In Treatment: Levensechte televisie-ervaring rond psychotherapie

In de serie ‘In Treatment’ volgen we de praktijk van psychiater Paul Weston. Iedere aflevering is een sessie en ieder seizoen bevat 7 weken therapie per patiënt. Op de laatste dag van de week ligt Paul zelf op de bank bij zijn behandelaar.

De serie is in Nederland bijna letterlijk nagemaakt als ‘In Therapie’ en is zelf gebaseerd op de prijswinnende Israëlische serie ‘Be Tipul’. Mijn advies is om de Amerikaanse serie te kijken vanwege de levensechte dialogen en het briljante acteerwerk.

Van ‘In Treatment’ gaat een bijna zen-achtige rustgevende kracht uit. Dat is aan twee sleutelfactoren te wijten. Allereerst het concept waarbij je de kamer van Paul Weston niet verlaat en de focus volledig ligt op een gesprek. Afwijkend van hedendaagse televisie dus, en 100 procent geslaagd in de opzet. Bovendien extreem geloofwaardig.

Ten tweede, het personage Paul Weston (fantastisch gespeeld door rasacteur Gabriel Byrne) is een plezier om naar te kijken. Als een detective a la Sam Spade probeert hij de troebele geesten en verwarrende manoeuvres van zijn patiënten te doorgronden. Paul is zo’n geweldige psychotherapeut, dat je zelf wel met hem zou willen afspreken. In zijn privéleven, waar je soms een glimp van opvangt, of in zijn eigen therapie is hij onuitstaanbaar, maar voor zijn patiënten gaat hij door het vuur.

In Treatment

Ook mooi is dat je zelf steeds beter wordt in het doorzien van belemmerende of destructieve patronen die de patiënten van Paul dwarszitten in hun levens. Alle patiënten zijn verschillend, maar het verloop van de behandeling is steeds bijna hetzelfde. Het begint altijd met het aftasten, waarbij Paul door middel van goede vragen steeds dichter bij de kern van de zaak komt. Dan komt de verwarrende tijd dat alles vloeibaar wordt, zodat de patiënt nieuwe keuzes kan maken. Dit leidt altijd tot heftige confrontaties met de behandelaar en uitspattingen buiten de therapie om, waarna het in de meeste gevallen leidt tot verandering in de vorm van nieuwe inzichten en gewoonten die het leven van de patiënt positief beïnvloeden. Complexiteit wordt simpel. ‘In Treatment’ is waarachtige televisie.

Top 5 patiënten van Paul Weston
1. April (seizoen 2) – Een student die met kanker is gediagnosticeerd, maar dit aan niemand heeft verteld behalve Paul.
2. Sophie (seizoen 1) – Een suïcidale turnster en middelbare scholier die moeite heeft op te treden tegen haar egoïstische vader.
3. Oliver (seizoen 2) – 12 jaar oude zoon van Bess en Luke, een echtpaar dat in scheiding ligt en waarvan Oliver zichzelf de schuld geeft.
4. Sunil (seizoen 3) – Indiase man die door zijn zoon en schoondochter naar de Verenigde Staten is gehaald na de dood van zijn vrouw.
5. Alex (seizoen 1) – Een gevechtspiloot, getraumatiseerd door een verkeerd gelopen missie in Irak.

The Rum Diary



Director:
Bruce Robinson
Written by: Bruce Robinson (screenplay), Hunter S. Thompson (novel)
Cast: Johnny Depp, Amber Heard, Michael Rispoli, Aaron Eckhart

Year / Country: 2011, USA
Running Time: 115 mins.

The title ‘The Rum Diary’ can mean two things. Hunter S Thompson’s novel that is told in this movie or The San Juan Star, the near bankrupt Puerto Rican newspaper where main character Paul Kemp (Thompson’s alter ego) takes a job as journalist. Why? Because the entire writing staff is completely drunk. The same seems to apply for the whole population of Puerto Rico in the 1960’s, the setting of The Rum Diary.

