Moore’s Law | FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND

Op een recent Young M&A-evenement sprak een technologie-expert over de singulariteit. Een term die ik jaren niet had gehoord, maar die opeens weer volop relevant is. Zijn stelling: “De komende 10 jaar zullen we minstens zoveel verandering zien als in de afgelopen 100 jaar – of nog veel meer.”

De term singulariteit werd wereldwijd bekend dankzij futurist Ray Kurzweil, die in 2005 zijn baanbrekende boek ‘The Singularity Is Near’ publiceerde – een werk dat duidelijk de spreker op het Young M&A-evenement heeft geïnspireerd. Kurzweil schetste een toekomst waarin technologie en menselijke intelligentie samensmelten, een visie die sindsdien zowel bewondering als controverse oogst.

Mijn eigen kennismaking met het concept dateert uit 2014, toen ik ‘The Second Machine Age’ las. Dit boek beschreef de technologische versnelling die toen al onmiskenbaar was. De auteurs – Erik Brynjolfsson en Andrew McAfee – waarschuwden dat wat we zagen slechts het topje van de ijsberg was. Nu, twaalf jaar later, blijkt niet alleen dat ze gelijk hadden, maar ook dat de werkelijkheid hun stoutste voorspellingen voorbijstreeft. Wat toen als futuristisch klonk, is vandaag al bijna achterhaald.

De parabel van het schaakbord: exponentiële groei uitgelegd
Er is een oude parabel over de uitvinder van het schaakspel. Als beloning voor zijn uitvinding vraagt hij de keizer om één graankorrel op het eerste vakje van het schaakbord, en een verdubbeling op elk volgend vakje. De keizer lacht: wat een bescheiden verzoek!

Maar al snel blijkt dat de tweede helft van het bord een onvoorstelbare hoeveelheid graan vereist. Na 64 vakjes is de totale hoeveelheid genoeg om de hele aarde drie keer te bedekken. De keizer, die zijn belofte niet kan nakomen, laat de uitvinder onthoofden.

Deze parabel illustreert perfect hoe exponentiële groei werkt: langzaam in het begin, maar onvoorstelbaar snel aan het einde. En dat is precies wat er nu gebeurt met technologie.

Moore’s Law en de tweede helft van het schaakbord
Volgens Moore’s Law verdubbelt de rekenkracht van computers ongeveer elke twee jaar. Maar dit geldt niet alleen voor chips – elke technologie die digitaal wordt, volgt dit patroon. In 2014 zaten we volgens ‘The Second Machine Age’ al op de tweede helft van het schaakbord. Nu, in 2026, is de versnelling zo extreem dat wat vorig jaar nog onmogelijk leek, vandaag al realiteit is.

Denk aan AI-modellen die in maanden tijd van simpele chatbots evolueerden naar systemen die complexe redeneringen, creativiteit en zelfs emotionele intelligentie vertonen. Of aan biotechnologie, waar CRISPR en mRNA-vaccins in recordtempo doorbraken boeken. Of aan kwantumcomputing, dat binnenkort cryptografie en materiaalwetenschap zal revolutioneren.

De Singularity University identificeert tien fundamentele technologieën die nu allemaal in een exponentiële curve zitten:

– Kunstmatige intelligentie
– Biotechnologie & genetica
– Robotica & automatisering
– Energie & duurzaamheid
– Nanotechnologie
– Netwerken & connectiviteit
– Computational systems (kwantum, edge computing)
– Neurowetenschappen & brain-computer interfaces
– 3D-printen & digitale fabricage
– Blockchain & gedecentraliseerde systemen

Wat is de singulariteit eigenlijk?
De technologische singulariteit is het punt waarop AI zichzelf kan verbeteren – zonder menselijke tussenkomst. Vanaf dat moment neemt de technologische vooruitgang zo’n vaart dat wij, met onze huidige cognitieve capaciteiten, de wereld niet meer kunnen begrijpen.

Drie sleutelaspecten:

Zelfverbeterende AI: Systemen die hun eigen code optimaliseren, leercurves versnellen en nieuwe inzichten genereren – zonder dat wij nog sturing geven.

