Tagarchief: Cosa Nostra

“Some people are better at being number twos”

Posted on by Jeppe Kleijngeld

In business, the entrepreneur or CEO at the top needs a unique set of skills to do their job perfectly. In my experience, what makes a leader great comes down to three things: having an inspiring vision for the future that others can relate to; knowing how to find the right people for the roles needed to achieve this vision and coaching them in that direction; and maintaining a relentless focus on what clients want and need, while executing the business to deliver it.

At Alex van Groningen, I learned from two very effective leaders – Alex and Melle – how this is done. During my own brief period as a manager, I discovered I’m a different type of leader. Not the centerpiece, but more of a behind-the-scenes guy: strategy, advice, and flawless execution of my own role.

In the leader’s seat, you must be very good at conflict resolution. I am not good at that. Silvio Dante, Tony Soprano’s number two (who spoke the quote above), noticed how difficult this is when he briefly took the top spot while Tony was incapacitated.

I can relate. I’m not good at dealing with unhappy people, nor does it energize me to constantly engage with others about their work and inspire them to do better. I much prefer to focus on my own job and deliver the best possible performance I can. In other words, I’m better at being number two. And I relate more to the consiglieri characters in movies.

Their bosses were often the big egos – think Michael Corleone, John Gotti, or Tony Soprano. They accomplished a lot, that’s for sure. But more than once, their number twos did things they couldn’t. A good number two understands the strategy like no other and often has an even better sense of the risks that might disrupt the strategic agenda. Like Tom Reagan in Miller’s Crossing realized that Leo shouldn’t protect Bernie Bernbaum because it would hurt their business.

Also, the consiglieri aren’t afraid to take decisive action when needed. Like when Silvio Dante whacked Burt Gervasi on his own initiative after discovering Burt was talking to their enemies in New York. In short, I relate more to number twos than to the boss in the top seat.

What about you – are you a top leader or more like a number two like me?

To give you a better sense of what makes a good second-in-command, here’s my Top 5 Consiglieri in Movies:

5. Genco Abbandando, The Godfather Part II

Genco Abbandando is a significant character in ‘The Godfather’ novel, though he hardly appears in the movies. In The Godfather Part II, he appears only in Vito’s 1920s flashback storyline, portrayed by Frank Sivero as a young man. Genco is shown as Vito’s childhood friend and ally in New York’s Little Italy, working at his father’s grocery store. Their early friendship is depicted, but he doesn’t actively advise Vito on-screen. Still, since he’s described as a legendary consigliere in the novel, I include him here.

4. Joe Armone, Gotti

In the movie Gotti, a realistic portrayal of John Gotti’s rise within the Gambino Family, Dominic Chianese (Uncle Junior in The Sopranos and Johnny Ola in The Godfather Part II) plays Joe Armone – consigliere first to Carlo Gambino and then to Paul Castellano, who was allowed to retire and start a coffee shop. There, he still gave advice free of charge. Gotti comes to see him, and Joe tells him the difficult truth: John broke the rules by whacking a boss without the commission’s approval. And now he’s breaking the oldest rule of Cosa Nostra: he’s appearing in the media. A mob boss doesn’t belong on the cover of Time Magazine, capeesh? But John Gotti, you know: you can’t tell him anything. He won’t listen to Joe’s sound advice and ends up in jail for life.

3. Tom Hagen, The Godfather

Tom Hagen served no fewer than three Corleones as consigliere: first Vito, then Sonny, and finally Michael. What makes him so effective is his supreme knowledge of law and business, which enables him to advise the Don on a wide range of affairs. The reason I rank him below numbers 1 and 2 is that Tom isn’t a very good wartime consigliere. He didn’t see through Barzini’s manipulations and the trap that eventually got Sonny killed. Still, he’s a very good guy to have in your corner.

2. Tom Reagan, Miller’s Crossing

While writing this blog, this is the first time I noticed his name rhymes with Tom Hagen. Funny, because Miller’s Crossing also starts with a Godfather-esque scene in the big boss’s office with his counselor Tom close behind him – very similar to the opening of the first Godfather film. So why is Tom Reagan a good consigliere despite acting against his boss’s will? Because of his wits, his sharp strategic mind, and his ability to see three steps ahead on the chessboard. It’s Tom who ultimately wins the gang war for his boss Leo. What more proof do you need of his skills?

1. Silvio Dante, The Sopranos

Yes, Silvio Dante is the ultimate consigliere. Extremely loyal and devoted to the Family. In The Sopranos, he constantly works on the guys, squashing dissent among the ranks and ensuring that Tony’s decisions are followed through to a T. He’s also not afraid to get his hands dirty when needed – like personally taking care of a number of rats for the crew (Jimmie Altieri and Adriana). In the final episode, when he’s in a coma, even the cold Tony seems to realize how good a friend and loyal associate Silvio has been.