This is a story about alcohol and lots of it. But, whenever Kemp takes time off of drinking, he engages in a compelling journalistic endeavor, shining light on the culture and problems of the relatively unknown country he resides in. This is also a love story. Kemp falls head over heels for the stunning Chenault, the girlfriend of corrupt businessman Sanderson, who wants Kemp to write stories in favor of his unethical real estate plans.

Kemp’s dilemma, going along with the flow or exposing the ‘bastards’ as he puts it, is the backbone of this movie. The pace is as relaxed as the setting and director Robinson succeeds well in translating the mood of Thompson’s novel to the white screen. The cast is on a roll as well. Depp, who once said he would like to play Thompson every few years, is solid as always. He gets excellent comic support from press associates Michael Rispoli, Richard Jenkins and Giovanni Ribisi. Amber Heard and Aaron Eckhart play Chenault and Sanderson, whose characters add the necessary intrigue and substance to the story.

Obviously this is no Fear and Loathing in Las Vegas and the drug fuelled craziness portrayed in that movie is largely absent. This is Thompson Light; a smaller movie without too much excessive behavior. Director Robinson did add one pretty funny drug scene that can be considered as a wink to big brother Fear and Loathing. In The Rum Diary, the author Thompson is still searching for his unique voice and it is pleasant to join him on this quest. It is best to keep some rum within reach though as you might get thirsty underway.

Rating:

Biography: Bruce Robinson (1946, Broadstairs, Kent) started his career as an actor, but did not find it fulfilling nor lucrative. He started writing screenplays and in 1984, his Cambodia script The Killing Fields was turned into a memorable war movie by Roland Joffé. With his second script, he chose to direct himself. Withnail & I, which is largely autobiographical, became a cult classic. Robinson’s subsequent films, the advertising satire How To Get Ahead in Advertising and the serial-killer thriller Jennifer 8, while less memorable than his debut, still showed Robinson’s talents. In 2011 he brought The Rum Diary, a novel by legendary writer and Gonzo journalist Hunter S. Thompson, to the screen which received mixed reviews.

Filmography: Withnail & I (1987) / How to Get Ahead in Advertising (1989) / Jennifer Eight (1992) / The Rum Diary (2011)

Een prachtige jaarwisseling gewenst!!

Beste lezer,

De redactie van Fragmenten.blog wenst je een spectaculaire jaarwisseling en een fenomenaal 2013!!

Gelukkig Nieuwjaar

Meteen maar even van de gelegenheid gebruik maken om terug te blikken op 2012. Het hoogtepunt lijkt me duidelijk; de geboorte van mijn kleine meisje Rosa. Ze is nu alweer bijna 8 maanden en iedere dag met haar en Loesje is een feestje.

Op werkgebied was het ook een geslaagd jaar; ik denk wel het meest productieve jaar ooit. Ik heb dan ook geleerd steeds beter te plannen en effectiever te werken. Volgend jaar kom ik dan ook met wat tips & tricks voor time management en persoonlijke planning.

Op deze blog ben ik ook aardig actief geweest. Ik beschouw mijn blog dan ook (net als Filmdungeon.com) als een kindje. Ik moet er van mijzelf wel wat aandacht aan besteden. Één verse blog per week is toch wel de minimale input…

Qua thematiek ben ik in 2012 wat nieuwe onderwerpen gaan exploreren. Media blijft mijn belangrijkste interesse, maar ik begin me ook langzaam te wagen aan wat wetenschap, filosofie en politiek. Ook probeer ik al mijn schrijfsels een persoonlijke touch mee te geven. Ik start bij deze ook een nieuwe traditie door ieder jaar een printscreen te posten van mijn meest besproken thema’s:

- Tags Eind 2012

Ik verwacht niet direct veel verschil jaar op jaar. Onderwerpen als Gonzo Journalistiek, Hunter S. Thompson, Maffia, The Lord of the Rings en The Sopranos interesseren me al langer dan een jaartje. Maar misschien dat er op lange termijn een verandering waarneembaar is in mijn onderwerpkeuze.

Beste lezer, bedankt voor het volgen afgelopen jaar!
We spreken elkaar weer in 2013.

Jeppe Kleijngeld