off. Since the pilot episode it has stood on its own feet. It is a highly original and modern take on mobsters and the gangster genre. It placed mobsters with old values in the 21th century with all of its problems: depression, terrorism, capitalism, you name it.

For 86 episodes you are watching killers, who lack any form of empathy for their victims. Most of the time they are still a lovable bunch though. But very often the audience is reminded of who these people really are. So how does one cope with all these horrible crimes on his conscience? Being a sociopath helps, but otherwise there is therapy (Tony), the catholic church (Carmela) or drug abuse (Christopher). High concept TV at its best.

Creator David Chase, who in the past worked on shows such as Northern Exposure and The Rockford Files, has created a cultural phenomenon. The Sopranos must be viewed, loved and treasured. Seriously, you’d be a douchebag to miss it.