READ ALSO: 10 Management Lessons From Highly Successful Gangsters

Gotti (1996)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Directed by:
Robert Harmon

Written by:
Jerry Capeci (book ‘The Last Gangster: Winning the War Against John Gotti and the Mob’)
Gene Mustain (book ‘The Last Gangster: Winning the War Against John Gotti and the Mob’)
Steve Shagan (teleplay)

Cast:
Armand Assante (John Gotti), William Forsythe (Sammy Gravano), Richard C. Sarafian (Paul Castellano), Frank Vincent (Robert DiBernardo), Anthony Quinn (Neil Dellacrose), Dominic Chianese (Joe Armone), Robert Miranda (Frank DeCicco), Scott Cohen (Gene Gotti), Vincent Pastore (Angelo Ruggiero), Tony Sirico (Joe Dimiglia)

John Gotti seemed destined for the Mafia. He was smart, tough, loyal to the code of omertà, never skimmed from the top, and respected the boss’s policy on narcotics. These qualities helped him rise to become boss of the infamous Gambino family in the 1980s. But Gotti also had his flaws: he craved media attention and was too careless about discussing sensitive business in unsecured settings.

Gotti is the biography of one of history’s best-known mobsters. The story begins in 1973, when Gotti first comes to the attention of his crime family, the Gambinos – then the most powerful of New York’s Five Families. Boss of bosses Carlo Gambino asks Gotti for a personal favor, which nearly goes wrong due to the interference from underboss Paul Castellano. The conflict almost dooms Gotti, but his mentor, second underboss Neil Dellacroce (Anthony Quinn), steps in to resolve it.

In the years that follow, Gotti steadily rises through the ranks alongside his close associate and fellow captain Sammy Gravano. When Gambino dies of old age in 1976, he names Castellano as his successor, to the disapproval of Gotti and other top figures. While Gotti was seen as a true man of Cosa Nostra, Castellano was regarded more as a businessman. Tensions eventually culminate in one of the most infamous gangland hits in history: the 1985 assassination of Castellano and his partner outside Sparks Steak House in Manhattan.

Now John Gotti is the boss. But, as noted earlier, his weaknesses ensured that his reign would be relatively short-lived (until 1992 to be precise). As a biographical made-for-tv HBO production, Gotti stands out for offering a complete look at the life and times of a legendary mobster. Armand Assante is memorable in the lead. The supporting cast – featuring many future Sopranos actors – is also strong, with Anthony Quinn and William Forsythe delivering standout performances. If you watch only one television production about the mob, make it Gotti .

Rating:

Quote:
JOHN GOTTI: “A Mexican, a Puerto-Rican and a black guy are sitting in a car. Who’s driving? The police.”

Trivia:
According to IMDb, this film was the highest rated original telefilm in HBO history at that time. The success of the film convinced HBO to cast film co-stars, Dominic Chianese, Vincent Pastore and Tony Sirico in a series in development at the time called The Sopranos (1999).

Van Capo tot CEO: Bedrijfslessen van de maffia

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Voor de jaarlijkse CFO Day vonden we bij Sijthoff Media dit jaar een bijzondere spreker. Jan-Joost Kroon is organisatiedeskundige én maffia-expert. Sinds hij Scarface zag in zijn jeugd is hij gefascineerd door de Italiaanse en Siciliaanse misdaadorganisaties.

Hij vond mijn blogs over gangsterfilms erg tof – en we hadden dus meer dan genoeg reden om bij elkaar te komen voor een sit-down. Erg leuk om iemand te ontmoeten die weet wie Anthony ‘The Ant’ Spilotro en Benjamin ‘Lefty’ Ruggiero zijn.

In 2022 bracht hij een boek uit dat de basis was voor zijn CFO Day verhaal: ‘Van CAPO naar CEO: Leerzame inzichten van de Italiaanse maffia’.

In zijn boek bestudeert hij de Drie, de drie grote organisaties/families die de georganiseerde misdaad besturen in Italie en Sicilie:
● ‘Ndrangheta – Oorsprong: Calabrië
● Camorra – Oorsprong: Napels
● Cosa Nostra – Oorsprong: Sicilië

Deze Zuid-Italiaanse organisaties zijn al decennialang succesvol – hun gezamenlijke jaaromzet wordt geschat op zo’n 150 miljard euro. Jan-Joost beschrijft hoe dat succes tot stand komt.

Sterke tradities
Iedere business professional kent de uitspraak ‘culture eats strategy for breakfast’. Een hele serie tradities houdt de organisatie bij elkaar. Denk aan de doop van Michael Corleone’s neefje in The Godfather, de ceremonie in The Sopranos waarin van Christopher Moltisanti een ‘made guy’ wordt gemaakt, en het communiefeest van Michael Corleone’s zoontje waarmee The Godfather: Part 2 geopend wordt. Rituelen borgen de groepsidentiteit.

Loyaliteit
Het zakelijkste succesvol van de Drie is nu de ‘Ndrangheta met een geschatte omzet van 80 miljard euro per jaar. Terwijl de Cosa Nostra een tijdlang met de Italiaanse staat in gevecht was, is de ‘Ndrangheta in stilte doorgegroeid. Het is een echt familiebedrijf, schrijft Jan-Joost. Alleen familie komt erbij via een gearrangeerd huwelijk. Krachtig, want familie verraad je niet zomaar. Plus voor familie ben je bereid een stap extra te zetten.

