Tagarchief: Marketing

Super Size Me 2 (R.I.P. Morgan Spurlock)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Morgan Spurlock, maker of the classic documentary Super Size Me (2004) passed away on Friday May 24. Not from eating too many fries and burgers, but from cancer. In Super Size Me, for those who forgot, Spurlock does a fast food experiment. For a month, he eats at McDonalds three times a day. And whenever they offer him a supersize meal, he has to take it. The filmmaker gained serious weight and suffered significant health issues at the end of the documentary. The not so surprising message: fast food is not good for you, and the fast food industry has a great hold over America which suffers from a health and obesitas crisis.

I wanted to rewatch it, but could only find its sequel Super Size Me 2: Holy Chicken! (2017) on the streaming services. So I watched the sequel instead. His mission this time around is to open his own fast food restaurant and see how the industry has changed in 13 years. This mission may seem less exciting, but it is a huge undertaking.

Spurlock talks to all kinds of experts and innovators to be as successful as possible. It turns out that chicken is the way to go forward, because it is cheaper, potentially healthier and trendier than beef. I write ‘potentially’ because grilled chicken is not so bad. The thing is: more than 90 percent of Americans prefer fried chicken. The industry just adds artificial grill marks to make it appear healthier.

Surprise: the industry is all about marketing. The food hasn’t changed at all, but how everything looks has. McDonald’s now has green and brown paper boxes instead of the foam boxes they used to have. It looks more farm-like. The fast food chains use slogans like ‘food as it should be’ or ‘home style’ to make it all appear natural and artisan. Many fast food restaurants have pictures of traditional farms hanging on the wall. Subways shows you all their vegetables, so you almost think your sandwich, which is drooling with fat, is not so unhealthy after all.

Spurlock goes with the home grown theme, so he buys chicklets and his own growhouse. It turns out that fast food chickens are now engineered to grow from chicklet to full grown chicken in just six weeks. By then they weigh 2,75 kilos. By comparison, that’s the same as when a baby would grow to 300 kilos in two months time. The result of this unnatural growth cycle? Heart attacks, crushed bones and all kinds of diseases. Who can see the next pandemic approaching?

When a lobby group is pressuring farmers not to talk to Spurlock, he dives into the world of Big Chicken and what they are hiding. Turns out that these corporate villains have enslaved the chicken growers with a tournament system. Everybody used to get paid the same, now they decide based on a measurement system they control, who gets paid what. The farmers also need to take on massive debts to be able to stay in business. This corrupt, rigged system has these farmers living in intense stress. One of them even starts crying in front of the camera.

The brilliant ending sees Spurlock open the first Holy Chicken restaurant, the most transparent fast food restaurant in the world. Here, the customers can experience in funny and inventive ways how the industry is bullshitting them. The design of the restaurant is fantastic and reason alone to see this film. This is great documentary making. Spurlock was a master of the craft and will surely be missed.

Super Size Me 2: Holy Chicken! is available on Amazon Prime.

 

7 verbluffende lessen van Alex

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Precies een jaar geleden overleed Alex van Groningen. Ik heb veel van hem geleerd zeker in mijn eerste paar jaar bij zijn bedrijf. In deze blog 7 memorabele lessen op een rij.

“Kleijngeld, waarom heb je de cover van FM Magazine groen gemaakt?”
“Ehhhhhh. Ik vond het een mooie kleur?”
“Megablunder. Groen is de kleur van gif. Mensen willen dit niet aanraken. Je kunt er net zo goed opschrijven: ‘sla mij niet open. Blijf van me weg’.”

Les Nr. 1: Maak de cover zwart, blauw of rood, MAAR NOOIT GROEN

Alex vond dat je mensen in onze magazines altijd tegen een mooie kantoorachtergrond moest portretteren. We willen immers succes uitstralen met onze titels. In de bladen las je over mensen die succesvol waren en dat was de reden dat je een cursus bij ons volgde of een event bezocht. Alex had er dan ook een gloeiende hekel aan als fotografen onze subjecten meenam naar een nabijgelegen park om ze op de gevoelige plaat te zetten. Hij had daar een vaste uitspraak voor:

Les Nr 2: ‘Nooit mannen in de bosjes fotograferen’

Alex volgde in zijn formatieve jaren een cursus Neuro Linguistisch Programmeren en paste dit toe in veel van wat hij deed. Als je bijvoorbeeld een website aan het indelen was, vroeg hij of je goed gekeken had bij de website van een groot bedrijf, zoals IBM of KPMG. “Hoe hebben zij het ingedeeld? Daar zitten 20 man aan zoiets te werken, dat ga jij in je eentje niet beter verzinnen.”