Convergentie van exponentiële trends: Alle technologische revoluties (AI, biotech, nanotech, etc.) komen samen en versterken elkaar.

Posthumans: Mensen die zichzelf verbeteren met technologie (bijv. brain implants, genetische upgrades) en daardoor een nieuw niveau van intelligentie bereiken.

Kortom: de singulariteit is het moment waarop de toekomst niet langer door ons wordt gevormd, maar door de systemen die wij hebben gecreëerd.

Waarom dit nu relevant is:

1. Kapitaal en talent versnellen innovatie
Er is meer investeringsgeld dan ooit, en dankzij globalisering kunnen toptalenten overal ter wereld meedoen in de innovatiewedloop. Wat vroeger decennia duurde, gebeurt nu in maanden.

2. Geen sector blijft onaangeroerd
Of je nu in financiën, gezondheidszorg, onderwijs, landbouw of productie werkt: elk bedrijfsmodel zal de komende tien jaar ingrijpend veranderen. Wie niet meegaat, wordt weggevaagd.

3. De ethische vraagstukken zijn urgenter dan ooit
– Wie controleert zelflerende AI?
– Hoe voorkomen we dat technologie ongelijkheid verergert?
– Wat betekent het om mens te zijn in een wereld waar machines slimmer zijn dan wij?

Buckle up: de rit is begonnen
De singulariteit is geen ver-van-mijn-bed-show. Ze is al gaande. De vraag is niet of ze komt, maar hoe snel en of wij er klaar voor zijn.

A theme I have been reading a lot about lately is ‘exponential growth’. It might become THE most important theme of 2014.

In Dan Brown’s bestseller ‘Inferno’ the exponential growth of the world’s population is the central dilemma. For thousands of years, the growth of the population has been linear, and the last 100 years it has been going through the roof. This is a negative example of exponential growth. Is the world getting so crowded that you could compare it with Dante’s Inferno? Everybody who has ever been to a shopping mall on a Saturday knows that Brown’s fears are justified. The horror. The horror.

In ‘The Second Machine Age’, an insightful work about the new economy and the rise and impact of brilliant technologies, exponential growth of technology is explained. Moore’s Law states that computer power doubles every year (the amount of computer power you can buy for one dollar). According to the authors, we have now reached a point were technological progress will spiral faster into regions previously undreamed of. Because many brilliant technologies are affordable for even the smallest of companies, which they can use to create groundbreaking new inventions. The technological innovation we have seen so far is just the beginning. This expected revolution is mostly positive, although disrupting technologies also have a (temporarily) negative effect on employment markets and incomes.

A personal experience involving exponential growth is my Twitter account. For years, I had a steady growth of a follower once in a while, but lately, it is going much faster. I am now close to reaching a thousand followers. Off course this is nothing compared to many Twitterers I follow. 100K followers / 220K following / 66K tweets. These are normal numbers in the bizarre world of Twitter.

It is only logical that growth of followers becomes exponential after a while, but you do have to put effort in it. The more you tweet, and the more people you follow, the more lists you will appear on. And if your profile is attractive, the Twitterers on whose list you appear will follow you (back). It’s like digital dating, only the relations are mostly brief. The more people you follow, the less of their content will appear on your radar. I follow 1200 people and every 2 seconds a new tweet appears on my timeline. So I probably see about 0,01 percent of all the tweets posted if I spend five minutes a day on Twitter. If you really want to actually follow somebody, you better limit your following-list to maybe 10 or 20 people.

But nobody does that. Why not? For most people, Twitter is not about following, but about being followed. Everybody wants their message to be heard, so they figure they need a lot of followers for that. The problem is that if everybody increases their follower list, nobody will read each other tweets, because they are too busy posting. Still, watching the rapid growth of followers on Twitter is interesting. In a few years, there will be many Twitterers with literally millions of followers, and others – like me – will have thousands. Maybe it’s not so valuable, but it is a fascinating process to follow.