Flexibiliteit
De Camorra kan meer vergeleken worden met een MKB-bedrijf vanwege de flexibiliteit, de compacte manier van werken en de snelheid waarmee ze handelen en inspringen op kansen. Zoals na de grote aardbeving van 1980 was de Camorra er als de kippen bij om bouwcontracten af te sluiten voor de bouw van nieuwe huizen. De maffia kent geen comfort keuzes: ze zijn altijd bezig met de volgende stap. Met actie. Met de beste willen zijn.

Onderdeel van de lokale samenleving
Het bekendste van de drie is nog altijd de Cosa Nostra – vrij vertaald: ‘onze zaak’. Deze organisatie heeft een klassieke piramidestructuur en functioneert als een soort multinational die in elk economisch aspect van een regio meespeelt. Ze bepaalt wat er wél en niet gebeurt in de wijk. Door slim in te spelen op het wantrouwen richting de Noord-Italiaanse overheid, positioneert de Cosa Nostra zich als beschermheer: “Laat die mensen in Rome maar, wij weten wat hier speelt en zorgen voor jullie.”

Heldere rolverdeling en structuur
De kracht van de Cosa Nostra zit hem in de sterke structuur en de duidelijkheid van ieders werkzaamheden. De organisatie zélf is de kracht, een leider kan vervangen worden. Iedere medewerker van een maffia-organisatie weet wat er van hem verwacht wordt en hoe hij kan bijdragen aan het succes. Ontwikkelkansen voor persoonlijke carrière zijn daarmee ook duidelijk. De maffia heeft ook heldere kernwaarden die nooit veranderen: Eer, loyaliteit, macht en respect.

Goed in talentmanagement
De maffia blijkt verrassend goed in talentontwikkeling. Een belangrijke les: bemoei je niet te veel met het werk van je mensen. Vind de juiste mensen, leid ze goed op, geef heldere kaders, en laat ze dan hun werk doen. De leiding is wel beschikbaar, maar niet betuttelend. Ook op het gebied van belonen en straffen valt er iets te leren. Bij de maffia zijn de consequenties van falen of succes kraakhelder. In veel bedrijven ontbreekt die duidelijkheid.

De maffia is een blijver
Jan-Joost beschrijft ook hoe diep de maffia-politiek verweven is met de samenleving, en waarom hij denkt dat deze organisaties – mede door culturele factoren – nooit zullen verdwijnen. Een schokkende constatering, maar overtuigend onderbouwd. Het versterkt het centrale punt van zijn boek: de maffia is, hoe immoreel ook, een extreem goed geleide, veerkrachtige en succesvolle organisatie. Daar kun je als bedrijfsleider van leren – zónder mee te gaan in het gebrek aan ethiek.

LEES OOK: 10 Management Lessons From Highly Successful Gangsters

#####

Hieronder nog een LinkedIn-post van Jan Joost:

Een volmaakte vendetta

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Een mooi product van populaire cultuur ontsnapt zelden aan mijn aandacht. Zo ook niet dit nieuwe maffiaboek.

R.J. Ellory heeft een prachtige literaire thriller afgeleverd. Over een man – Ernesto Cabrera Perez – die de dochter van de gouverneur van Louisiana ontvoert. In ruil voor haar veilige terugkeer wil hij zijn levensverhaal vertellen aan politieman Ray Hartmann, die net als hem geboren en getogen is in New Orleans.

Hij vertelt zijn verhaal, over hoe hij sinds de jaren 60’ huurmoorden heeft gepleegd voor de Amerikaanse maffia. Dit voert hen van Cuba, naar Chicago, New York, Las Vegas en terug naar New Orleans. Ellory gebruikt in het levensverhaal van Perez de historie van de Cosa Nostra in Amerika; de vijf families van New York, de moorden op Kennedy en Jimmie Hoffa, het verhaal van Al Capone en nog veel meer. Ook de historie van Cuba wordt uitgebreid beschreven als achtergrond van Perez’ onthutsende levensverhaal.

De beschrijvingen van New Orleans, met zijn moerassen, straten en huisjes, zijn werkelijk schitterend. Ook ligt het tempo van Ellory’s thriller hoog genoeg om continu te blijven boeien. De moordpartijen van Perez zijn gruwelijk genoeg om te schokken, maar het verhaal is zodanig opgebouwd dat Perez wel volledig te begrijpen is als mens. Je veroordeeld hem niet, al zijn er zeker momenten dat je hem vervloekt voor zijn wreedheid.

De conclusie van het boek is helaas wat minder vindingrijk dan gehoopt, maar desalniettemin is dit zeker een aanrader. Voor kenners van de Amerikaanse maffia is het een feest van herkenning. Maar ook de liefhebbers van de literaire thriller komen ruimschoots aan hun trekken.