Een bekende actie die hij ook graag overnam van anderen was regelmatig zijn prijzen flink verhogen. Bijvoorbeeld; het lidmaatschap van een community. Hij had dan ergens gezien hoe een bedrijf zoiets aankondigde, bijvoorbeeld door de extra waarde die je levert op een rij te zetten. Dokken maar!

Les Nr. 3: Kijk goed naar hoe de groten der aarde iets doen en neem dit over

Alex zat vaak uren achter de computer te fotoshoppen of weer een nieuwe zakelijke website te bouwen. Ik weet nog dat hij mij en zijn broer Serge een keer na zo’n sessie trots liet zien wat hij geproduceerd had: een vrouw met de handen in het haar en in koeienletters de tekst erbij: ‘Ik heb mijn bedrijf voor te weinig geld verkocht’. En daaronder uiteraard: voorkom blunders en volg de cursus Actief in Overnames.

Dit was Alex zijn vaste marketingtruc in al zijn uitingen: fears & greeds. Waar gaat het mis? En waar valt wat te halen?

Les Nr. 4: Stop altijd fears & greeds in al je boodschappen

Een vergelijkbare les zit in ons businessmodel van de M&A Community. Alex was een groot liefhebber van ranglijsten en awards. Hij had goed gezien dat de meeste mensen hier stiekem zeer veel waarde aan hechten. En in het geval van M&A valt hier ook nog veel geld mee te verdienen. Allemaal doen ze alsof de uitslag van de jaarlijkse M&A Awards ze niet boeit, maar ondertussen worden we platgebeld door M&A professionals om te vragen hoe het ervoor staat en of het niet mogelijk is ‘iets aan de uitslag te doen’.

Les Nr. 5: Kapitaliseer op ego’s en peer groep pressure

“Kleijngeld, waarom heb je een nieuwsberichtje over reiskostenvergoedingen helemaal bovenaan gezet op FM.nl?”
“Ehhhhhhh, het is het laatste nieuwsberichtje?”
“Wat wordt het meest gelezen op FM?”
“Checklists”.
“Waarom zet je die dan niet bovenaan? Als je een bakker bent en je best verkochte producten zijn krentenbollen, dan verstop je ze toch ook niet helemaal achterin je winkel?”

Les Nr. 6: Je website is je etalage. Behandel hem ook zo.

Er is een event geweest en de dag daarna staat er een verslag op de site. Alex ziet het. “Waarom heb je deze foto als hoofdafbeelding gebruikt? Er staan drie ouwe lullen op. Op dat feestje wil toch geen hond komen? Er waren ook lekkere wijven, kies die foto en zet er meteen een aankondiging bij van het volgende event met inschrijflink. Dat feestje wil iedereen bij zijn.”

Les Nr. 7: Mooie vrouwen zijn de beste marketing

Bedankt voor de wijze lessen, Alex! Ik pas ze nog dagelijks toe.

Vega-marketing: what’s in a name?

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Yes, Hema heeft eindelijk haar beroemde hotdog in vega-vorm gelanceerd. En ze noemen hem (tromgeroffel): de Groenten Hotdog.

Tja, niet de meest sexy naam. Hij smaakt overigens prima en de saus en het broodje zijn hetzelfde als de klassieke vleesvariant. Maar de marketeers hebben toch moeite namen te verzinnen die de verstokte vleeseter kunnen overtuigen over te stappen op niet-dierlijk vlees.

Qua smaak en bite gaat het wel de goede kant op met de vleesvervangende industrie. Met nu nog de goede marketingaanpak zal het ongetwijfeld lukken om in een periode van 25 jaar het merendeel van de vleesmarkt veroverd te hebben.

