De balans opmaken

Collega’s en andere bekenden uit Amsterdam vragen me wel eens hoe het me bevalt in een afgelegen gehucht als Schermerhorn te wonen. Ik moet ze eigenlijk onderstaande foto laten zien: zulke uitzichten zie je hier bijna voortdurend. Maar dan nog: het is niet ieders kopje thee. Het hangt er helemaal vanaf waar je prioriteiten liggen in het leven.

schermerhorn

Als financieel management-redacteur houdt ik me bezig met balansen. Maar behalve de balans die de accountant opmaakt, kent het leven ook een balans bestaande uit de vier gebieden waar je aandacht naar uit kan gaan. Dat zijn:
1. Lichamelijk
2. Sociaal
3. Intellectueel
4. Spiritueel

In de ideale balans zijn deze gebieden met elkaar in evenwicht, maar bijna iedereen zal zich meer tot bepaalde gebieden aangetrokken voelen dan anderen. Vaak werken deze gebieden als magneten. Je hebt echte sport en health freaks – die irritante tips posten op Twitter en Facebook over ontslakken en hoe je groentesmoothies kunt maken – maar die niet meer dan één boek per jaar lezen. Of mensen die voortdurend in de kroeg hangen met vrienden. Onder dat laatste vallen veel van mijn collega’s. Het zijn extraverten terwijl ik een uitgesproken introvert ben.

‘Waarom neem jij je telefoon nooit op?’ werd me vroeger altijd verweten. Wat een verademing om ‘Quiet: The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking’ van Susan Cain te lezen. Ik begrijp nu waarom ik mijn telefoon liever op voicemail laat overgaan, me niet graag in grote groepen bevind, het liefst een-op-een-gesprekken voer en niet zo snel ben met het leveren van gevatte commentaren. Dit is gewoon hoe mijn brein gestructureerd is.

Waarschijnlijk mede vanwege mijn introversie hebben de laatste twee gebieden mijn absolute voorkeur. Mijn intellectuele ontwikkeling staat voorop; lezen, leren, schrijven, films kijken, et cetera. Allemaal activiteiten die ik hier in Schermerhorn in alle rust kan ontplooien. Onder de spirituele kant versta ik nadenken over het leven, mediteren, me verdiepen in cultuur en filosofie, de natuur ervaren en af en toe een trip op paddo’s of ayahuasca nemen al is dat wel een tijd geleden. Ik noem mezelf weleens een kluizenaar met familie.

Nee, ik zou het niet omruilen voor Amsterdam al zitten er zeker voordelen aan om in de stad te wonen. Ook een introvert heeft weleens behoefte om wat actie op te zoeken. Aan de andere kant, café ’s Lands Welvaren zit om de hoek; daar kan ik me tot diep in de nacht bezatten met de plaatselijke alcobrigade. Ik ben dus op alle vlakken gezegend.

Top 5 films 2016

Dit zijn de films die ik gezien heb. Films die ik nog niet gezien heb, maar die wel een kans maken zijn ‘Arrival’, ‘Silence’, ‘La La Land’ en ‘Hunt For The Wilderpeople’.

5. Hail, Caesar!
top-5-films-2016-hail-caesar
The Coens zetten Hollywood neer. Qua verhaal heeft het niks om het lijf, maar als Hollywood-ervaring is het onovertroffen.

4. The Revenant
top-5-films-2016-the-revenant
Niet zo sterk als Alejandro G. Iñárritu’s vorige Oscar-winnaar ‘Birdman’, maar desalniettemin een krachtig staaltje cinema. DiCaprio is in topvorm, het camerawerk is briljant en die scene met die beer onvergetelijk.

3. Tonio
top-5-films-2016-tonio
Prachtige verfilming van het tragische, maar fascinerende boek van en over schrijver A.F.Th. van der Heijden en zijn vrouw Mirjam die hun enige zoon Tonio verliezen. Zonde dat de Oscarnominatie van de baan is.

2. Eight Days a Week
top-5-films-2016-eight-days-a-week
Ron Howard – regisseur en acteur (Richie uit ‘Happy Days’) – neemt ons mee in ‘The Touring Years’ van de belangrijkste popgroep uit de geschiedenis. Fantastisch gemonteerd als avonturenfilm met prachtig gerestaureerd, nooit vertoond beeldmateriaal. De ultieme Beatles-film.

1. The Hateful Eight
top-5-films-2016-the-hateful-eight
De eerste film die ik zag in 2016 blijft de beste. Tarantino bewijst dat hij een echte maestro is geworden met een extreem stijlvolle western. Lees mijn recensie hier. Al met al geen slecht filmjaar.

Vader (Star Wars Episode IV S)

vader-1

As opposed to ‘Rogue One’ there is an openingscrawl here.

‘Star Wars: Rogue One’ – now in cinema’s is a prequel to ‘Star Wars Episode IV – A New Hope’. It isn’t the first live action movie that is not part of the official series (another live action spin-off is ‘The Star Wars Holiday Special’ (1978) – a film the producers rather forget about completely). It is however the first decent movie outside the episodic structure: a real cinematic ‘Star Wars’ experience. Outside of cinema however, there are millions of spin-offs in the form of comics, cartoons and novels. The quality varies.

A recent example is the Marvel comic: ‘Darth Vader: Vader’ (2015). If ‘Rogue One’ is episode 3,5 (or rather 3,9 since it ends where ‘A New Hope’ begins) than ‘Vader’ (couldn’t they think of a better title?) is episode 4,5 (or IV S in Roman numbers). It looks at events from the perspective of the Dark Side, which is off course a cool place to reside.

After the surprise victory of the rebels and the destruction of the Death Star, the emperor has been searching for a replacement for Vader. But since there are no Jedi’s anymore (yes Luke, but the emperor doesn’t know this yet), he has turned to robotic technology. It is up to Vader to prove he is still a worthy servant to his master. The way of the Sith is one of strength after all. A great visual style and dialogues worthy of Vader make this a decent comic for the fans. I think they’re pushing this spin-off business way too far, but then again: when you get the chance to see the greatest super villain duo of all time in action again, who’s complaining?

vader-2