Intermezzo #115

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Even if it’s all over, don’t ever say it was all in vain.
And don’t tell me everything we believe in has been washed away.
Because something still remains.
I known it still remains, because I’m still the same.
And there ain’t nothing gonna change my mind.
Because I’ve spent my whole life just trying to find.
Something I know I need but can’t define.
Everything I ever wanted is here baby.
It’s still alive inside of me.
It never died inside of me.

Inside of Me
Little Steven and the Disciples of Soul (1982), Men Without Women

The Road

Posted on by Jeppe Kleijngeld

The Road

He thought about in the road and he thought that he should have tried to keep her in their lives in some way but he didn’t know how. He woke coughing and walked out so as not to wake the child. Following a stone wall in the dark, wrapped in his blanked, kneeling in the ashes like a penitent. He coughed till he could taste the blood and he said her name aloud. He thought perhaps he’d said it in his sleep. When he got back the boy was awake. I’m sorry, he said.
It’s okay
Go to sleep.
I wish I was with mom.
He didn’t answer. He sat beside the small figure wrapped in the quilts and blankets. After a while he said: You mean you wish that you were dead.
Yes.

Stel je voor dat de mensheid geen toekomst zou hebben. Dat de laatste mensen over een verbrande aarde zouden ronddolen, overlevend op de laatste resten ingeblikt voedsel en elkaar. Dat alle dieren zouden zijn uitgestorven tenzij misschien heel diep in de oceaan. Dat het zo koud zou zijn dat je de aankomende winter niet zou overleven…

Dat is in de essentie het scenario dat ‘The Road’ je voorschotelt, een meesterwerk van Cormac McCarthy (No Country For Old Men), dat de deelnemers aan de klimaattop eind 2015 allemaal zouden moeten lezen. Dit is hét boek voor de generatie van global warming.

Is er dan helemaal geen hoop in ‘The Road’? Een klein sprankje. Een vader en zoon reizen langs de verlaten weg van het verwoeste, asgrijze Noord Amerika. Ze leven op de schamele restanten voedsel die ze nog kunnen vinden, en zijn voortdurend op hun hoede voor de kannibalistische bendes die de weg stalken. De vader en zoon zijn op weg naar het zuiden van het land, waar mogelijk de zon nog wel eens schijnt, de enige hoop voor de mensheid…

‘The Road’ is hartverscheurend omdat het menselijk lijden plaatst in een wereld waar dit niet tot iets beters gaat lijden. Er wordt nooit uitgelegd wat er met de wereld is gebeurd, maar het heeft er alle waarschijnlijkheid van dat de overlevenden ten dode zijn opgeschreven. Zonder natuur, zonder flora en fauna is er geen overleving mogelijk. Dat maakt dat de ontberingen des te schrijnender zijn. Daarnaast is er nog de onbreekbare en diep ontroerende band tussen vader en zoon die McCarthy op virtuoze wijze tot leven weet te brengen.

Zonder twijfel een van de meest aangrijpende boeken van het laatste decennium. Het kan bijna niet anders dan diepe sporen in je nalaten. Maar wees gewaarschuwd; het is een erg mistroostig literair werk.

Writing’s on the Wall

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Big night.

In a few hours seeing the latest Bond SPECTREcle, as a completion of my major 007 project. Quite a happy prospect.

It is also an existential quest, as always. My parents in law are moving out of town. They sold their place to a crazy Chinese Dutch entrepreneur, and will move to Vijfhuizen early February next year. This will be the last night I’m crashing here. Me and my little girl.

The pieces are always moving. Constantly. It is enough to drive any man crazy. Still searching for a littl’ bit of purpose, eh? Yesterday, I attended a conference for credit managers. Does that sound depressing? Not to me, I’m used to it. But… I did witness this kind of odd, kind of scary phenomenon. A Dutch super star CFO, yes they do exist, who made it big in Switzerland as finance chief of a major logistics company, attended the conference. He did a session on global working capital, which I covered for my finance platform. In the room, there were about 20 credit managers, 25 tops. And the CFO started the session by saying he reached the age of 66 and recently retired… So what right?

Now here’s the scary part. If this guy – who made it to the board of a multinational, and was in charge of thousands of people, and billions of euro’s worth of assets – is now doing speeches for a bunch of credit controllers, if that is his future, then WHAT THE HELL IS MY FUTURE GONNA LOOK LIKE? Or for any other sad chap around me? Yes, even for the likes of Brad Pitt. Because if that guy completed a movie… let’s say Se7en. He completed Se7en and it’s a huge hit, right? And for a while this mofo is the hottest shit on the planet, and everything’s great for him, BUT then this tropical wind of bliss will blow over, people will move over to the Next Gigantic Thing, and Pitt Boy will be left a sorry ass wanker. A sad tad. Yes, it is true. It is true because it’s experience.

There is nothing you can do. No way to become immortal. I don’t care if your name is Michael Jordan, Steve Jobs or Freddie Mercury. Today it is SPECTRE. Tomorrow some other big thing will come along. Welcome to human existence.

There is a cure though: alcohol.

I am sitting in the bar of the Krasnapolsky right now ordering wine 7 euro’s a glass. One after the other… I am meeting my homeboy Willem in 20 minutes. Then we’ll grab a bite and check in for my childhood hero. My hero still… I’ll report afterwards.

Editor’s Note: The rest of the notebook consists of nothing but incomprehensible scratchings. There is only one sentence readable. It says: ‘Live raw and always live in the moment’.

Writings on the Wall 2