De balans opmaken

Collega’s en andere bekenden uit Amsterdam vragen me wel eens hoe het me bevalt in een afgelegen gehucht als Schermerhorn te wonen. Ik moet ze eigenlijk onderstaande foto laten zien: zulke uitzichten zie je hier bijna voortdurend. Maar dan nog: het is niet ieders kopje thee. Het hangt er helemaal vanaf waar je prioriteiten liggen in het leven.

schermerhorn

Als financieel management-redacteur houdt ik me bezig met balansen. Maar behalve de balans die de accountant opmaakt, kent het leven ook een balans bestaande uit de vier gebieden waar je aandacht naar uit kan gaan. Dat zijn:
1. Lichamelijk
2. Sociaal
3. Intellectueel
4. Spiritueel

In de ideale balans zijn deze gebieden met elkaar in evenwicht, maar bijna iedereen zal zich meer tot bepaalde gebieden aangetrokken voelen dan anderen. Vaak werken deze gebieden als magneten. Je hebt echte sport en health freaks – die irritante tips posten op Twitter en Facebook over ontslakken en hoe je groentesmoothies kunt maken – maar die niet meer dan één boek per jaar lezen. Of mensen die voortdurend in de kroeg hangen met vrienden. Onder dat laatste vallen veel van mijn collega’s. Het zijn extraverten terwijl ik een uitgesproken introvert ben.

‘Waarom neem jij je telefoon nooit op?’ werd me vroeger altijd verweten. Wat een verademing om ‘Quiet: The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking’ van Susan Cain te lezen. Ik begrijp nu waarom ik mijn telefoon liever op voicemail laat overgaan, me niet graag in grote groepen bevind, het liefst een-op-een-gesprekken voer en niet zo snel ben met het leveren van gevatte commentaren. Dit is gewoon hoe mijn brein gestructureerd is.

Waarschijnlijk mede vanwege mijn introversie hebben de laatste twee gebieden mijn absolute voorkeur. Mijn intellectuele ontwikkeling staat voorop; lezen, leren, schrijven, films kijken, et cetera. Allemaal activiteiten die ik hier in Schermerhorn in alle rust kan ontplooien. Onder de spirituele kant versta ik nadenken over het leven, mediteren, me verdiepen in cultuur en filosofie, de natuur ervaren en af en toe een trip op paddo’s of ayahuasca nemen al is dat wel een tijd geleden. Ik noem mezelf weleens een kluizenaar met familie.

Nee, ik zou het niet omruilen voor Amsterdam al zitten er zeker voordelen aan om in de stad te wonen. Ook een introvert heeft weleens behoefte om wat actie op te zoeken. Aan de andere kant, café ’s Lands Welvaren zit om de hoek; daar kan ik me tot diep in de nacht bezatten met de plaatselijke alcobrigade. Ik ben dus op alle vlakken gezegend.

Advertenties

Ash vs Evil Dead: 5 Greatest Moments

ash-vs-evil-dead-0
Ash is back in
Ash vs Evil Dead

ash-vs-evil-dead-4

Ash: man, I missed this guy! Bruce Campbell is back in the role that made him King of the B-actors. And he looks as good as ever and his humour is still as dry as a bucket of Sahara sand. In 23 years (since ‘Army of Darkness’), he hasn’t changed much. He still has a lousy job in a store as stock boy, he is still picking up chicks, and he still has his chainsaw and boomstick lying around for emergencies. And they’re needed, because it takes only 10 minutes before Evil shows up. Bigtime…

So what are the best moments in this epic first season? (spoilers obviously)

5. Shoot First, Think Never
ash-vs-evil-dead-shoot-first-think-never
Ash has looked deep inside himself with a guided ayahuasca tour and found the core of his being: whatever you do, don’t think. Ash is most effective when he doesn’t think at all and that’s how he defeats the horrible demon Eligos.

