Mexico | FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND

In de meest bekeken WK-wedstrijd aller tijden – gisteravond 9 juli – werd Nederland helaas uitgeschakeld door Argentinië. Na 120 minuten zonder goals werd de wedstrijd beslist door strafschoppen. De finaleplaats tegen Duitsland aanstaande zondag gaat dus aan Nederland voorbij. 5 redenen waarom dit niet zo erg is.

1. We hebben het vaak veel slechter gedaan…
De afgelopen twee WK’s heeft Nederland het buitengewoon goed gedaan. In 2010 stonden we in de finale tegen Spanje en dit jaar in de halve finale. Dat is wel eens anders geweest. Regelmatig zijn we vroegtijdig uitgeschakeld. In 2002 mochten we niet eens meespelen, want werden we in de voorselectie uitgeschakeld door Ierland.

Ik heb dat WK in Barcelona gevolgd waar ik toen zes weken verbleef, en kan me de verbazing nog goed herinneren van een Ier toen ik tijdens een wedstrijd van Ierland in een Irish Pub aangaf Nederlander te zijn. Dat WK was Nederland overigens wel een beetje aanwezig in de vorm van Guus Hiddink die het Zuid Koreaanse team naar de halve finale wist te coachen.

2. De 5 voorgaande wedstrijden waren fantastisch
De overwinning van 5-1 op wereldkampioen Spanje was natuurlijk een droombegin van het WK. Dat had niemand zien aankomen. Daarna volgde nog twee prachtige overwinningen in de poelfase tegen Australië (3-2) en Chili (2-0). De wedstrijd tegen Mexico was tot de 88ste minuut frustrerend met 1-0 achterstand, maar 5 minuten later waren we met 2-1 door naar de kwart finale. Die wedstrijd werd legendarisch door de beslissing van Louis van Gaal om in de 121ste minuut de keeper te verwisselen bij 0-0 stand. Dit is nooit eerder gebeurd. Tim Krul hield twee penalty’s van Costa Rica tegen en vier Nederlandse spelers schoten raak. Spectaculair en ongekend.

3. We zijn niet vernederd
In die andere halve finale van 2014 verloor thuisland Brazilië tegen Duitsland met 7-1! De uitzending moest een speciale scrol functie installeren om alle doelpunten te kunnen tonen. Een ongekend pak slaag in een halve finale, en een traumatische ervaring voor Brazilië. Nederland speelde goed tegen Argentinië en wist zelfs een groot deel van de wedstrijd te domineren. Dat er geen goal kwam is jammer, maar het was ook wel bijzonder lastig tegen het uitstekend verdedigende Argentinië.

4. Er blijft ons een verlies tegen Duitsland bespaard
Drievoudig wereldkampioen Duitsland was weergaloos in die dramatische halve finale. De kans dat Nederland hen had kunnen verslaan in de finale is erg klein. En net als in 1974 een finale verliezen van Duitsland was ons niet in de koude kleren gaan zitten.

5 Nooit een wereldbeker winnen houdt ons hongerig
Natuurlijk is het zuur om drie keer een finale gespeeld te hebben, en nooit de beker mee naar huis te hebben genomen, maar we blijven zo wel gespitst op een keer winnen. En dat zorgt elke toernooi weer voor spanning en ambitie; ‘zou het deze keer eindelijk lukken?’

Kortom, het was een geweldig WK met vele magische en memorabele momenten voor Nederland, een land dat zichzelf op de wereldkaart heeft gezet met deze sport. En het winnen van die wereldbeker gaan we echt wel een keer meemaken.

Director: Sergio Leone
Written by: Sergio Donati, Sergio Leone, Luciano Vincenzoni
Cast: Rod Steiger, James Coburn, Romolo Valli, Maria Monti

Year / Country: 1971, Italy
Running Time: 147 mins.

A Fistful of Dynamite (also known as Duck, You Sucker!) is the second entry in Sergio Leone’s loose trilogy of epic films, sandwiched between Once Upon a Time in the West and Once Upon a Time in America. It is Leone’s final spaghetti western and his most overlooked film. But frankly, that is because it is his weakest. That’s not to say it’s without merit, but it lacks the tight storytelling and grandeur of his greatest works.

Set against the backdrop of the Mexican Revolution in 1913, the film follows an unlikely duo: the cigar chewing hick Juan Miranda and the dynamite juggling Irishman John Mallory. Their partnership begins with a planned bank robbery, only for them to discover that the bank is actually a political prison. Juan is unexpectedly thrust into the role of a revolutionary hero, and together, he and John take on the formidable Mexican army, led by a sadistic officer.

The film’s opening is striking. Juan shares a stagecoach ride with a group of wealthy elites who openly insult him and his people, branding them as animals while indulging in gluttonous excess. This immediately earns Juan some sympathy – until his six sons arrive to rob and humiliate the passengers, with Juan even committing an off-screen rape. Leone challenges the audience’s perceptions, presenting prejudice and social injustice while also revealing Juan’s own flaws. Enter John Mallory, an Irish dynamite expert who quite literally blasts onto the scene in a moment of cultural stereotyping played for dark humor.

Rod Steiger’s performance as Juan is divisive. While the character is intentionally unsympathetic, Steiger’s over-the-top acting makes him difficult to watch. Originally, Leone wanted Eli Wallach for the role, but the studio refused. While Wallach’s casting might have risked echoing his Tuco character from The Good, the Bad and the Ugly, it’s hard not to wonder if he would have been a better fit.

Leone claimed the film is ultimately about friendship rather than revolution. This isn’t immediately convincing, given Juan and John’s rocky introduction, but by the end, their relationship develops into something genuine and poignant. John’s journey, revealed through flashbacks, makes the bond between them all the more meaningful.

Despite its flaws – an overlong runtime, a less sweeping feel than Leone’s other Once Upon a Time films, and an Ennio Morricone score that, while good, doesn’t reach the heights of their other collaborations – the film still has standout moments. The ambush at the bridge is classic cinema, boasting one of the greatest explosions ever filmed. The panning shot along the execution ditches is haunting, and the climactic train collision is truly spectacular. Overall, the film is just not the revolution Leone’s earlier westerns were.

Rating:

Biography: Sergio Leone (1929, Rome – 1989, Rome) made his debut in the cinema working as a voluntary assistant and extra, among other things, in The Bicycle Thieves by Vittorio de Sica. Later, he became assistant director to Mario Bonnard. In 1959, when Bonnard was ill, he took over from him on the set of The Last Days of Pompeii. In 1961 he directed his first full-length film: The Colossus of Rhodes. But the film that was to bring him to the general attention came out in 1964: A Fistful of Dollars. His next films, For a Few Dollars More and The Good, The Bad and the Ugly complete what came to be known as the Dollars Trilogy and were a great box-office success. He would only make three more films before tragically passing away in 1989. He was taken from us by a heart attack in his house in Rome, while working on an ambitious project for a film on the Siege of Leningrad.

Filmography: The Colossus of Rhodes (1961), A Fistful of Dollars (1964), For a Few Dollars More (1965), The Good, The Bad and the Ugly (1966), Once Upon a Time in the West (1968), A Fistful of Dynamite (1971), Once Upon a Time in America (1984)