De marketeers van de vegetarische slager hebben overigens wel af en toe een goede ingeving:

Bewust zijn van ankering effect scheelt je vele euro’s

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Mensen zien zichzelf vaak als zeer rationele lieden. Maar ieder mens heeft gedragsvoorkeuren die zeer irrationeel kunnen zijn. Volgens Michiel van Straten, schrijver van Dagelijks Irrationeel, maken we onze beslissingen voor 95 procent met ons onderbewuste. En aangezien we gebombardeerd worden met duizenden marketinguitingen per dag, kan het niet anders dat iedereen er wel eens intrapt. Dat verklaart wellicht de sterke invloed van het bekende ankering effect.

Het treedt op wanneer mensen (onbewust) een waarde overwegen voor het maken van een schatting. Hun schatting komt vaak dicht in de buurt van de overwogen waarde, ook al heeft die niks te maken met het probleem in kwestie. De bekende gedragspsychologen Daniel Kahneman en Amos Tversky vroegen bijvoorbeeld proefpersonen of Gandhi ouder dan 114 jaar was toen hij overleedt. Deze personen maakten een veel hogere schatting dan personen waarbij ze het anker op 35 jaar instoken.

In een ander experiment vroegen ze mensen een schatting te maken van de hoogste redwood bomen. Groep 1 kreeg het hoge anker 1.200 voet (zo’n 365 meter) en groep 2 het ‘lage’ anker van 180 voet. Zoals verwacht produceerde de twee groepen zeer verschillende gemiddelde schattingen: 844 en 282 voet, een verschil van 562 voet (ca. 170 meter)!

In gedragseconomische termen fungeert de prijs van het duurste product als ‘anker’, als referentiepunt. Marketeers beïnvloeden dan ook je aankoopgedrag door het bewust kiezen van dergelijke ankers.

Voor het restaurant Big Texan Steak Ranch (in Texas) staat buiten een levensgrote kunststof stier met een groot geel bord op zijn zij. Op dat bord zien we een cowboy die aanprijst: ‘FREE 72 OZ STEAK’. Een gratis biefstuk van 72 ounce, dat komt neer op ruim twee kilogram rood vlees. Normaal kost deze maaltijd, inclusief salade, gepofte aardappel en andere toebehoren 72 dollar. Dit is nogal pittig geprijsd, maar je kunt hem gratis verkrijgen. De manier om dat te doen is de weddenschap aan te gaan (en te winnen) dat je hem binnen één uur weet te verorberen. Inclusief side dishes.

Voor wie het wil weten: bijna honderdduizend (voornamelijk mannelijke) veelvraten zijn tot nu toe de uitdaging aangegaan, en één op elke zeven gulzigen is het gelukt aan de voorwaarden te voldoen. Of ze er tot de laatste hap van hebben genoten vermelden de statistieken niet. Ze staan in elk geval wel in de Hall of Fame van het restaurant. Hoe dan ook, de weddenschap is publicitair een enorme stunt, en het restaurant is er beroemd mee geworden.

Maar de 72 dollar steak genereert nog een ander effect. Als je in een restaurant gaat eten hebben niet veel mensen de neiging om het duurste gerecht te bestellen. Dat doen de meeste bezoekers van Big Texan Steak Ranch dan ook niet. Ze bestellen bijvoorbeeld het op één na duurste gerecht, in dit geval de Big Texan Ribeye van 40 dollar. Maar toen er nog geen biefstuk van 72 dollar op de kaart stond was die ribeye van 40 dollar de duurste, met als gevolg dat die niet zo vaak werd besteld. Wat die ‘72 dollar-steak’ dus heeft gedaan, is mensen stimuleren om een gerecht te bestellen dat hoog geprijsd is, maar voorheen niet zo vaak besteld werd.

Houd dat in je hoofd in je volgende onderhandelingen en als je iets te koop gaat zetten.

Bronnen:
Dagelijks irrationeel: over de psychologie van het zelfbedrog (Michiel van Straten)
Thinking, Fast & Slow (Daniel Kahneman)