4. Two of Us
ash-vs-evil-dead-two-of-us
When Ash goes back to the cabin, the place where it all began, the series goes back to its roots also: nerve wrecking terror. He faces several evil entities including some evil kid (‘someone needs to wash your mouth kid and that someone is me’). But equally great is his fight against another Evil Ash. He is often his own worst enemy. Luckily Good Ash always has some tricks up his sleeve.

3. Trailer Trash
ash-vs-evil-dead-trailer-trash-1

ash-vs-evil-dead-trailer-trash-2
Ash takes on the possessed Vivian – his trailer park neighbour. It is in this classic battle that Ash is reattached to his beloved chainsaw plus he gets to use his BOOMSTICK! “Yo granny, hope you took your Geritol. Because it’s time to dance”.

2. Summoning up a Total Nerd
ash-vs-evil-dead-summuning-up-a-total-nerd
Ashley Williams is at his best when he’s acting like a complete idiot. Like the time he purposefully wants to summon a weak demon to get rid of evil.
Ash: Lionel, have you found a wimpy demon yet?
Lionel: I have found a minor demon named ‘Eligos’. Possesses knowledge of hidden things. A demon of the mindscape.
Ash: Well perfect. Sounds like a total nerd. Okay, get him out.

When Eligos appears it doesn’t look much like a wimp. Classic Ash.

1. Calling up Spirits
ash-vs-evil-dead-calling-up-spirits
Ash messed up things before, but how he manages to summon up demons this time must be his greatest (and funniest) fuck-up. Ash is getting high with a hooker and she tells him she finds poetry so damn sexy. Ash says he has something lying around. It may not be French, but Necronomicon Ex Mortis (which he keeps in his house because…?) will have to do. Soon they’re citing passages and laughing their asses off. Superb comedy.

Can’t wait for the second season. Loved this one.

Raimi, Tapert, Campbell: bring it on!

Ayahuasca

Vine of the Soul: Encounters with Ayahuasca (2010)
ayahuasca-1

Genre: Documentary
Regisseur: Richard Meech
Cast: Guillermo Arévalo, Gabor Mate, Dennis J. McKenna
Lengte: 52 min

Ayahuasca – wat ‘wijn van de ziel’ betekent is een kruidendrankje dat door sjamanen wordt gemaakt in de oerwouden van Peru. Het wordt altijd gemaakt van twee planten. Eentje daarvan bevat het hallucinogeen dimethyltryptamine oftewel DMT.

Ik heb zelf één keer in mijn leven een ingrijpende ayahuasca-ervaring meegemaakt (in 2001). Deze ervaring beschrijf ik in mijn nog niet afgeronde verhaal ‘Magische Dagen deel 2 – Ayahuasca: een liefdesgeschiedenis’. Mijn interesse in dit middel komt vooral door deze diepe spirituele ervaring.

In de amazone is ayahuasca een volledig ingeburgerd en legaal middel. De inheemse bevolking gebruikt het al eeuwen om lichamelijke en spirituele kwalen te genezen. Het is een essentieel onderdeel van de cultuur en hun leven.

De notie dat er een spirituele kant zit aan het genezingsproces is compleet weggesneden uit de biogeneeskunde in onze maatschappij. Onze maatschappij is erg materieel georiënteerd en geeft mensen daarmee niet wat ze echt nodig hebben. De ‘plantenleraar’ ayahuasca kan mensen helpen opnieuw de verbinding te maken met de natuur.

Ayahuasca laat mensen zien waar de mensheid vandaan komt; uit de ruimte. Dit kan ik bevestigen vanuit mijn eigen trip. Ook laat het zien waar energie vandaan komt in de vorm van licht. We zijn allemaal gevormd door een relatie tussen natuur, energie en licht. Ayahuasca laat mensen zich compleet voelen; daarom is het een geschikt middel om mensen af te laten kicken van een verslaving. Verslavingen worden meestal gedreven door de behoefte om een leegte op te vullen.

