Tagarchief: Miller’s Crossing

De oorlog van een pacifist

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Het mooie van The Big Lebowski, of eigenlijk van alle films van de gebroeders Coen (o.a. Raising Arizona, Miller’s Crossing, Fargo), is dat alles – elk zinnetje – bijdraagt aan de thematiek die in de betreffende film verwrongen zit. Ze kiezen nooit de gemakkelijke weg door er maar wat dialoog in te gooien, simpelweg om het verhaal voort te stuwen.

Een prachtig voorbeeld hiervan zit in The Big Lebowski. In het begin van de film legt een onbekende verteller uit dat het verhaal van hoofdpersoon ‘The Dude’ (not a name someone from Texas would self-apply) zich afspeelt gedurende begin jaren 90’, de tijd dat Amerika een conflict had met Saddam Hoessein en de Irakezen.

In een scène iets later staat de held van de film, de uitermate luie en relaxte Dude (echte naam Jeffrey Lebowski), in een supermarkt een pak melk af te rekenen met een cheque van 0.69 dollarcent. Terwijl hij dit doet, valt zijn blik op een televisie waarop toenmalig President Bush (de oude) te zien is. Bush zegt; ‘This will not stand, this aggression against Kuwait.’ Oftewel; we pikken die brutale houding van Irak niet langer. De Golfoorlog is een feit.



Let ook op de datum.

Iets later begint de Dude zijn eigen avontuur. Twee nietsnutten komen naar zijn huis en pissen over zijn tapijt heen, omdat ze hem verwarren met naamgenoot en miljonair Jeffrey Lebowski wiens vrouw schulden heeft hij de werkgever van de nietsnutten. Dit is de Dude zijn favoriete tapijt. Het maakte de kamer helemaal af. Zelf voor een stoner als Lebowski is dit moeilijk te verkroppen.

Hij besluit compensatie te gaan halen bij de miljonair Lebowski. Als deze weigert te betalen voert de Dude de druk op en gebruikt hij dezelfde tekst als Bush: ‘This will not stand, you know. This aggression will not stand, man.’

Schitterend dat hij deze tekst heeft opgeslagen, vooral omdat de Dude het compleet tegenovergestelde is van de republikeinse en oorlogszuchtige Bush.

Dit is de Dude zijn eigen oorlog. Op het spel staat een tapijt en de Dude gaat de strijd aan. Overwint hij? Nee. Tenminste niet in materiële zin. El Duderino verliest alleen maar geld tijdens zijn belevenissen. Maar door de gebeurtenissen ontmoet hij wel Maude Lebowski, die hij zwanger maakt, zodat de schitterende geest van de Dude blijft voortleven. ‘The Dude abides’. En dat is een miljoen keer meer waard dan alle Perzische tapijten ter wereld.

Miller’s Crossing (1990)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


‘Up is down, black is white, and nothing is what it seems’

Directed by:
Joel Coen

Written by:
Joel Coen
Ethan Coen

Cast:
Gabriel Byrne (Tom Reagan), Marcia Gay Harden (Verna), John Turturro (Bernie Bernbaum), Jon Polito (Johnny Caspar), J.E. Freeman (Eddie Dane), Albert Finney (Leo), Mike Starr (Frankie), Al Mancini (Tic-Tac), Steve Buscemi (Mink), Richard Woods (Mayor Dale Levander)

‘I’m talkin’ about friendship. I’m talkin’ about character. I’m talkin’ about—hell, Leo, I ain’t embarrassed to use the word—I’m talkin’ about ethics.’ That’s how Italian crime boss Johnny Caspar (Jon Polito) begins his speech to Irish kingpin Leo O’Bannion (Albert Finney) in the opening of Miller’s Crossing. It immediately recalls the first scene of The Godfather, where undertaker Bonasera appeals in much the same way to Don Vito Corleone.

The favor Caspar asks of O’Bannion is permission to whack two-timing bookie Bernie Bernbaum (John Turturro). Leo refuses, since Bernie is the brother of Verna (Marcia Gay Harden), the woman he’s fallen in love with. Of course, Caspar wasn’t really asking permission—he was informing Leo as a courtesy, as he angrily makes clear after being turned down. Gangsters with ethics toward one another: that’s the foundation of Miller’s Crossing. When Leo breaks this unspoken code among the city’s corrupt rulers, the result is all-out war.

The theme of crooks with ethics is embodied in Leo’s right-hand man Tom Reagan (Gabriel Byrne), the film’s central character. He follows a personal code that only he fully understands. Though secretly having an affair with Verna, Tom – unlike Leo – believes Bernie should be handed over to the Italians. He knows that breaking the underworld code is bad for business. But Leo is stubborn, and their disagreement grows until Tom finally confesses the affair. Leo cuts ties, and Tom immediately shifts allegiance to Caspar. His motive, however, is not self-interest. Though finished with Leo, Tom’s loyalty to his old friend remains.

The web of deceit that quickly unfolds in Miller’s Crossing is complex enough to merit a second viewing. Adding to the intricacy are numerous characters referenced but rarely seen. Still, the story – drawn from Dashiell Hammett novels like ‘The Glass Key’ and ‘Red Harvest’, and infused with classic gangster and neo-noir elements – is masterfully told. The Coens integrate these influences into a killer script, ironically born from a period of writer’s block. Their trademark humor and eccentric characters are on full display, while the dialogue carries a poetic cadence that might even make Shakespeare jealous.

The plotlines themselves may not be original, but the Coens conjure a dreamlike world where, as the tagline promises, nothing is what it seems. The mood is unmistakably Irish – you can almost smell the whiskey. Carter Burwell’s haunting score, the gorgeous cinematography, and evocative settings all heighten the effect. The tone shifts effortlessly from cartoonish to brutally violent, without warning or transition.

The cast is uniformly excellent. Gabriel Byrne makes Tom a sympathetic bastard it’s hard not to root for; if I had to trade places with a Prohibition-era gangster, I’d pick him without hesitation. The supporting roles are just as strong, with John Turturro delivering a powerhouse turn as Bernie, a spineless schemer whose lack of ethics drives the story. Miller’s Crossing also reinvents the use of hats and overcoats. Not that there’s any hidden meaning – there’s nothing’s more foolish than looking for meaning in a hat.

Features a terrific cameo from the Coen’s friend Sam Raimi as a trigger happy cop.

Rating:

Quote:
Tom Reagan: Nobody knows anybody. Not that well.

Trivia:
The Coen Brothers suffered writer’s block while working on the script for Miller’s Crossing. They took a three-week break and wrote the script for their next movie Barton Fink during that time, about a writer with writer’s block. There are two references to Barton Fink in this film. The first one is the name of Tom Reagan’s residence called ‘The Barton Arms’. The second is a newspaper article that reads ‘Seven Dead in Hotel Fire’.