In deze documentaire trekken twee Canadezen, Rob een boekhouder en Kirstie een arts, samen naar Peru om ayahuasca uit te proberen. Ze trekken de Amazone in waar ze bij de sjamaan Guillermo de heilzame plant gaan uitproberen. Guillermo is een gids die zowel de lokale bevolking als sinds kort Westerlingen helpt met hun lichamelijke, geestelijke en spirituele problemen. Dat doet hij met behulp van ayahuasca.

Rob wil het doen om betekenis te vinden in zijn leven en Kirstie is benieuwd naar wat het middel kan betekenen voor haar patiënten. Na het innemen van de plant wordt de sfeer wat zwaar, iets wat de begeleiders verlichten met zingen. Rob en Kirstie laten zich meevoeren en voelen al snel een connectie met iets dat veel groter is dan zijzelf. ‘Het gevoel is subliem’, vertelt Rob. ‘Alles wat je met je lichaam doet, een simpele hoofdbeweging of ademteug, voelt zo levensbevestigend omdat je in complete harmonie bent met alles om je heen.’

Is er een sleutelinzicht dat je krijgt als je vaak ayahuasca gebruikt? vraagt de documentairemaker aan een ervaren ambassadeur van de plant. Zijn prachtige antwoord luidt: ‘we don’t know shit. We humans often think we’re running the show, but ayahuasca shows us that not only are we not running the show, we don’t even know what the show is. So be humble, and remember that you don’t know shit.’

Deze documentaire heeft mijn interesse in ayahuasca weer enorm aangewakkerd.

ayahuasca-2

Memorabele ontmoetingen op het festivalcircuit

Voor Ludo

Kort geleden vierde ik mijn vijfjarig jubileum bij de moderne uitgeverij Alex van Groningen. Vijf jaar. Dat had ik niet verwacht toen ik begon. Maar dat kwam omdat ik eigenlijk geen idee had wat ik carrièretechnisch met mijn leven moest op dat punt. Inmiddels vind ik het vak redacteur het mooiste vak ter wereld. Het onderwerp financieel management is me ook bijzonder gaan fascineren. Schrijven is gewoon gaaf en eigenlijk maakt het me geen moer uit waarover. Als ik maar mensen kan inspireren…

Mijn carrière als redacteur begon in 2006 op het International Film Festival Rotterdam. In de aanloop naar het festival van 2007 moest de filmcatalogus samengesteld worden, en mocht ik internationale filmmakers achter hun reet aanzitten om tijdig hun spullen aan te leveren. Zelf schreef ik vooral biografietjes, maar soms ook filmbeschrijvingen, zoals van een documentaire over Hunter S. Thompson, één van mijn grote inspiratiebronnen. Ik deed toen nog zo’n 8 uur over zo’n tekst van 500 woorden. Inmiddels gaat dat een stukje sneller.

Het Film Festival was eigenlijk een te toffe baan om betaald voor te krijgen. Het was hard werken en je had nauwelijks nog tijd voor wat anders, maar de sfeer was te gek. Tijdens het festival was er na een dag hard werk, altijd ergens een feestje waar ik met collega’s en gasten (filmmakers en journalisten) tot in de vroege uurtjes kon zuipen en dansen. Dan naar de hotelkamer om een paar uur slaap te pakken en weer aan de slag. Het was een onvergetelijke tijd.

Op één van die avondjes in de club Off Corso stond ik aan de bar bier te bestellen en kwam er een bezopen filmmaker naast me staan. We maakten een dronken praatje en hij stelde zich voor: Blue. Wat een naam: Blue – ik vermoed dat zijn ouders veel naar Joni Mitchell luisterden. Het toeval wilde dat ik Blue van naam al kende; hij was de regisseur van de Hunter S. Thompson documentaire waarvan ik de omschrijving had geschreven. Toen ik hem identificeerde als regisseur van Blasted, was hij zeer vereerd en verbaasd. Hij herkende mijn naam niet, omdat die niet onder de beschrijving stond, maar de naam van de programmeur. Ik had als schaduwschrijver gefungeerd, zoals dat heet. Maar geen probleem. Ik had het met liefde gedaan en Blue merkte op – zonder dat hij wist dat ik de tekst had geschreven – dat hij hem erg goed vond. Dat is nog eens een aanmoediging.

Festival Circuit

De rest van de avond heb ik met Blue doorgebracht. En met zijn vrouw die ook een korte film had draaien op het festival. Blue en ik hadden het vooral over Hunter S. Thompson, die hij nooit ontmoet had, maar wel zijn vrouw Anita. Zijn kennis over Hunter was groot en hij kon er boeiend over vertellen. De vrouw van Blue vroeg of ik ook filmmaker wilde worden, maar daar was ik niet meer zo zeker van. Mijn affiniteit met film was duidelijk, maar in het kiezen van je carrière is het belangrijker om te bedenken met welke acties en handelingen je het liefste de hele dag bezig bent. En daar zat het probleem bij ‘films maken’. Het schrijven van een script heb ik verschillende malen geprobeerd en ervaren als deprimerende nachtmerrie. En van gesprekken met de filmmaker Patrick, die ik op het festival had ontmoet, begreep ik dat hij vooral bezig was het vinden van financiering. Hij was toen al 45 en had nog steeds zijn Grote Film niet gemaakt. Het is nu zeven jaar later en daar is nog niets in veranderd. Ik ben blij met de keuzes die ik gemaakt heb.

Aan het einde van de avond kwam ik Ludo tegen, Ludo van der Kraats. Hij was mijn tolk Frans die ik als Q&A coördinator (mijn rol tijdens het festival na het afronden van de catalogus) kon inzetten om de vraag en antwoord gesprekjes met Franse regisseurs te vertalen. Ludo was een vrolijke rebel, een gozer die je nooit vergeet. In een stukje in De Volkskrant stond hij later eens omschreven als ‘filmer, goochelaar, circusartiest, dj, paardentemmer, levend standbeeld, violist op de Dam, barkeeper, bediende in de Tweede Kamer, en vooral een blijmoedige fantast en verhalenverteller, voor wie iedere dag weer een feest is.’ Ik zou het niet beter kunnen zeggen.

Ludo was wel wat moeilijk te hanteren in het werk. Zo kreeg ik een keer een woedend telefoontje van een vertegenwoordiger van de Franse cinema die vertelde dat Ludo in een Q&A gesprek antwoorden verkeerd had vertaald, zodat de Franse regisseur als een paardenlul over kwam. Hij deed me wat dat betreft wel denken aan mijn festivalvriend Henk-Jan die het jaar daarvoor was ontslagen tijdens het Film Festival. Dat is best knap voor een vrijwilliger die in de festivalvideotheek stond. Henk-Jan had toen hij bij V&D werkte eens de vergelijking gemaakt tussen de V&D leiding en Nazi-Duitsland, vanwege hun deelname aan de Wet Bevordering Evenredige Arbeidsdeelname Allochtonen. Het mooie is dat hij voor straf naar de gaarkeuken werd overgeplaatst, waarmee de leiding zijn vergelijking juist kloppend maakte. Prachtig.

Maar goed, door Ludo’s vrij opgevatte invulling van zijn taak als tolk werd het moeilijker hem in te zetten. Ook al had ik geen werk voor hem, hij kwam dagelijks even binnenlopen op het festivalkantoor voor koffie en een praatje. Ik mocht hem ontzettend graag. Hij was 43 toen hij twee maanden na het festival om het leven kwam in Peru. Een hartstilstand. Ik was geschokt. Na het publiceren van deze blog werd ik gebeld door zijn zoon dat een ayahuasca-trip hem fataal was geworden.

Zoals Ludo in het leven iets heel bijzonders had, was zijn dood ook bijzonder. Ludo was een en al positiviteit en ik denk met een dikke glimlach aan hem terug. Net als een hoop anderen uit die tijd overigens. Maar dat heb ik met deze blog weer een plekje gegeven. En dat is nog iets moois van schrijven, je ordent je gedachten en gevoelens. Ik wil nooit meer wat anders doen.

Jeppe Kleyngeld